09.04.2004 E?n hoog (2)

eerder

In onze voordeur zitten drie brievenbussen, één voor elke etage. De Paroolbezorger stopt netjes onze krant in de bovenste bus, voor drie hoog. Het enige resultaat daarvan is dat de krant, nu het krantje, van grote hoogte op de grond valt. Met een beetje pech waaiert hij over de uit over de vloer, zo ook gisteren. Voorzichtig de deur openend om niet de berg papier in de vernieling te helpen schoof ik door een kier naar binnen, waarna ik het Tabloid-Parooltje weer in elkaar begon te vouwen.

“Woon jij hier ook?”, vroeg een roodharig meisje achter me.
“Jazeker”, antwoordde ik.
“Hallo, ik ben M.. Ik kom even kijken hoe ver ze zijn met mijn huis.”
“Aha, hoi, ik ben Alex, jij komt op één hoog wonen!”

Samen liepen we de woning binnen, om eens te kijken wat de klussers nu in al die maanden gedaan hadden. We zagen een typisch gevalletje n?t niet. Een prachtige nieuwe houten vloer met brede planken, maar met lelijk afgewerkte plinten, en-suite deuren die in ere hersteld zijn, maar alleen open en dicht gaan als je er met je volle gewicht tegenaan gaat hangen, nieuwe elektriciteitsleidingen, maar dan wel op de muur en niet erin, dat soort werk. Ik zag de teleurstelling op haar gezicht.

“Het moest geloof ik op een koopje.”, zei ik, terwijl ik mijn hand over het golvende stucwerk liet glijden. M. vertelde dat ze eigenlijk helemaal niet weg wilde uit haar oude woning, maar dat een makelaar het pand waar ze woonde op wilde kopen om het te renoveren en door te verkopen. Nu stonden we in haar nieuwe, gerenoveerde woning, die ze aangeboden had gekregen. “Maar de ruimte is zo mooi en ik woon nu zo klein.”, verzuchtte ze, “Toen ze beloofden het ook nog te renoveren, heb ik het maar gedaan.” Ik kende het verhaal, bijna twee jaar geleden ging het bij ons op precies dezelfde manier.

“Hoe zijn de buren,”, informeerde ze, “woont hierboven een gezin met knikkerende kinderen of zo?”
“Neenee, een oudere vrouw alleen, je hoort alleen de tv met het Journaal, Lingo en Get The Picture door de muren heen. Ze is heel lief, ze zorgt voor onze katten als we op vakantie zijn.”
“Oh, da’s fijn om te horen!”, antwoordde ze enthousiast.

Aan de binnenkant van een deur vond ik een plaatje met een religieuze tekst, naast de grauwe vitrage de enige herinnering aan onze oude buurman. Allerhartelijkst namen we afscheid. “Nou, tot ziens dan maar h?!”, zei M.. “Indringer!”, dacht ik onwillekeurig en miste weer even onze oude buurman.

alex | 13:21 | algemeen geleuter
1) print ("s"); } else { print("reageer"); } ?>  »

En nu maar hopen dat ze dit stukje niet leest.

Demos - 09.04.2004 - 15:53
reageer







onthoud mij:






Alle HTML-tags behalve <a href>, <b>, <i>, <strong>, en <em> worden uit je commentaar gestript. Je e-mail adres wordt nooit gepubliceerd.