20.06.2005 Toscane per trein, dag 6

Vandaag (vrijdag) is een rustdag. Het heen-en-weergereis met het openbaar vervoer blijkt vermoeiender dan verwacht, en daarom maken we er een lome vakantiedag van zoals ik me die van vroeger herinner. We wandelen wat zonder doel, doen inkopen in het supermarktje aan de hoofdstraat, schrijven kaarten aan onze respectievelijke ouders. Op de hotelkamer kijken we ons favoriete Italiaanse tv-programma: dat waarin een nieuwslezer gewapend met markeerstift en camerapen ellenlange krantenartikelen voorleest die de kijker intussen zelf kan meelezen. Echt een enorme hit, hier.

Lunch op het terras van La Reggia, een restaurant in Fiesole met uitzicht op Florence. We worden er bediend door een schat van een ober in combatbroek en met onderarmtattoos. Met zijn innemende lach doet hij me aan iemand denken, maar het wil me maar niet te binnen schieten wie. De gnocchi zijn goed, de biefstuk taai, maar het doet er niet echt toe. We zitten er heerlijk en de wijn is uitstekend.

De avond brengen we op ons terras door. We lezen een boek, schrijven een stukje en proberen tevergeefs op foto’s vast te leggen hoe de zon felrood achter de heuvels ondergaat. Het Amerikaanse gezin van een paar kamers verderop zingt luidkeels Happy Birthday door de telefoon naar iemand in het vaderland en sluit af — we zijn tenslotte in ItaliŽ — met een arruvvudurtsjee dat drie keer over moet omdat men het niet eens kan worden over de uitspraak. Als het al donker is en Alex even naar binnen is gelopen, kuiert een ouder echtpaar richting ons uiteinde van het terras. De twee bewonderen het uitzicht en de man richt zich stralend tot mij. Wat een prachtige avond! zegt hij in het Italiaans met een overduidelijk Duits accent. Omdat ik niet zo snel weet in welke taal ik eens zal antwoorden, knik ik maar wat. De Duitsers druipen af en ik voel me een trut.

Als we in bed liggen weet ik het ineens. Alfred Molina, de acteur. In zijn rol in Coffee and Cigarettes. Daar deed die ober me aan denken.

anneke | 09:00 | plaatsen
1) print ("s"); } else { print("reageer"); } ?>  »

Mmm… dit klinkt, nog meer dan de andere stukjes, als echte vakantie.

Merel - 20.06.2005 - 09:04

het grote relaxen begint meestal pas na een week ontstressen

hansb - 20.06.2005 - 09:53

Salute!

Simone - 20.06.2005 - 16:40
reageer







onthoud mij:






Alle HTML-tags behalve <a href>, <b>, <i>, <strong>, en <em> worden uit je commentaar gestript. Je e-mail adres wordt nooit gepubliceerd.