27.06.2004 St. Petersburg en Orlando

St. Petersburg is wat je noemt een mondaine badplaats. Villa’s, jachten, witte stranden, dure hotels, toonaangevende musea en een pier met valetparking. Het is de plek die ik heb uitgekozen voor een lunchpauze tijdens de tamelijk lange rit van Sanibel naar Orlando. Onderweg ben ik nog behoorlijk schrikachtig door de aanrijding van de vorige dag, Alex lijkt er minder last van te hebben. Na een spectaculaire entree in de stad via de Sunshine Skyway Bridge gaan we op zoek naar The Pier. Ook hier weer omleidingen door wegwerkzaamheden; gelukkig zijn, zoals in veel Amerikaanse steden, de straten genummerd. Aan het einde van de pier staat een enorme omgekeerde piramide. We nemen de lift naar de bovenste etage, voor het uitzicht. De ranzige, rumoerige hamburgertent die we er aantreffen doet ons meteen rechtsomkeert maken. Columbia, het Spaans/Cubaanse restaurant op de verdieping eronder straalt een aangename rust uit. Als ik de damasten tafellakens en de in zwartwit geklede obers zie realiseer ik me dat we nogal casual gekleed gaan. Als we even later aan tafel zitten en ik om me heen uitsluitend Amerikanen in t-shirts, shorts en sportschoenen zie moet ik even grinniken. Natuurlijk, casual is hier het nationale uniform! De airco, de correcte bediening en het zalige “echte” eten zijn een verademing. We hebben uitzicht op de plaatselijke luchthaven waar reclamevliegtuigjes af en aan vliegen. Laag over het water scheren pelikanen in een sierlijke zweefvlucht. Steeds als de vogels vaart maken met een clownesk vleugelgeflap moeten we lachen omdat het doet denken aan de pelikaan die zich in Finding Nemo regelmatig tegen het raam te pletter vliegt.

Sunshine Skyway Bridge

Na ons paradijselijke verblijf op Sanibel Island is de Archway Inn in Orlando, waar we vanuit Nederland al een kamer geboekt hadden, even schrikken. De kamer, in de folder aangeprezen als “fleurig ingericht” straalt een enorme treurnis uit met zijn grauwe, door flets tl-licht verlichte wanden. De spiegel is van de badkamerdeur gerukt met medeneming van grote plakkaten verf — een badkamerdeur overigens die alleen dichtgaat door er met je volle gewicht tegenaan te duwen. Een kale haak in de muur geeft aan waar ooit een schilderij moet hebben gehangen. Nog niet de helft van de voorzieningen die ons waren beloofd is daadwerkelijk aanwezig. Buiten begint het te onweren en ongenadig hard te regenen.

We zoeken ons heil in de Florida Mall, naast het hotel. Boven twee dubbele espresso’s bestuderen we de folders die we in de hotellobby hebben verzameld over alle attractieparken in Orlando. We hebben nog maar twee dagen, dus we moeten een keus maken. Over dag ťťn zijn we het snel eens. Het wordt Kennedy Space Center. Plannen voor de dag daarna maken we morgen wel. Terug in de naargeestige hotelkamer doen we de deur op slot met alle mogelijke sloten. We zetten de rammelende airco uit om in rust te kunnen slapen, maar als de warmte en verkeersherrie ons uit de slaap houden zetten we het ding maar weer aan.

Ik was al eens in het NASA Space Center in Houston geweest, maar op het terrein van het Kennedy Space Center in Florida vinden de daadwerkelijke lanceringen plaats. Na weer een tassencontrole en een verplichte foto maken we een busrit met twee stops. Het eiland waar NASA zich heeft gevestigd is een natuurgebied. De buschauffeur wijst ons op een alligator, zeekoeien en een arendsnest. We passeren de bezoekerstribune met aftelklok, het gigantische gebouw waar alle onderdelen van de spaceshuttles in elkaar worden gezet en zien vanaf veilige afstand de lanceerplatforms. In het Visitor Complex worden zoveel films vertoond dat we op een gegeven moment murw zijn van alle in halleluja-bewoordingen gevatte informatie die over ons wordt uitgestort. Het interessantst is een 3D-film over het leven in het internationale ruimtestation met duizelingwekkende beelden van ruimtewandelingen.

Control Room Alex in 3D! Apollo raket Rocket Garden

Tot onze verrassing staat juist voor vanavond een lancering gepland. Om wat van de resterende tijd te doden maken we een rondrit door de omgeving. Cocoa Beach, dat we ons als een bruisende badplaats hadden voorgesteld is echter kil en ongezellig, evenals Cape Canaveral. Een paar uur later staan we, terug bij het Visitor Complex van het Space Center, met een groep mensen gespannen in de verte te turen naar waar binnen nu en ongeveer een half uur een raket de lucht in zal gaan. De lucht gaat er steeds dreigender uitzien en het begint maar weer eens te onweren. Er wordt ons met klem aangeraden om binnen een veilig heenkomen te zoeken. Onder het motto “aan een beetje onweersbui is nog nooit iemand doodgegaan” — ahum — blijven we stug staan, camera’s in de aanslag. Even later wordt omgeroepen waar we al bang voor waren. Vanwege de weersomstandigheden is de lancering afgelast.

We hebben besloten onze laatste dag in Florida in Epcot door te brengen, een onderdeel van Disneyworld. Het bestaat uit Future World, waar zich de snelle en spannende attracties bevinden — Mission:SPACE is geweldig! — en World Showcase, waar je op je gemak over nagebouwde pleintjes slentert die verschillende landen vertegenwoordigen, inclusief de bijbehorende keuken, winkels, films etcetera. We stelden ons er mislukte Amerikaanse acteurs bij voor in malle klederdracht en met een aangeleerd accent, maar het valt mee. Als we in het restaurant in “Frankrijk” door een ober met een Franse tongval worden aangesproken denken we nog even dat we in de maling worden genomen, maar de sympathieke jongen is wel degelijk echt Frans, net als zijn collega’s. Het restaurant zelf ziet er ook behoorlijk authentiek uit, al is het eten dat nou niet bepaald. In “ItaliŽ” drinken we bij een kraampje de beste koffie van de afgelopen dagen.In gesprek met de Italiaanse Silvia die er werkt voelen we ons even Europeanen onder elkaar.

Epcot

Na tien heerlijke dagen gaan we diezelfde nacht weer lekker naar huis. Voor onze laatste vakantieuurtjes verkiezen we de wachtruimte van de luchthaven boven de kamer in de Archway Inn.

anneke | 23:02 | plaatsen
1) print ("s"); } else { print("reageer"); } ?>  »

geweldig verslag! Ik overweeg nu sterk om volgend jaar ook Florida te bezoeken. Ik kan niet wachten op de andere foto’s!

jpk - 28.06.2004 - 09:25

Leuk hoor, zo?n fisheye, maar ik wordt compleet zeeziek van “rocket_garden.jpg” :-) En is die laatste foto van de ingang een gevalletje PSCS Shadow recovery?

Hoe dan ook, tof verslag! Nodigt zeker uit om het zelf een keer van dichtbij te gaan bekijken.

michel - 28.06.2004 - 10:11

Ja, ik word ook helemaal draaierig van die foto, gaaf ook wel dat onze ledematen daar blijkbaar niet tegen kunnen!

Verder inderdaad erg leuk reisverslag. En dat, terwijl Florida me helemaal niet trekt!

Merel - 28.06.2004 - 12:52

Overigens zijn alle foto’s in dat rijtje met de fisheye genomen. :)

alex - 28.06.2004 - 13:14

Geen slecht idee om je kamer in Orlando stevig op slot te doen! Wij zijn ongeveer gelijk met jullie naar Florida geweest en deden toevalligerwijs ongeveer dezelfde route maar dan in omgekeerde volgorde (Orlando, Kennedy, Tampa, Fort Myers, Boca Raton, Key West, Miami) maar kwamen er de 2e dag in Tampa op zeer brute wijze achter dat de US of A en met name Florida voor toeristen oppassen geblazen is, zeker zodra je je buiten de reguliere toeristen-gebieden begeeft. In ons hotelletje, dat aan de buitenrand van Tampa bleek te staan, kregen we rond 10 uur ‘s avonds ongevraagd bezoek van twee heren met een pistool. God, wat verziekt dat je vakantiepret en nachtrust :(

Arjan - 28.06.2004 - 23:25