majesticmoose :: december 2004 archieven

31.12.2004 2004 → 2005

2004, het jaar dat de fotografiedrift weg zou zakken of definitief het dagelijks leven zou gaan beheersen. Het werd het laatste, mede dankzij dit weblog en zijn bezoekers, wat altijd een fijne stok achter de deur is geweest om nooit zonder camera de deur uit te gaan. Mijn voorspelling voor 2005 is de revival van film. Digitale fotografie is so 2004! ;)

Nog wat lijstjes, want dat schijnt zo te horen:

176618 Unique Vistors, zegt het stats-programma voor dit jaar. Bedankt voor uw bezoek, roep ik!
Iedere keer als Connie Breukhoven in Life & Cooking op bezoek was, werd er en masse naar haar gezocht in Google, wat haar de twijfelachtige eer geeft bij ons bovenaan in de zoektermen te staan, met 1806 keer.
De grootste stijger in de zoektermen is ‘het blok doorgestoken kaart’, naar aanleiding van Lieke en Michon’s overwinning in het Net5 programma.
Ik wilde nog iets schrijven over de foto waar ik dit jaar het meest tevreden over ben, maar eigenlijk heb ik geen idee welke dat is…

Gelukkig Nieuwjaar!

Anneke en ik wensen u een hele fijne jaarwisseling. Geniet ervan. Tot volgend jaar!

alex | 16:36 | algemeen geleuter | 21 reacties

30.12.2004 …en zo bracht ik de kerstdagen door

Foto 1: Z?calo, Mexico-Stad. E?n van de grootste pleinen ter wereld, gefotografeerd vanaf het dakterras van Hotel Majestic. Niet mijn verblijfadres, wel een vaste stek voor een drankje met uitzicht.

Foto 2: Mensen op straat fotograferen is lastig: de indiaanse bevolking gaat niet graag op de foto. Dit meisje heeft er nog geen moeite mee.

Foto 3: Lunch in Casa de los Azulejos (het huis met de blauwe tegeltjes). Een goedkoop en eenvoudig restaurant van de Sanborns-keten, gevestigd in een prachtig historisch gebouw.

Foto 4: Overal in Mexico-Stad staan stalletjes op straat waar eten wordt verkocht: krokant gebakken deegsliertjes met chilisaus, vers fruit, sprinkhaan met limoen…

anneke | 17:23 | fotografie, plaatsen | 10 reacties

27.12.2004 Kerst met films

Met een blanco agenda en Anneke aan de andere kant van de Atlantische oceaan, heb ik de afgelopen dagen maar eens gebruikt om een stapel films te kijken. Met de gordijnen dicht, een flesje wijn en zelfgebakken brood. Heerlijk.

I Robot
Het jaar 2035. Will Smith is rechercheur en wantrouwt als enige robots. Hij lijkt gelijk te krijgen. De op Isaac Asimov’s boeken geïnspireerde film heeft de potentie om de fantasie flink te prikkelen, maar vervalt iets te vaak in explosies en achtervolgingsscènes om echt te behagen. Stilistisch fraai.

Troy
Een oorlog wordt begonnen omdat het grootste mietje uit de geschiedenis er vandoor gaat met een nikserig blondje van het andere kamp. Dikke koningen met een te groot ego proberen munt te slaan uit de situatie. Achilles, gespeeld door Brad Pitt, kijkt de hele film alsof hij moet poepen. Groots visueel spektakel en bespottelijke one-liners. Zo had Homerus het niet bedoeld.

Shaun of the Dead
Shaun, zijn beste vriend, zijn ex met twee vrienden en zijn moeder slaan zombies tot gort om zo de veiligste plek te bereiken die ze kunnen bedenken: de lokale pub. Een script dat ongetwijfeld is bedacht in het café waar de film om draait. Gewoon leuk.

And now for something completely different
‘Vicious gangs of keep left signs’, ‘Hell’s Grannies’, ‘dead Norwegian parrots’, ‘the Upper Class Twit of the Year’ en ‘The Deadly Joke’. Ultra low budget, volstrekt absurd, weergaloos grappig.

The Bourne Supremacy
Het eerste deel was verbazend goed, met Matt Damon en Franka Potente als actie-thiller-koppel. Het paar leeft in het tweede deel teruggetrokken in India, maar als Potente wordt neergeschoten, reist de nog altijd door geheugenverlies geplaagde Bourne af naar Europa met een koffer vol wraakgevoelens. Op lokatie geschoten in Berlijn en Moskou, wat zorgt voor een goede sfeer. Stoere actiescènes, maar al met al minder dan het eerste deel.

alex | 13:23 | film | 8 reacties

26.12.2004 Museumplein, 14:19 uur

alex | 16:20 | fotografie | 2 reacties

23.12.2004 Ocean’s Twelve

Ocean's Twelve recensie

Eindelijk konden we het resultaat zien van het bezoek afgelopen zomer van de cast en crew van Ocean’s Twelve. Afgezette straten, horden wachtende fans voor het Amstel hotel en natuurlijk de de sterren zelf, het was best leuk allemaal. Het maakte me eigenlijk niet zoveel uit of het een goede film is geworden, het half uurtje lokatiespotting dat we konden doen was al een feest op zich. En niet onbelangrijk, eindelijk eens een film waarin de stad wordt getoond zoals hij is, dus geen aaneenschakeling van clichébeelden met de Wallen, coffeeshops en windmolens, zoals laatst nog in de tweede Deuce Bigalow film gebeurde.

Terry Benedict, de beroofde casino-eigenaar uit Ocean’s Eleven, is erachter gekomen wie hem bestolen heeft en eist bijgestaan door een gevaarlijk uitziende tweeling binnen twee weken het geld, met rente, van de daders terug. De groep ziet zich gedwongen een nieuwe slag te slaan om zo de ietwat ontriefde Benedict terug te betalen. Ze besluiten naar Amsterdam af te reizen, om het eerst uitgebrachte aandeel ooit, dat van de V.O.C., te stelen van een aan het Kattengat wonende antiekhandelaar, een bijrol gespeeld door Jeroen Krabbé.

Tijdens deze eerste kraak komt de groep erachter wie hen verlinkt heeft aan Benedict en wat de reden daarvoor is. De rooftocht brengt hen via Parijs naar Rome. Gedurende het hele verblijf in Europa worden ze op de hielen gezeten door Europol-rechercheur Lahiri, gespeeld door Catherine Zeta Jones, en dwars gezeten door de mysterieuze meesterdief Night Fox. Na enkele zeer bizarre plotwendingen is het einde toch nog een verrassing.

De film kwam op mij over als een vakantie in Europa van de hele cast, waar tussendoor nog even een film werd opgenomen om de kosten terug te verdienen. De acteurs spelen zeer relaxt en het plot is erg ongedwongen. Toch weet Steven Soderbergh een stilistisch fraaie film neer te zetten, met genoeg mooie beelden en komische dialogen om de kijker bij de les te houden. Wat mij betreft is de capoeira-met-laserstralen scene het briljante hoogtepunt van de film. Als u niet van een bekkentrekkende Jim Carrey houdt, is dit dè kerstfilm van dit jaar.

(Let op! Er staan spoilers in de reacties)

alex | 11:44 | film | 15 reacties

21.12.2004 De broodmachine

Pallets met kleurige dozen werden de kantine binnengereden, de kerstpakketten waren gearriveerd! Hoera! De eerder uitgezochte broodmachine sjouwde ik mee naar mijn bureau. Ik stelde me de geur van zelfgebakken brood in het weekend al voor. Verpakt in een doos met “Merry plaatje van een kerstboom-mas” op de zijkant. Een rebus waar ik de rest van de middag mijn hoofd over kon breken.

Thuisgekomen bleek er naast een zilverkleurige Princess broodmachine nog veel meer in de doos te zitten. We vonden een snijplank, een broodreceptenboekje, een pak broodmix en twee pollepels (?!). Een heusch pakket. De broodmix was voor focaccia. Ik vroeg me af hoe je een plat brood in een broodmachine moest maken, maar de bedoeling bleek een op focaccia geïnspireerd rechthoekig brood.

Enthousiast bond Anneke een schort voor en volgde de gebruiksaanwijzing aandachtig. Vanavond eens flink de goede sier maken met zelfgebakken brood voor het bezoek. Broodmix, olie, water in het ding gooien en bakken maar. Gefascineerd keken we door het kijkgaatje hoe het apparaat begon te mengen. Eerst langzaam, toen sneller. Tot onze verbazing zagen we een klein rookpluimpje uit het rooster komen. Het werd steeds groter. Geen stoom, niet echt een brandlucht, maar gewoon raar. Beiden volgden we ons eerste instinct. Anneke greep de gebruiksaanwijzing, ik de camera…

alex | 23:35 | algemeen geleuter | 24 reacties

20.12.2004 Nabij Driemond

Deze foto had u nog tegoed. Hij is inderdaad op vrijwel dezelfde plek genomen als de eerste foto in dit postje.

alex | 22:17 | fotografie | 10 reacties

19.12.2004 Liefde voor het vak

Rond half twee ‘s nachts stond ik aan het eind van de Overtoom uit de kijken op de Overtoomse sluis, wachtend op de 747 die binnen enkele minuten voorbij zou komen varen. Van verschillende kanten kwamen ze in hun auto aangereden, de fotojournalisten. Er vormde zich een groepje van vier, dat luid pratend spullen uit hun respectievelijke kofferbakken plukte. Een statief, een dikke digitale camera, een grote witte lens. De statieven met camera’s werden naast elkaar gezet, alle lenzen wezen exact dezelfde kant op.

Er werd druk verder gekletst, met een half oog werd het naderende vliegtuig in de gaten gehouden. Net voor het moment dat het gevaarte door de openstaande brug voer, namen ze stelling achter hun camera’s, drukten de sluiterknop in, en lieten die niet meer los. Met acht beelden per seconde ratelden de camera’s als mitrailleurs, om na een seconde of zes te stoppen. Krap tweehonderd vrijwel dezelfde foto’s, in enkele seconden door vier fotografen geschoten. De spullen werden in de kofferbak gegooid. Eén opperde om iets te gaan eten, en weg waren ze…

alex | 00:55 | algemeen geleuter | 12 reacties

18.12.2004 I am there

alex | 15:15 | fotografie | 4 reacties

17.12.2004 747 transport

Net als de rest van camerabezittend Amsterdam ben ik even naar het transport van de Boeing 747 over de grachten gaan kijken.

alex | 13:16 | fotografie | 24 reacties

16.12.2004 Kerstsfeer

Het was een beetje lastig fotograferen, maar dit wilde ik u niet onthouden: het balkon van onze buren met een net met lampjes, een slee met rendier en een heuse kerstman.

Arme overburen…

alex | 17:53 | algemeen geleuter | 11 reacties

16.12.2004 iSock

Je kan ze natuurlijk ook zelf breien.

alex | 14:38 | algemeen geleuter | 6 reacties

15.12.2004 Op proef (3)

De Hasselblad is terug naar zijn baasje. Twee weken lang heb ik mogen proeven van het gebruiken van een volledig mechanische camera uit de jaren zeventig. En weet je wat, het smaakt naar meer.

Voordat ik een digitale camera kocht, snapte ik weinig van belichting, scherptediepte, bokeh en hun relatie. In de laatste anderhalf jaar heb ik op dat vlak enorm veel geleerd, maar ben ik redelijk lui geworden door het gemak van een gigabyte aan opslagruimte, autofocus en een geavanceerde belichtingscomputer. Tussen twintig foto’s van een onderwerp zit altijd wel een leuke, en als hij een beetje onderbelicht en scheef is, kan je er met Photoshop nog wel wat van bakken. Alles binnen zijn grenzen natuurlijk, van een slechte foto kun je geen goede maken…

Wat mijn ogen heeft geopend is vooral dat alle foto’s die ik met de Hasselblad genomen heb goed belicht zijn, recht staan, en een compositie hebben waar ik tevreden over ben. Als klap op de vuurpijl zijn ze haarscherp en hebben een detail om van te smullen. De webformaat plaatjes die u hier ziet doen weinig recht aan de kwaliteiten van de set.

De twijfel of ik een dergelijke camera wel zou gebruiken is weg. Het grootste obstakel is nu alleen nog de prijs. Een standaard kitje met een normale 80mm lens is nog wel te doen, maar iedere uitbreiding is zo ongelofelijk duur, dat het eigenlijk niet grappig meer is als je je brood er niet mee verdient. Ik ga sparen en goed rondkijken, dan zien we wel waar het schip strandt.

Nog even een kleurrijk poezenfotootje om het vooroordeel te bevestigen dat cameratests op katten dienen te gebeuren. ;)

alex | 22:22 | fotografie | 14 reacties

10.12.2004 I Am Kloot

Gisteravond speelde I Am Kloot in Haarlem. Het was briljant.

alex | 14:31 | fotografie | 14 reacties

08.12.2004 Van Amsterdam naar Muiden op de fiets

Onze route vandaag: Weespertrekvaart (Amsterdam) - Duivendrecht - Gaasperplas - Diemen - Driemond - Weesp - Muiden - Amsterdam-Rijnkanaal - Ringvaart (Amsterdam).

anneke | 19:40 | plaatsen | 10 reacties

06.12.2004 Sinterklaascadeau

anneke | 18:31 | algemeen geleuter | 18 reacties

06.12.2004 Het Blok, de finale

Eigenlijk hadden we het al kunnen weten, toen de dame van de jury ineens iets te enthousiast het postzegelgrote zon- en privacyloze tuintje van Elmer en Nanet begon aan te prijzen als een fantastische tuin in de binnenstad. Op de dag van de veiling zaten de kandidaten, die wij totnogtoe bijna uitsluitend kenden met onuitgeslapen en onopgemaakte koppen en in kluskleren, volledig gestyled en zichtbaar ongemakkelijk in de enorme veilingruimte die zich op een steenworp afstand van het blok bevindt. Zelfs presentator Erik had zich in krijtstreep en zijden das gehuld. Na de eerste terugblik op de serie werd het appartement van Wina en Jochem geveild. De perfect ingedeelde woning met jaloersmakend dakterras — na bezichtiging onze absolute favoriet, ondanks de wat slordige afwerking — leverde een buitengewoon schamele winst op van 14.000 euro. Maar nu komt het echte werk! kon je toen nog denken. Het ging echter van kwaad tot erger. De door iedereen wel zo’n beetje verwachte drie ton werd in geen van de gevallen gehaald, met als dramatisch dieptepunt de veiling van het appartement van Elmer en Nanet. “Kom op, Nederland, laat ons niet zitten!”, riep Nanet een paar keer hysterisch, alsof het ging over wie het leukst een liedje had gezongen, in plaats van wie er zin had zich tientallen jaren vast te leggen aan een hypotheek voor een donkerbruine kelderwoning. Alsof je een schip zag zinken: eerst heel langzaam, dan ineens onherroepelijk en razendsnel kopje onder. Ternauwernood werd de taxatiewaarde geboden. De verbijstering over hoe al het werk en de doorwaakte nachten niets hadden opgeleverd was van de gezichten van het stel af te lezen. Niemand leek nog echt enthousiasme op te kunnen brengen voor de niet erg verrassende overwinning van Lieke en Michon, waarvan tot overmaat van ramp nu ook nog hardnekkig wordt beweerd dat het doorgestoken kaart was. Absurd genoeg konden tot het einde van de uitzending voorspellingen over de uitslag worden doorgebeld, ook toen al duidelijk was dat twee van de drie stellen het zeker niet meer gingen winnen.

Wekenlang was ons een spetterende finale beloofd, maar de serie doofde als een nachtkaars uit. Wel heb ik gisteren een nieuw woord geleerd: mijnen. Als werkwoord, wel te verstaan.

anneke | 13:17 | televisie | 14 reacties

04.12.2004 Filmpje twee

Vandaag heb ik de Hasselblad even in het wild getest. Nog steeds met de 10D in mijn tas als lichtmeter, maar die kwam minder en minder tevoorschijn naarmate ik een idee kreeg welke sluitertijd bij welk diafragma hoort. De rust die de Hassy me dwingt te nemen is goed voor de compositie. Ook staan de foto’s consequent recht. De heldere en grote zoeker, in combinatie met het raster op het matglas helpt echt. Focussen is redelijk lastig, zeker als het licht wat afneemt, maar het is te doen. Het resultaat van een uurtje rondfietsen:

alex | 22:51 | fotografie | 12 reacties

03.12.2004 Blauw

Het duurde even, maar hier is mijn bijdrage aan het blauwe thema. Ren?smurf, Gert-Jan, Ren?, Sis, Tink, Pinksoup, Jenny, Kees, Wiro, Rick de Kikker en Darkrain gingen me voor. Liefhebbers voor een stokje?

alex | 07:00 | fotografie | 11 reacties

02.12.2004 Op proef (2)

anneke | 22:43 | fotografie | 3 reacties

02.12.2004 Koeweit

“…je wilt het land gaan verkennen door een auto te huren en rond te rijden? Doe maar niet, er is niets te zien, niets anders dan zandvlakte en zandvlakte en zandvlakte doorsneden door hoogspanningsleidingen…”, schreef een collega onder de titel Weekdetentie over Koeweit. Dat zullen we nog wel eens zien, is zoals gewoonlijk mijn reactie. Tijdens mijn vorige bezoek aan het oliestaatje ben ik weliswaar het hotel amper uitgeweest, maar toen was het er dan ook bijna 50 graden. (Ik herinner me mijn verbijstering over Pakistaanse gastarbeiders — de enige mensen die in dit land lijken te werken — die onder die omstandigheden zwetend op bouwsteigers stonden.) Nu is het echter november, en ik heb er drie hele dagen te vullen.

In de lobby van het hotel hangen foto’s van hoe het er hier na de golfoorlog uitzag. Geblakerde muren, een gesmolten klok. Aan een van de receptionisten vraag ik naar de pont naar Failaka Island. Volgens mijn Lonely Planet over het Midden-Oosten zijn er redelijk interessante opgravingen uit de Griekse tijd te zien, en zolang je op de paden blijft heb je van de vele landmijnen die er liggen geen enkele last. “I wouldn’t know ma’am.” Punt. “Well, is there someone who does know?” Met duidelijke tegenzin informeert hij bij zijn vrouwelijke collega, die resoluut antwoordt dat de pont niet meer bestaat en dat het eiland grotendeels militair terrein is. Als zij vervolgens voor de zekerheid weer een andere collega raadpleegt krijg ik te horen dat er zo nu en dan nog wel een boot afvaart, maar dan alleen voor grote groepen. Afijn, het massatoerisme heeft Koeweit in elk geval nog niet gevonden.

Een graad of 24 had het moeten zijn volgens de verschillende weersites. Het blijkt aanmerkelijk killer te zijn, deze tijd van het jaar. Huiverend in een paar lagen dunne kleding zitten we stug bij het vrijwel verlaten hotelzwembad. De lucht is vol zand. Het verduistert de zon, en nestelt zich in onze wenkbrauwen. Iedereen zwijgt, verdiept in de ter voorbereiding op ledige dagen meegebrachte boeken. Een vrouw van middelbare leeftijd peddelt in onhandige schoolslag door de middenbaan van het royale zwembad, het hoofd fier rechtop om haar blonde krullen niet nat te maken. Een duif die net heeft gebadderd staat treurig uit te druipen langs de rand. Om half vijf, zonsondergang, klinkt rondom de oproep tot gebed. Het wordt nu echt te koud om nog buiten te zitten.

Vast ontmoetingspunt is de crewroom, die nog het meest wegheeft van een Ikea-showroom. We kijken in verbazing toe hoe de hele dag door hapjes en drankjes voor ons worden binnengereden en op gezette tijden weer worden weggehaald. Piepkleine sjieke sandwiches, diverse soorten noten, taartjes, fruit, vruchtensappen, koffie, thee… Geen alcohol. Alcohol is in Koeweit verboden. In de ruimte staat een computer, die de hele dag bezet is: internetten is er gratis. Als ik op Majesticmoose kijk wat Alex zoals uitspookt in mijn afwezigheid bereikt onze keurige site mij in zwaar gecensureerde vorm. Woordcombinaties als gay pride hebben blijkbaar de nodige alarmbellen doen afgaan.

De tweede avond eten we bij de plaatselijke Gauchos. Op de parkeerplaats spuien speakers in de perkjes Eros Ramazotti. We krijgen eerst een uitgebreide uitleg, ge?llustreerd met grote lappen rund op een plank. De wee? lucht van rauw vlees doet mij besluiten de vegetarische schotel te bestellen. Vloeken in de kerk, en dat zal ik weten. Ik krijg een bremzoute kom soep voorgeschoteld waarin wat stukken pompoen en aardappel drijven. Daarbij spinazie met teveel zout, teveel olie en teveel knoflook. Het blijft een bizar gezicht, een tafel vol biefstukken maar geen wijn. Wel wordt het tafelwater in wijnglazen geschonken, en staat de toog vol bedrieglijk echt aandoende drankflessen. Na het eten moeten we een klein fortuin afrekenen.

Het rondhangen moe besluiten we met z’n allen naar een shopping mall te gaan, ook al hebben we niks nodig en weinig te besteden. De vloeren glimmen en het is er rustig. Alles is er peperduur. Bij Starbucks, waar we urenlang koffiedrinken, wisselen sms-ende feminiene jongens openlijk versierblikken. De avond brengen we maar weer eens in de crewroom door. Op BVN-TV leest Philip Freriks het Nederlandse nieuws.

De fotocamera blijft dagen onaangeroerd in mijn tas. Het begint erop te lijken dat het waar is. In Koeweit is niks te doen.

anneke | 22:01 | plaatsen | 1 reactie

02.12.2004 Filmpje ?

Tussen de middag zijn we even langs de Weespertrekvaart gelopen om een filmpje op de Hasselblad te testen. Da’s natuurlijk zo vol, een rolletje met twaalf opnamen, dus ik kon bij thuiskomst direct even naar de fotozaak om het te laten ontwikkelen. Een uurtje later legde ik de negatieven op de scanner, met dit resultaat:

Juist ja. Volgens de expert is dit een typisch geval van een lichtlek en is het zeer waarschijnlijk dat de viltafdichtingen van de cassette vervangen moeten worden. Da’s nou jammer…

alex | 19:19 | fotografie | 4 reacties

01.12.2004 Op proef

alex | 23:26 | fotografie | 14 reacties

01.12.2004 The Incredibles

The Incredibles recensie

Ik zal met de deur in huis vallen. Het probleem met het keer op keer afleveren van meesterlijke kaskrakers, is dat het op een geven moment de vorige film niet meer overtreft. Dat moest bij Pixar natuurlijk ook een keer gebeuren, en na het meesterwerk Finding Nemo leek het bijna te verwachten. Brad Bird, die indruk maakte met de animatiefilm The Iron Giant, kreeg van Pixar carte blanche bij het maken van The Incredibles. En of dat nou de beste keus is geweest, betwijfel ik een beetje.

Het verhaal, hoe grappig het op sommige momenten ook is, spreekt niet zo tot de verbeelding. De opzet is leuk bedacht. Het beroep van superheld wordt verboden, nadat verschillende mensen superhelden met succes hebben aangeklaagd, omdat ze tegen hun wil gered zijn. Zo zegt een geredde zelfmoordenaar dat ‘zijn dood verruïneerd is’. Superhelden worden gedwongen gewone banen te zoeken en zich te gedragen als ieder ander. En dat speelt het ex-superheldengezin Parr parten. Vooral vader Bob Parr, vroeger Mr. Incredible, en de kinderen Dash en Violet hebben grote moeite om zich aan te passen en hun krachten niet te gebruiken. Maar als vader erin wordt geluisd door een oude bewonderaar die uit is op wraak en World Domination, moet moeder Helen — Elastigirl — en de rest van het gezin in actie komen.

Jammer vind ik dat het verhaal zich vanaf dat moment volgens een erg voorspelbaar ‘Goed tegen Kwaad’ en ‘gezin als hoeksteen van de samenleving’-stramien afwikkelt. Het is duidelijk dat er erg veel verwijzingen naar superheldenstrips en James Bond films zijn. Zelfs de speciale krachten van de hoofrolspelers zijn gebaseerd op die van bekende superhelden. Ik vraag me af of de film leuker was geweest als al deze elementen origineel waren geweest, in plaats van een feest van herkenning.

Het mooiste aan The Incredibles vind ik the styling. Het consequent doorgevoerde jaren zestig thema werkt erg goed en is tot in de puntjes verzorgd, van de klokken aan de wand tot de muziek met veel blazers. Briljant. Wederom is de cgi-animatie iets verfijnder, waardoor sommige elementen zoals water, haar en de textuur van oppervlakken weer een stukje realistischer ogen.

The Incredibles is zeker een geslaagde film, maar het mist de originaliteit, humor en ontroerende momenten die Finding Nemo wel had. Dat maakt het zeker geen slechte film, integendeel. Pixar legt de lat voor zichzelf gewoon heel erg hoog, en ze hebben zich deze keer niet weten te overtreffen.

alex | 11:51 | film | 5 reacties