22.06.2005 Toscane per trein, dag 8

Ontbijt in de tuin. We hebben geen haast; bestellen nog een tweede ronde cappuccino’s. We rommelen wat op de kamer en besluiten om een ommetje in de buurt te maken. We nemen geen water mee en slechts één camera en één lens. Alleen even kijken wat er bovenop de heuvel te zien is, is het plan.

Iedere keer als we denken de top bereikt te hebben, kronkelt de weg na de bocht toch weer een stukje omhoog. Ineens zien we rechts van de autoweg een voetpad beginnen, gemarkeerd met de roodwitte strepen die je hier steeds ziet terugkomen. Het blijkt om een lange afstandswandeling van Bologna naar Florence te gaan. Het pad leidt ons het bos in. Rust. Geen auto’s, geen andere toeristen. Zo nu en dan een open stuk dat uitzicht biedt op olijfboomgaarden en wijngaarden. Ook zien we, steeds vanuit een andere hoek, Florence liggen. Dan staan we bij de oprijlaan van het kasteel dat we steeds in de verte zagen liggen. Het hek is dicht. “Alleen te huur voor evenementen”. We lopen door, dalen af naar een vallei. Hoog gras, klaprozen, wijnranken. Een enkele boer die ons knorrig groet. Bij een kerkje rusten we op een bank in de schaduw. We krijgen dorst, en ik ben er met mijn jurk en slippers bepaald niet op gekleed, maar we gaan door. Het is hier prachtig. We denken steeds wel zo’n beetje te weten waar we zijn, maar de weggetjes die om de heuvels heen kronkelen spelen spelletjes met ons richtingsgevoel. We komen geen levende ziel meer tegen, op een jongen na die op een brommer langsraast.

Als we in een dorpje belanden en er ineens een trattoria voor ons opdoemt, kunnen we wel huilen van geluk. Op het terras onder een afdak klokken we drie flessen bubbelwater weg en bestellen we iets te eten. Alles kan in de frituur, blijkt hier het motto. Na een straffe bak espresso lopen we door. Zonder de weg te vragen, want van hieruit moet het toch niet moeilijk meer zijn.
Als Florence echter steeds ergens anders ligt dan we denken en we een paar keer voor steeds hetzelfde kasteel staan, pakken we uiteindelijk maar de autoweg en volgen we de borden naar Fiesole. Als we het hotel binnenstrompelen zijn we zes uur onderweg geweest.

anneke | 09:00 | plaatsen
1) print ("s"); } else { print("reageer"); } ?>  »

Kunnen jullie daar niet wat langer blijven? Dit is de ultieme vakantie voorbereiding. Erg fijn om te lezen (en te zien)

Art - 22.06.2005 - 09:29

Tijdloos wandelen…een verademing? ;-)

Simone - 22.06.2005 - 12:08
reageer







onthoud mij:






Alle HTML-tags behalve <a href>, <b>, <i>, <strong>, en <em> worden uit je commentaar gestript. Je e-mail adres wordt nooit gepubliceerd.