23.06.2005 Toscane per trein, dag 9

Na de “rustdag” van gisteren staat vandaag het door velen aangeraden Lucca op het programma. Deze plaats hebben we gekozen omdat Anneke het zich herinnert als wat sfeervoller en minder toeristisch dan Siena.

De vier en een halve kilometer lange stadmuur die de plaats omringt, grenst vrijwel direct aan het station. We lopen de stad binnen via de Piazza San Martino. Het is rustig. Een eenzame gitarist speelt in opperste concentratie prachtige stukken in de ochtendzon. Hij kijkt niet op of om naar de mensen die geld in zijn hoed gooien, hij gaat helemaal op in zijn spel. Na even in de kerk te hebben rondgelopen dwalen we door de smalle straten. Veel fietsers. We drinken een spremuta op een terras aan het Piazza dell’Anfiteatro.

We lunchen bij Da Leo in een ruimte in typische jaren vijftig stijl. Zacht roze muren, zwart-witfoto’s aan de wand. Leuke, kordate bediening. Het eten wordt aangeprezen met “Zoals moeder het maakt”. De Vitello Tonnato is heerlijk. Daarna kuieren we over de stadsmuren, in de schaduw van de hoge bomen, en zitten wat in het gras. Ik speel met de zelfontspanner om een foto van ons samen te maken.

Als blijkt dat Viareggio maar twintig minuten met de trein is, besluiten we ook nog even aan zee te gaan kijken. We zitten in een coupé waarvan alle ramen open staan waardoor de gordijnen wild wapperen. De airco loeit over het geraas van de trein heen. We zien het landschap veranderen: links vlak en moerassig, rechts bergen en marmergroeven.
Viareggio komt over als een mondaine badplaats met fraaie huizen en hotels langs een brede boulevard. De kledingwinkels hebben veel dure merken, terwijl de restaurants overwegend van het type vreetschuur zijn.
Op het strand zelf is het strikt verboden met een zelf meegebrachte handdoek in het zand te gaan liggen. Men mag alleen een stoel met parasol huren bij een van de standtenten. Deze staan dan ook van de bar tot de waterlijn opgesteld. De enige vrije ruimte wordt ingenomen door reddingssloepen. Geen buitenlandse toerist te bekennen, alleen maar Italianen. Ook wel eens verfrissend. We trekken onze schoenen uit, rollen de broekspijpen op en banjeren tussen de badgasten door de branding. Het zeewater is aangenaam lauw. Vakantie!
Gedineerd op het station met citroenijsjes en chips. Het zoveelste stelletje staat hartstochtelijk te zoenen op het perron. “When do you think they’ll come up for air?”, vraagt een vrouw naast ons aan haar reisgenote. Terugreis in een coupé vol backpackers met oversized rugzakken.

alex | 08:18 | plaatsen
1) print ("s"); } else { print("reageer"); } ?>  »

LOL…die personeelsfoto van Trattoria da Leo. :-))
Ja, lauw zeewater…daar verlangen wij nu ook hevig naar… pffffff.

Simone - 23.06.2005 - 11:04
reageer







onthoud mij:






Alle HTML-tags behalve <a href>, <b>, <i>, <strong>, en <em> worden uit je commentaar gestript. Je e-mail adres wordt nooit gepubliceerd.