21.06.2005 Toscane per trein, dag 7

Als we na het ontbijt op de bus voor het hotel staan te wachten, komt de Duitse man van de avond ervoor naar de halte lopen. Zijn vrouw volgt op enige afstand. “Ombra!” zegt hij in zijn beste Italiaans, wijzend in de richting van onze voeten. Ik knik vriendelijk, maar weet niet zo snel wat ik daarop moet zeggen, temeer omdat ik geen idee heb wat “ombra” betekent. “Is dat de man die als de nieuwe paus klinkt?”, murmel ik in Anneke’s oor, “En wat betekent dat woord eigenlijk?”

In de bus probeert de man een kaartje te kopen. Tevergeefs. De chauffeur verkoopt die niet, ze zijn alleen bij de tabaksboer te krijgen. Ik neem me voor om dat de man bij het uitstappen even te vertellen. Gewoon in het Duits, dan zijn we meteen van dat moeilijke gedoe af. Op de weg naar het dorp construeer ik Duitse zinnen, die ik er na het uistappen allemaal uitreutel. Het ijs is gebroken. Levensverhalen worden verteld en na het overstappen wordt allerhartelijkst afscheid genomen. Een geslaagd contact, zou ik haast zeggen.

San Gimignano. Het eerste dat mij opvalt zijn de “riddervlaggen”, zoals ik ze noem, die overal hangen. Ik waan me in Het Land Van Ooit. Niet dat ik daar Ooit geweest ben, maar zo stel ik me dat daar voor. De middeleeuwse huizen zijn iets te goed gerestaureerd om authentiek over te komen. Dat, gecombineerd met wederom hordes ijsetende Amerikanen zorgt voor een pretparkerige sfeer. Gelukkig valt het allemaal erg mee, als we de toeristenfuikstraat uit zijn. Na het plein met de hoge torens die het stadje de bijnaam “het Middeleeuws Manhattan” geven, wordt het een stuk rustiger en proef je de echte Italiaanse sfeer. Toch blijft er iets pretparkerigs knagen. Ape-bestelwagentjes vervoeren met jute bespannen dranghekken. Op een pleintje hoger in de stad is een man zwaarden en triplex schilden aan het uitladen. Hier moet iets gaande zijn…

We lunchen bij een Osteria. Anneke kalkoen met pistache, ik wild zwijn met kastanjes. Heerlijke witte wijn, Vernaccia di San Gimignano, waarvan ik bij de lokale wijnboer meteen twee flessen insla. Dan pas zien we op een groot bord de aankondiging: er is vandaag en morgen een jaarlijks ridderfeest, wat om vijf uur zal aanvangen. Als ik de foto’s eronder van eerdere jaren bekijk schieten scènes uit Monty Python and the Holy Grail door mijn hoofd. “That’s not a horse, you’re using coconuts!”

We vluchten de toren op, van waar het uitzicht zoals beloofd adembenemend is. Daar vandaan slaan we de voorbereidingen voor het feest gade. Beneden gekomen drinken we nog wat op een terras. Als in de verte tromgeroffel begint, wordt het centrale plein met hekken afgesloten en verrijst er een loket met daarin een kaartjesverkopende “boerin”. Als de eerste trommelaars verschijnen met daarachter “edelmannen” en “peasants”, maken we dat we wegkomen. En velen met ons.

Omdat we alle aansluitingen op een haar na missen, doen we over de terugreis vier uur. Het landschap waar we doorheen reizen dat door de ondergaande zon steeds van kleur verandert maakt veel goed. Op het terras voor ons appartement realiseer ik me voor het eerst dat de vogels die we ‘s avonds laat zien en soms vlak over ons hoofd scheren vleermuizen zijn. Diep geslapen.

alex | 09:00 | plaatsen
1) print ("s"); } else { print("reageer"); } ?>  »

Dan zou ik wegblijven bij Monteriggione, als ik jullie was.
Daar duren de Middeleeuwse feesten een week…

Jullie gaan toch nog wel Siena doen?

Job - 21.06.2005 - 09:59

Maar heb je op dat plein met die amerikanen ook ijs gegeten? Chocoladeijs van die hut midden op het plein. WOW! Wij zaten met 10 man in een villa dik een uur van San Gimignano maar zijn zeker 3 keer daarheen gereden. Puur voor het choco-ijs. Hmmmmm…

Cpt@ - 21.06.2005 - 10:38

het beste ijs van itali?, zegt men, van heel de wereld, zeggen anderen.
vandaar dus die hordes.

hansb - 21.06.2005 - 11:23

Schaduw?

eric - 21.06.2005 - 12:15
reageer







onthoud mij:






Alle HTML-tags behalve <a href>, <b>, <i>, <strong>, en <em> worden uit je commentaar gestript. Je e-mail adres wordt nooit gepubliceerd.