26.06.2004 Sanibel Island

Enigszins verwonderd luisteren we naar het aanbod: een hotelkamer met keuken en eigen veranda, een zwembad op tien passen, het strand met parasols en ligstoelen op honderd passen, een prachtig natuurgebied op een steenworp afstand, gratis fietsen, gratis krant, gratis ontbijt, gratis bibliotheek, gratis videotheek, en dat alles voor nog geen $100 per nacht. Ja, natuurlijk willen we dat! Doe maar meteen drie nachten, mevrouw! Laagseizoen en door de week, dat helpt blijkbaar echt.

Sanibel Island heeft zelfs fietspaden. Enthousiast laten we de auto staan en springen op de fiets om het eiland te verkennen. We besluiten via een natuurreservaat naar het naastgelegen eiland Captiva te fietsen. De flora en fauna zijn overweldigend.

gordeldier zeeotter kleine zilverreiger visarend

Leuk hoor, dat fietsen, maar met een luchtvochtigheid van tropische waarden, ruim vijfendertig graden, en afstanden die in mijlen minder ver lijken dan ze zijn, komen we gebroken aan op Captiva. Echter, een verlaten strand met prachtige onweerswolken en twee gereed staande stoelen zijn onze beloning.

bijkomen op Captiva

Bij het natuurreservaat hadden we gezien dat er kanotochten bij zonsondergang georganiseerd worden. Twee en een half uur door mangroves en over een meer peddelen, om te zien hoe de vogels zich voorbereiden op de nacht. Na de boeking hebben we nog een uur of vijf om iets te ondernemen. We besluiten naar Venice te rijden en iets te gaan eten bij Sharky’s op de pier. In de reisgids staat dat je tijdens het wachten op een tafeltje kan zoeken naar haaientanden, die op het strand aanspoelen. In Venice aangekomen blijkt de hoofdweg naar het strand afgesloten. Na enige tijd merken we dat de detour ons in een cirkel dirigeert. Bepaalde dingen beginnen ons ineens erg bekend voor te komen. Na wat gokwerk — stand van de zon, instinct, zeelucht — komen we vrij laat bij Sharky’s aan. Het blijkt een ordinaire vreetschuur met in plaats van harde country, harde reggaemuziek. De iets te enthousiaste ober — was denk ik zijn Ritalin vergeten in te nemen — vertelt ons dat hij er al vijf jaar werkt, maar nog nooit een haaientand op het strand heeft gevonden. Fijn. Na een kleffe vette hap maken we dat we wegkomen.

Net nadat we van de Interstate afgedraaid zijn en over een zesbaans highway terugrijden naar het eiland, komt er uit de uitrit van een benzinestation een auto zetten, die blijkbaar zonder te kijken de hele weg oversteekt om linksaf te slaan. Met meer dan zeventig kilometer per uur ga ik vol in de remmen, wijk uit en weet net langs de voorkant van de auto te schampen. Met een bonkend hart zet ik de auto in de middenberm om de schade op te nemen en gegevens uit te wisselen. Tot onze stomme verbazing zien we de auto doodleuk wegrijden. Vloekend en tierend kijk ik naar de kras die over de hele rechterkant van de wagen loopt. Gelukkig zie ik even later een politieauto en hou de agent aan. Ik moet mijn lachen inhouden als hij om mijn Licence and Registration vraagt. Je hoort deze standaardterm altijd in films en series, ik vind het op een adsurde manier grappig om hem in het echt te horen.

Na mijn relaas maakt hij een politierapport op. Phantom Vehicle, noemen ze de weggevluchte auto bij een hit-and-run. Bizar! Te laat voor onze kanotocht komen we bij onze kamer aan. De mensen bij het verhuurbedrijf zijn heel aardig en regelen alles voor ons na een telefoontje. Gelukkig zijn we tot over onze oren verzekerd.

We zijn blij dat we ook een kanotocht om acht uur ‘s ochtends kunnen doen. Met de camera, de telelens en de nieuwe extender in een waterdichte zak zetten we koers naar de mangroves en het meer waar de vogels broeden. Deze voorbijvliegende pelikaan maakt de teleurstelling van de vorige dag helemaal goed.

majestueus!

wordt nog een maal vervolgd

alex | 09:05 | plaatsen
1) print ("s"); } else { print("reageer"); } ?>  »

Jeetje, dat is wel even schrikken idd. Valt me nog mee dat je niet met je handen op de motorkap en “spread ‘m” moest, omdat je even stond te lachen om die politieagent. Heb je zelf ook nog schadefotootjes gemaakt?

Niet dat die zouden passen tussen de overige wederom prachtige natuurfoto’s. Jammer dat dit alweer het een-na-laatste stukje is, ik vond het wel lekker lezen in A&A’s Travel Guide :-)

Painless - 26.06.2004 - 09:19

Tsja. Geen vakantie zonder vervelend moment.
Ik heb dik twintig jaar een auto-ongeluk gehad op het Franse eiland Corsica. Twee dagen ter observatie in het ziekenhuis, terug met de ANWB en meer van die ongein.
Ik heb er een vervelend trauma aan overgehouden. Ik voel me nooit helemaal veilig op vakantie.

Nog even over de foto’s. Die zijn helemaal top. Complimenten.

Tim - 26.06.2004 - 09:29

Spectaculair die pelikaan. Ben benieuwd met welk toestel en lens je deze foto’s hebt gemaakt. Of staat dat ergens op de site? Ik zal nog eens op zoek gaan.

Woorden en daden - 26.06.2004 - 14:16

Ik zal eens een ‘about’ of ‘faq’ sectie maken, dat scheelt. :)

Alle closeups in dit postje zijn geschoten met een Canon 10D, een 80-200mm lens en een recent aangeschafte 1.4x extender.

alex - 26.06.2004 - 14:27

Huh? Ik dacht dat je al je foto’s maakte met een HP Photosmart 635 :-) Maar die FAQ zou wel fijn zijn, misschien ook met een linkje naar je bouncer-oplossing en de prindles-WB.

Painless - 26.06.2004 - 21:12