31.08.2005 Huis te koop, Aalsmeerderdijk

alex | 22:07 | fotografie | 14 reacties

30.08.2005 Amsterdamse Bos, 08:35 uur

alex | 22:30 | fotografie | 11 reacties

23.08.2005 Roemloos einde voor de Kronan

Dolgelukkig was ik toen ik jaren geleden van Alex een rode Kronan op mijn verjaardag kreeg. Niet lang daarna kocht hij een zilverkleurige voor zichzelf. De kopie van de Zweedse legerfiets was mooi en hip en, naar men zei, onverwoestbaar. Bovendien werd hij dankzij de unieke kentekenplaat zelden gestolen. Op het handige voorrek kon je je halve huisraad kwijt. Kortom, de ideale stadsfiets. Dat die pittoreske hoge Amsterdamse bruggetjes nog een flinke trap waren met het 25 kilo zware vehikel — “zwaar = degelijk!” was altijd mijn mantra — en dat die voordrager altijd en eeuwig klem zat in het fietsenrek, dat nam je graag voor lief.

Kronanrijders groetten elkaar op straat en ontmoetten elkaar jaarlijks tijdens een picknick in het Vondelpark. Het leken warempel wel webloggers. Zelfs fietsenmakers, die je aanvankelijk de zaak uit hoonden met “je hebt ‘m gekocht op internet, dan laat je ‘m ook maar repareren op internet, die rotfiets”, gingen uiteindelijk overstag, want handel is tenslotte handel. De ene na de andere kopie verscheen op de markt.

Half Nederland hebben we erop befietst, maar helaas bleek de Kronan uiteindelijk toch niet zo robuust als verwacht. Mijn spatbord is een roestige gatenkaas geworden, van Alex’ fiets is alleen het frame nog origineel. Vorige week zag ik een advertentie in een huis-aan-huisblad waarin “de laatste Kronans van Nederland” te koop werden aangeboden. De ooit zo bloeiende website is wel erg basic geworden. Exit Kronan. Mijn volgende fiets zal wel gewoon een Gazelle omafiets worden. Hoewel dit ook wel erg fraai is.

anneke | 19:51 | algemeen geleuter | 55 reacties

22.08.2005 Verslavend

Probeer maar.

anneke | 19:48 | algemeen geleuter | 7 reacties

21.08.2005 Afsluiting Sail

alex | 23:14 | fotografie | 3 reacties

18.08.2005 Sail

Ondergaande zon, Sail 2005

alex | 23:03 | fotografie | 8 reacties

14.08.2005 Kantoorleven (12)

Op de laatste dag bij het IT-bedrijf waar ik werkte vielen nogal wat gebeurtenissen samen. Het leukste was natuurlijk het afscheidscadeau dat ik van mijn collega’s kreeg, maar op dezelfde dag gebeurden er ook een paar dingen die bevestigden dat mijn keuze om het bedrijf te verlaten de juiste was.

De dag begon met de aankondiging dat wereldwijd 15.000 collega’s ontslagen zouden worden. Dat hing al een tijdje in de lucht. Het was alleen een bevestiging van datgene wat iedereen eigenlijk al wist. Daarna kwam er onverwacht goed nieuws: we hadden een wedstrijd tussen bedrijfsonderdelen gewonnen. De meeste collega’s wisten niets van deze competitie, ook ik niet. Het bleek dat we het afgelopen half jaar in een strijd waren verwikkeld welke divisie een vooraf gesteld target zou halen. Dit was voor ons vastgesteld op 57,3% of iets dergelijks. Vrijwel niemand wist waar dat percentage voor stond, tegen wie we streden, wat we konden doen om het halen, en wat de beloning was als we zouden winnen. Dit tot groot ongenoegen van middle management, die collectief klaagden dat ze dat toch echt wel in een e-mail doorgestuurd hadden. Hoe dan ook, we hadden het gehaald, en een Duitse übermanager zou naar Amsterdam afreizen voor een toespraak en een heuse prijsuitreiking!

Om een uur of één werden we verwacht in het auditorium. Een kleine dikke man met een brilletje, overduidelijk de übermanager in kwestie, stond breed lachend met een groepje middle-managers te praten. Ook zij hadden een brede grijns op hun gezicht en knikten driftig. De zaal stroomde slechts halfvol, van alle opgestelde stoelen bleven de voorste rijen leeg. Een van de middle-managers had zich tot fotograaf uitgeroepen en liep met een digitale camera in zijn gestrekte armen de zaal rond.

De zaallichten werden gedimd. De beamer werd aangezet. Onze grootste vrees werd werkelijkheid. In plaats van ons gewoon kort te feliciteren met de prestatie, koos de Duitser ervoor om zich te verschuilen achter een katheder met een drie kwartier durende Powerpoint-presentatie. Taart- en staafdiagrammen schoven door beeld, begeleid door swoosh-geluiden. Met een zwaar accent las de man zijn notities voor. Op een enkele middle-manager na die al dan niet interesse veinsde, werd er collectief met de ogen gerold. Percentages en afkortingen waarvan niemand de betekenis kende schoven voorbij.

Bij de laatste dia leek iedereen de wanhoop nabij. Sommigen waren stiekum de zaal al ontvlucht. Het officiële gedeelte werd aangekondigd. Iedereen zou een voor een naar voren worden geroepen, waar we een door de übermanager persoonlijk ondertekende oorkonde zouden krijgen, en een aandenken aan onze geweldige prestatie. “I will give you a little hint:”, zei de Duitser, “time is of zze essence!”

alex | 12:11 | algemeen geleuter | 8 reacties

10.08.2005 Manilla

anneke | 09:00 | fotografie | 6 reacties