30.07.2004 Het Kaaps schiereiland (3)

Cape Point Camps Bay

De afstanden zijn veel kleiner dan we ons hadden voorgesteld. Maar goed ook, want we hebben een kilometerlimiet van slechts 200 kilometer, boven welke afstand duizelingwekkende toeslagen gelden. We bereiken al gauw het zuidelijkste puntje van het schiereiland: Kaap de Goede Hoop. Het is een natuurreservaat waar entree voor betaald moet worden. We rijden verder over een smalle, verlaten weg door een ruig landschap. Uitbundig gele bloei, ondanks het winterseizoen. Arjan vertelt dat de kaap veel flora kent die alleen hier voorkomt.

We parkeren de auto daar waar we niet verder kunnen, en volgen de rest van de weg naar Cape Point — het zuidelijkste puntje — te voet. Licht hijgend klimmen we richting de vuurtoren. Er is trouwens ook een trammetje, maar dat is uiteraard voor mietjes. Arjan, die voorop loopt, begint ineens druk te wenken, en te gebaren dat we geen geluid moeten maken. Een paar treden verder zie ik waar het om gaat: een roofvogel zit op een muurtje een net gevangen muis te ontleden. De darmen en andere organen worden er uitgetrokken en zorgvuldig terzijde gelegd. Tja, waar is je telelens als je ‘m nodig hebt…

Vanaf het plateau bij de vuurtoren kijken we uit op de grillige kustlijn van aan de ene kant de Atlantische en aan de andere kant de Indische oceaan. Bij het bord “New York:zoveel kilometer”, enzovoort, staat een groepje Nederlandse vrouwen van middelbare leeftijd, gekleed in zevenachtste khaki broeken en verstandige sandalen, elkaar te fotograferen. Uit de vinnige manier waarop ze met elkaar omgaan leid ik af dat ze door een groepsreis tot elkaar veroordeeld zijn. Van een van hen krijg ik nog een veeg uit de pan omdat ik “in haar uitzicht sta” — ze tuurt door een verrekijker — terwijl ik een foto maak.

Als we weer beneden wat proviand inslaan worden we gewaarschuwd voor de bavianen die hier rondlopen. Die waarschuwing wordt al na enkele minuten geïllustreerd als we een ijselijke vrouwengil horen en een baviaan zien wegrennen met een rugzak. We stappen snel in de auto, terwijl we zien hoe mannen met stokken het beest te lijf gaan, en rijden naar het strandje van Kaap de Goede Hoop. Het is hier een stuk kouder en winderiger. Bibberend op een boomstam in het zand eten we chips en drinken we grapetisers (druivensap met mineraalwater). Golven slaan metershoog stuk op de rotsblokken in de branding.

Dat de terugweg langs de westkust moest gaan was een bewuste keus. De zon hoort tenslotte in zee onder te gaan, niet? De rit is zwaar voor Ilse. Veel voetgangers en fietsers langs de weg, die hier en daar akelig smal en kronkelig is. Terwijl wij ah en oh roepen over de namiddagzon die op de steile rotsen langs de Chapman’s Peak Drive valt ziet Ilse niet veel meer dan de middenstreep. Mijn reisgids spreekt van een “11 km lange, zenuwslopende zeer steile rit” en “mogelijk een van de mooiste landschapsroutes ter wereld”.

We zijn precies op tijd in Camps Bay, aan de rand van Kaapstad, voor de spectaculaire zonsondergang. Bij Paranga eten we in de aangename gloed van de terrasverwarming een perfect diner.

wordt vervolgd

anneke | 14:02 | plaatsen

29.07.2004 Het Kaaps schiereiland (2)

We zijn de vorige avond laat aangekomen in Kaapstad. Heerlijk geslapen in de designkamer van het luxe hotel, op donzen kussens en onder een donzen dekbed. Bij het ontbijt wordt duidelijk dat het organiseren van een trip met gids voor de hele groep maar niet wil lukken. Op deze ongewoon mooie dag in het winterse Zuid-Afrika besluiten vriendin Ilse, galleymaat Arjan en ik het heft dan maar in eigen hand te nemen; we huren een auto.

De nukkige dame van het autoverhuurbedrijf onderdrukt met moeite een zucht als ik haar er op wijs dat ze in het vooraf op te maken schaderapport een enorme scheur in de bumper heeft genoteerd als een krasje. Het eigen risico was echter niet af te kopen, dus ik houd voet bij stuk. Als we laten weten het bedrag na afloop contant te willen voldoen na rampverhalen van collega’s die nog maandenlang creditcardafschrijvingen kregen van het bedrijf, begint ze wild met haar ogen te rollen.

Ilse is de enige met een rijbewijs op zak, dus zij rijdt. Ze is nogal nerveus over het links rijden en vraagt onze steun. Het wordt bijna een mantra die we haar toezingen:”links blijven, ja dit is de langzame baan, linksom de rotonde op en eerst helemaal oversteken als je rechtsaf slaat”. Eerste stop: Simon’s Town. Ten zuiden van dit kuststadje zou zich een kolonie pinguins ophouden. Boven het koude zeewater van False Bay hangt een dunne mist, boven land een penetrante stank die nog het meest doet denken aan de lucht in het nijlpaardenhuis in Artis. We beginnen alle drie enthousiast te gillen en in het wilde weg foto’s te schieten als de eerste pinguin zich aandient. Even later realiseren we ons dat het er hier werkelijk van sterft. Ik stel me de beestjes altijd op een kale rots voor, maar er zitten hier ook een boel in de struiken. Veel jonkies nog: al vrij groot, maar nog wel donzig. We betalen entree voor het strand, om de grote groep die zich daar bevindt van dichtbij te bekijken.

Op de parkeerplaats staat een bord met het verzoek om voor het wegrijden even onder de auto te kijken. Er zou een pinguin kunnen zitten.

wordt vervolgd

anneke | 12:45 | plaatsen

28.07.2004 Kantoorleven

Om de internationale bezoekers van het personeelsrestaurant aan te spreken, heeft de catering een nieuwe slogan bedacht: “Eat & Geniet”.

Briljant…

alex | 13:28 | algemeen geleuter | 12 reacties

26.07.2004 Het Kaaps schiereiland

pinguins bij Simon's Town

anneke | 18:53 | fotografie | 4 reacties

25.07.2004 Terloops

Ik ben Terloops, Voettochten ‘57-‘73 van J.J. Voskuil aan het lezen. Het zijn dagboekaantekeningen, gemaakt tijdens wandelvakanties in Frankrijk.

Voskuils schrijfstijl is fijn. In een paar korte zinnen weet hij prachtig een situatie of sfeer neer te zetten. De verhandelingen in het boek zijn eenvoudig, en doen ergens denken aan een ‘lekker weertje’-lifelog avant la lettre. Wandelingetje, regenbuitje, geur van bloemen en kruiden, uitzichtje, gesprekje met lokale bevolking, hotelletje zoeken, niks aan de hand. En dan ineens, uit het niets, tijdens een discussie met de patron van een hotel:

Het is een lang geprek. Ik speel met mijn fruitmes en heb plotseling zin hem overhoop te steken.

om vervolgens onverstoord verder te gaan met:

Voor het raam struiken. Het ruisen van de Dordogne. Binnen is het schaars verlicht…

Heerlijke kost.

alex | 12:55 | boeken | 6 reacties

24.07.2004 Danscht! (3)

De cirkel is rond, ik struikel vandaag ook nog over een groepje capoeiraers, eh, capoeira-beoefenaars op het Spui. Nu hebben we alles wel gehad…

Spui, 17:03 uur

alex | 19:21 | fotografie | 6 reacties

23.07.2004 Paraat

alex | 14:15 | fotografie | 4 reacties

22.07.2004 European Gigolo

Er wordt weer een film opgenomen in Amsterdam. Na Oceans 12 is nu Deuce Bigalow: European Gigolo aan de beurt. “Wie, wat?!”, hoor ik u denken. Welnu, dit is het vervolg op een ongetwijfeld briljant eerste deel uit 1999. Wel met z’n allen naar de bioscoop straks, want Chantal Janzen (Volle Maan, Pista!, Feestje) speelt mee, als “Scandinavian woman”!

Hoofdrolspeler Rob Scheinder poseert even met fans.

Rob Schneider poseert met 'fans'

Ja, ik weet het, u had natuurlijk liever een foto van Chantal gezien…

alex | 22:20 | fotografie | 4 reacties

22.07.2004 Danscht! (2)

Nou, heb ik het een paar dagen geleden nog over houterige Hollanders en salsa en ja hoor, daar zul je ze hebben.

Eerlijk is eerlijk, deze twee waren geweldig…

alex | 21:54 | fotografie

21.07.2004 wiptest

Nu het met W.I.E. na de overname door Ilse eigenlijk alleen nog maar bergafwaarts kan gaan — simpel is namelijk goed — zijn velen inmiddels op zoek naar een alternatief. Ik heb me aangemeld voor de grote WIPtest (Who Is Present), een tool opgezet door Erik van bloglog.nl.

Laat het even weten als er problemen zijn of rare dingen voorbij komen.

Update 23:06: trouwens, er is ook Knockknock als W.I.E. vervanger. Ik ben benieuwd welke van de twee uiteindelijk in de harten van de webloggers gesloten zal worden. :)

alex | 16:33 | geek | 8 reacties

20.07.2004 Nieuw bij Ikea

Gespot bij vriend Rune: de hobbelmoose!

hobbelmoose

alex | 14:42 | algemeen geleuter | 4 reacties

19.07.2004 Zomer!

Na weken van herfstweer en een grote hang naar koolhydraatrijk troostvoer vierden wij vandaag de zomer op het balkon, met een grote kom rood fruit en Griekse yoghurt.

anneke | 16:41 | fotografie | 5 reacties

18.07.2004 MTBlacklist (2), Wrath of the Spam Gods

Ik geloof dat ik door mijn laatste postje over MTBlacklist de toorn van de spamgoden over me heb afgeroepen. Er is om een uur of vier een aanval begonnen die nog steeds voorduurt. Er zijn tot nu toe ruim 8000 spam commentaren geweigerd en de teller loopt gestaag door. Reageren ging al niet zo snel, de webserver heeft niet bijster veel rekenkracht in huis, maar nu kan het zo’n dertig seconden duren voordat uw reactie is verwerkt. Dus als u wat wilt zeggen: heb geduld, het werkt echt.

alex | 23:11 | geek | 7 reacties

18.07.2004 Danscht!

Dansen. Na Saturday Night Fever sloeg iedereen aan het discodansen, na Dirty Dancing danste iedereen ineens vies en toen Maxima in den lande arriveerde moest er op de ceedee van Carel Kraaijenhof getangood worden. Op zich is het prachtig dat mensen geïnspireerd raken van hypes of exotische culturen, maar houterige Hollanders die als een bezetene tango, salsa, of nog erger, capoeira doen, heeft iets tragisch.

Met soepele heupen en een feilloos gevoel voor ritme worden door dansinstructeurs prachtige passen voorgedaan, die vervolgens door onbeholpen tieners — die van hun ouders op dansles moesten — en vrijgezellen van middelbare leeftijd worden verkracht. Ik heb altijd het gevoel dat er daardoor iets breekt in de instructeurs, en dat zij thuis, uit het raam naar de regen kijkend, zachtjes moeten huilen. “Als je maar plezier hebt”, roepen ze tijdens de les. Ja, dankje de koekoek, dat is de enige strohalm waar ze zich aan vast kunnen klampen.

Gisteren heb ik in het Vondelparktheater lessen Afrikaanse dans mogen aanschouwen, in het kader van Julidans. Een Nigeriaan stond zich onder begeleiding van een djembe in het zweet te dansen, waarna de menigte onder de indruk klapte. In een half uurtje zou deze dans ingestudeerd worden. Eerst werden de armbewegingen geoefend, toen de benen, en daarna werden de twee gecombineerd. Dat was voor velen al een brug te ver. Toen er ook nog naar eigen inzicht over het plein bewogen moest worden, bleef er eigenlijk alleen maar hulpeloos armen- en benengezwaai over. “Act like you enjoy it!”, riep de Nigeriaan…

iedereen in de maat!

alex | 15:25 | algemeen geleuter | 3 reacties

17.07.2004 Twieieieie

Even lifeloggen hoor. Niet eens over katten! Nouja, een beetje dan…

Terwijl ik kattenvoer in een bakje schepte, was Betty’s aandacht heel ergens anders. Da’s gek. Gebiologeerd stond ze naar een spleet tussen de keukenkastjes en de koelkast te kijken. “Weer een muis?”, dacht ik in eerste instantie. Ik kon het niet goed zien. “Twiet”, ging het plotseling, “twiet, twiet”. Een vogeltje! Vast tijdens de maiden voyage door het open raam naar binnen gefladderd.

Na een kleine verbouwing van de keuken kon ik er net bij. Ik nam het suffe beestje mee naar het warme balkon en liet wat druppels water van mijn vinger rollen. Dat lustte hij wel. “Twieieieieie twieieieie”, ging het. Het deed me denken aan een zwaluw. Na een kwartiertje werd er al flink rondgeklauterd en op mijn hand gescheten. Vliegen ho maar…

het gaat nog niet zo best

Volgens de dame van de Dierenambulance moest ik het vogeltje onder een boom zetten en de natuur zijn werk laten doen. “Op laten vreten door de eerste kat”, dacht ik. Maar ja, wat moest ik anders. Gelukkig begon hij meteen driftig de boom in te klimmen. Ik zwaaide nog even. Ik hoop dat zijn ouders, of een paar leuke pleegouders, de dreumes vinden.

alex | 12:46 | algemeen geleuter

17.07.2004 Ochtendlicht

Sarphatistraat, 07:34 uur

alex | 10:01 | fotografie | 6 reacties

16.07.2004 Shrek 2

Shrek 2 recensie

4/5 

We zijn eindelijk toegekomen aan het zien van Shrek 2.

Dit vervolg gaat verder waar het eerste deel ophield. Shrek en Fiona, met de stemmen van Mike Myers en Cameron Diaz, zijn net terug van hun huwelijksreis als ze een uitnodiging krijgen van Fiona’s ouders, de koning en koningin van Far Far Away. Ze willen graag hun nieuwe schoonzoon ontmoeten, niet wetende dat hij een Ogre (boeman) is. De ontmoeting verloopt uiteraard dramatisch, en omdat het altijd de bedoeling is geweest dat Fiona met Prince Charming zou trouwen, schakelt de koning Puss in Boots (de Gelaarse Kat) in om Shrek te vermoorden…

Shrek 2 is wederom een heerlijke film, waarin vooral Eddy Murphy de show steelt als pratende ezel Donkey. Hij moet tot zijn ongenoegen Puss in Boots, gespeeld door Antonio Banderas, naast zich dulden en is niet te beroerd om dit te laten blijken: “The position of annoying talking animal has already been filled!” De rest van de stemmencast is heel goed, met onder andere John Cleese en Julie Andrews als koning en koningin en Jennifer Saunders als fee. In de Nederlanse versie moet je het doen met stemmen van o.a. Carlo Boszhard en Angela Schijf, dus ga vooral naar de originele versie als je de keus hebt.

Qua vormgeving is de film ook wonderbaarlijk mooi. We beginnen met al het Pixar-geweld al gewend te raken aan technische hoogstandjes, maar de jongens van Dreamworks hebben het natuurlijk overkomen van haar, stof en water ook goed onder de knie. Oogstrelend en heel grappig, gaat dat zien…

alex | 13:59 | film | 7 reacties

15.07.2004 Het perfecte gezicht?

“Ook voor de liefhebbers van het betere snijwerk”, stond er in het Parool. We vielen midden in Plastisch Wonderwerk op Net5, gepresenteerd door plastisch ‘cosmetisch chirurg’ drs. Robert Schoemacher (let wel: drs. en niet dr., oftewel iemand die zelf niet in mensen mag snijden). Op een infomercial-achtige set — bureau met laptop, denk ‘Postkrediet’ — praatte Schoemacher een aangekochte standaard Amerikaanse Extreme Makeover-serie aan elkaar. Om het ‘hoger opgeleide’ Net5 publiek aan te spreken, en wellicht om zichzelf als expert in de spotlight te zetten, werd er driftig met medische terminologie gestrooid. De bijbehorende operatiebeelden waren zo onsmakelijk dat we regelmatig de blik moesten afwenden, de krant had niet gelogen. Toen er een neusbot gebroken moest worden hebben we voor de zekerheid ook maar de vingers in de oren gestopt en hard LAAALAAALAAA gezongen (‘kijk er dan ook niet naar!’, hoor ik u denken).

Terwijl we naar beelden keken waarin een aan gruzelementen geslagen schedel in elkaar werd gepuzzeld, vertelde Schoemacher met lerarenstem dat er drie categoriën schedelfracturen zijn, die in het begin van de vorige eeuw zijn opgesteld door de Franse chirurg René LeFort. Ik vroeg me af wie dat iets kon schelen en hoeveel kijkers er al waren afgehaakt. Toen dokter Robert over het kwantificeren van schoonheid begon gleden we bijna van de bank. De Gulden Snede, de Fibonacci reeks en het getal Phi rolden voorbij, afgewisseld met beelden van een bovenlipcorrectie bij een Penthouse model…

Op een gegeven moment werd gerept van een masker op basis van het principe van de gulden snede (dat voor wie De Da Vinci code heeft gelezen inmiddels geen geheimen meer kent). Dit masker kan over een foto van het gezicht worden gelegd om te zien of het de “ideale” verhoudingen heeft. Altijd in voor een experimentje zijn we op internet gaan zoeken. Met behulp van deze site, de digitale camera en Photoshop zijn we aan het knutselen geslagen. Dit is het geworden: Alex’ en Anneke’s hoofd. Als je het zelf wilt proberen, met dit Photoshop document en deze instructies kun je aan de slag.

alex & anneke | 21:48 | televisie | 7 reacties

14.07.2004 Spider-man 2

Spider-man 2 recensie

4/5 

Normaal geproken heb ik het niet zo op verfilmde stripverhalen, of eigenlijk, actiefilms in het algemeen. Van een film als X-Men of Hulk word ik niet warm of koud, als ik Brad Pitt in de trailer van Troy een one-liner als “Immortality, it’s yours!” hoor zeggen, moet ik alleen zuchten. Maar op een of andere manier heeft Spider-man op mij een magische uitwerking. Al na het zien van de trailer van de eerste film dacht ik alleen maar “Wow!”.

In Spider-man 2 probeert Peter Parker zijn leven als gewone student met een bijbaantje te combineren met zijn bestaan als superheld. Dat gaat hem steeds slechter af: slaap-, tijd- en geldtekort en het keer op keer teleurstellen van zijn vrienden en familie eisen hun tol. Net op het moment dat hij de brui wil geven aan zijn geheime tweede leven, wordt Peter geconfronteerd met een nieuwe vijand, Dr. Octopus…

De mix die de Spider-man films bijzonder maakt, luistert erg nauw. De cast is goed uitgekiend: Orlando Bloom als Spider-Man had bijvoorbeeld niet gewerkt, Denise Richards of Reese Witherspoon als Mary-Jane ook niet. Daarnaast is het script geen aaneenschakeling van geweld en explosies, maar worden alle karakters mooi uitgediept, afgewisseld met fraaie beelden van een door New York slingerende held. Goed, de film is soms wat moralistisch, maar het is de makers vergeven. Regisseur Sam Raimi zet een geweldige film neer, ik voelde me een blije tiener tijdens het kijken.

alex | 16:52 | film | 5 reacties

13.07.2004 Kattenbakken zijn lelijk

oud nieuw

Het deurtje van de kattenbak was al een tijdje stuk. Het stofzuigen moe ging ik maar eens op zoek naar een nieuwe bak. De oude dateerde nog van de aanschaf van de poesjes, ruim zeven jaar geleden: “oh ja, een kattenbak, eh…doet u die groene dan maar.”

Een rondgang langs verschillende dierenspeciaalzaken leerde me dat die oude bak niet gewoon een ondoordachte en daardoor ongelukkige keus was, nee, mooie kattenbakken bestaan niet. Ik zag felblauwe bakken, bordeauxrode bakken, grijze bakken - en altijd maar weer met zo’n lichtgrijs gespikkelde kap. Brr. Het is uiteindelijk het modelletje op de rechterfoto geworden, zilvergrijs met een zweem van blauw en niet eens zo heel lelijk. Jammer dan weer van die gele details.

Het lijkt me dat we hier van doen hebben met een gat in de markt: de design-kattenbak. Onbegrijpelijk dat zoiets nog niet bestaat. Maar ja, tot u spreekt dan ook de helft van een stel fashion victims.

anneke | 20:07 | algemeen geleuter | 14 reacties

10.07.2004 Amsterdam Breakz

alex | 18:55 | fotografie | 12 reacties

10.07.2004 Keyboard

Onze werkgever is begaan met de heersende rsi-problematiek. Eerst werden cursussen gegeven door fysiotherapeuten, daarna kwamen de softwarepakketten die bijhouden hoeveel er getypt wordt; na een bepaald aantal toetsaanslagen wordt de werknemer door middel van dwingende popups en irritante typgeluiden gemaand tot stoppen, waarna hij of zij de voorgeschotelde rek- en strekoefeningen uit dient te voeren. Als laatste er was natuurlijk de masseuse, waarover ik al eerder vertelde.

Gisteren werd er een nieuw wapen in de strijd gegooid. Laptopgebruikers hebben namelijk een slechte werkhouding, zo werd ons voorgehouden. Zij zitten krampachtig voorovergebogen op een klein toetsenbordje te typen en naar een klein scherm te staren. Daarom kregen wij allen een laptop-ophoog-standaard en een los keyboard… een heel klein zilverkleurig mini-keyboard.

Leuk hoor, maar dat typt natuurlijk voor geen meter. Ik gebruik al jaren naar volle tevredenheid de onverwoestbare IBM Model-M, in 1989 gemaakt en voor twee euro op de rommelmarkt gekocht.

Een keyboard voor echte mannen nerds dat al vele pc upgrades heeft overleefd. Mijn collega’s zijn inmiddels gewend aan de enorme herrie die hij maakt als ik driftig typ. Ik zal het nieuwe keyboard ernaast zetten, zodat het jaloers kan toekijken hoe een echt toetsenbord mijn tweevingerig gehamer verwerkt.

alex | 13:41 | geek | 8 reacties

09.07.2004 MTBlacklist

Het gebruiken van Movable Type heeft zo zijn nadelen. Vooral het fenomeen comment spam begint gierend uit de hand te lopen. In de eerste maanden van het bestaan van de site waren ongewenste commentaren nog niet zo’n probleem, maar al snel was het gebruiken van MTBlacklist onvermijdelijk.

In eerste instantie keek ik ongeveer een keer per week of er updates waren, maar ook dat bleek niet frequent genoeg. Ik heb inmiddels een automatische updater die iedere twee uur (!) sites aan de blacklist toevoegt. Op dit moment worden 1681 sites geblokkeerd. Dat dit nodig is, merkte ik zojuist in mijn logbestand. MTBlacklist heeft vandaag binnen een tijdsbestek van twee uur 372 commentaren geblokkeerd van xxx-dvd.biz, allemaal van een verschillend ip adres.

Laat de ‘gebruik dan ook Pivot’ commentaren maar komen. ;)

alex | 20:15 | geek | 11 reacties

07.07.2004 Uit het fotoarchief (3)

Syrië, april 2001. In Palmyra hebben een paar collega’s en ik een locale gids ingehuurd die ons de omgeving laat zien. We bezoeken onder andere de graftorens. Voor een graftoren die van binnen te bezichtigen is heeft zich een groepje mensen verzameld; het wachten is op de man met de sleutel. Even later stopt een oude Mercedes. De bestuurder van de auto stapt uit en loopt naar het toegangshek, in zijn handen een sleutelring van cartoonesk formaat vol klassiek gevormde sleutels. Op dat moment maak ik deze foto.

De foto is geschoten met een Pentax point-and-shoot op Kodak T-MAX 400 film.

anneke | 21:47 | fotografie | 12 reacties

06.07.2004 MacOS

Koud was ik terug op kantoor, of ik vond een mail in mijn inbox dat ik ingeschreven was voor een driedaagse Apple Macintosh OS X training in Schiedam. Macs, ai…

Ik ben altijd een beetje bang voor Macs. Dat komt eigenlijk niet zozeer door de computers zelf, maar meer door de gebruikers. Dat, terwijl ik wel tot de doelgroep behoor, geloof ik. Sterker nog, ik ben van origine Apple gebruiker. Als twaalfjarig jochie soldeerde ik samen met mijn vader onze eerste computer in elkaar: een Apple ][. Door een Apple verkoper in onze kennisenkring ben ik vaak in aanraking gekomen met Macs.

Toch is het bij mij nooit echt aangeslagen. Ik zie de meeste Mac gebruikers namelijk als zeloten, fanatici die Steve Jobs vereren en Windowsgebruikers verketteren, of ze zien als melaatsen die het heilige Apple-licht nog niet gezien hebben. Daar kan ik niet zo goed tegen. Zeker omdat ik MacOS helemaal niet zo’n goed besturingssysteem vind. Ik wil namelijk kunnen graven, wroeten, en dingen naar mijn hand kunnen zetten. Dat kan niet bij Macs, want zoals het is, is het goed, zo vinden de ontwerpers. Er is geen andere weg…

Ik was dus bij aankomst enigszins sceptisch (ahum). Onze eerste opdracht is het installeren van het OS op leuke witte iBooks. Dat gaat soepel, geen vuiltje aan de lucht. De interface is overzichtelijk, ik kan alles gemakkelijk vinden. Ik start de Terminal, typ ‘ifconfig’ in, en blijk al een ip adres van de Airport gekregen te hebben. De unix command line voelt vertrouwd en werkt niet beperkend. Ik start Safari, met mijn Logitech muis kan ik links-, middel- en rechtsklikken, en scrollen. Ik heb geen drivers hoeven installeren, ik glimlach tevreden. Eigenlijk ben ik na een uurtje of twee spelen en graven best onder de indruk van OS X. Het is echt bruikbaar en toegankelijk.

De trainer verpest mijn omgeslagen houding door geheel in lijn met mijn vooroordelen nog even TCP/IP af te kraken en met weemoed te praten over de teloorgang van Appletalk, dit alles na de lunch waarin mijn stelling dat Macs te duur zijn te vuur en te zwaard ontkend wordt. Nog twee dagen te gaan, ik kan niet wachten, ik heb het oprecht naar mijn zin.

alex | 22:37 | geek | 24 reacties

05.07.2004 Verhuisd

Sinds 1997 werk ik bij een IT bedrijf op Amsterdam Sloterdijk. De eerste jaren in een gebouw dat werd gedeeld met andere bedrijven, later in een nieuw, eigen gebouw. Door overnames en reorganisatie moest er verhuisd worden. Naar Amstelveen… Van een plek die bereikbaar is met de tram, bus, metro, trein, fiets en auto, zitten we nu in the middle of nowhere, vijftien minuten lopen van de eindhalte van de sneltram, verder is de auto of fiets de enige optie. Gemor alom, de reistijd van de meeste collega’s gaat enorm omhoog.

Tijdens mijn vakantie werd er verhuisd, dus gelukkig heb ik de chaos niet meegemaakt. Vanochtend heb ik een fietsroute uitgezocht en om eerlijk te zijn, het valt me niet tegen. Via de kortste route heb ik er bijna veertig minuten op gefietst, over vrijwel alleen fietspad. En dan deed ik het nog rustig aan. Dat is net iets langer dan naar Sloterdijk. Morgen ga ik de route langs de Amsteldijk en de Kalfjeslaan proberen, lijkt me wel pittoresk.

Het was even zoeken naar mijn nieuwe plek en nieuwe buren. Op mijn bureau zaten mijn moose en Starbucks mok al op me te wachten. Al mijn spullen zijn meegekomen en alles werkt nog. Gelukkig. Al met al valt het me niet tegen. Het is hier ruim en open, er is veel groen. De koffie is alleen nog net zo slecht. Er liggen nu ruim vierhonderd e-mails op me te wachten, waarvan de helft over de verhuizing gaat. Ik hoef me niet te vervelen. Mijn ‘Delete’ knop zal het druk krijgen.

alex | 11:54 | algemeen geleuter | 7 reacties

04.07.2004 Ellen ten Damme

Ellen trad ook nog een half uur op in een akoestische sessie.

Ellen

alex | 19:42 | fotografie | 16 reacties

04.07.2004 Mooie Noten

Vandaag waren in het openluchttheater in het Vondelpark de finales van de Amsterdamse singer-songwriter competitie “Mooie Noten”. Kim kwam als winnaar uit de bus. En verdiend, naar mijn mening.

Kim

alex | 19:09 | fotografie | 5 reacties

03.07.2004 Florida album

We hebben een album gemaakt met de beste foto’s van Florida, je kunt ze hier vinden.

Sanibel Island

alex & anneke | 10:27 | fotografie | 11 reacties

02.07.2004 Ja

Gisteren trouwde mijn broertje. We worden groot…

Veel geluk, Peter en Baudina!

anneke | 21:36 | fotografie | 3 reacties

02.07.2004 CONGRATULATIONS! WINNING NOTIFICATION

Ik zat toevallig naar BBC World te kijken tijdens de vakantie, toen ik ineens de Amsterdamse grachtengordel in beeld zag. Het bleek een reportage over internet-oplichters te zijn. Er werd een tragisch verhaal verteld over een man die een e-mail kreeg waarin stond dat hij een half miljoen euro gewonnen had via de Lucky Day International loterij. De vader van een zoon die aan leukemie leed, zag zijn gebeden verhoord en reageerde op de e-mail. Hij kreeg een stapel officieel uitziende documenten toegestuurd, en sprak zelfs telefonisch met de mensen van de deze ‘loterij’.

Iedereen die het internet een klein beetje kent, weet natuurlijk dat dit oplichters zijn. Sterker nog, zelfs het gemiddelde spamfilter kan deze e-mails herkennen. Ik heb even in mijn spam folder gekeken, en zowaar, op 30 juni heb ik ook zo’n e-mail gekregen. SpamAssasin zei er dit van:

Bayesian spam probability is 99 to 100%
Message body looks like a Nigerian spam message 1+

De e-mail begint als volgt:

LUCKYDAY INTERNATIONAL.
28030 REIMBRANDTSPLIEN, AMSTERDAM-NETHERLANDS.

FROM:THE DESK OF THE VICE PRESIDENT.
INTERNATIONAL PROMOTIONS/PRIZE AWARD.

BATCH NO: LDNL/009842/03.
REF. NO. LDNL/1282664/03

AWARD NOTIFICATION.
This is to inform you of the release of the EMAIL LOTTERY BALLOT INTERNATIONAL / WORLD GAMING BOARD winners of the SCIENTIFIC GAME PROMO LOTTERY; THE NETHERLANDS. Each email address was randomly selected and attached to ticket numbers and the numbers here quoted won the lottery in the 2nd category.

Dan wordt de ontvanger gefeliciteerd met het winnen van 200.000 euro, waarna het addertje volgt:

Please be informed that all non-resident of The Netherlands are required to pay between EUR500-1000 Euros for thier non - resident processing / application fee as a perequisite to the processing of their winnings prior to the pay out and collection of their winning prize. […] Any claim not made will be returned to the MINISTERIAL VAN DE ECONOMIA, The Hague, HOLLAND.

Als er dan nog geen alarmbellen afgaan, dan weet ik het ook niet meer. Als je in Google zoekt naar ‘luckyday winning notification’ vind je dezelfde e-mail, met dezelfde winnende getallen, honderden keren terug. Ik vond het wel grappig dat alleen mensen die niet in Nederland wonen een gage moeten betalen voor het vrijgeven van het geld (hoera voor mij!). Ik trok de stoute schoenen aan en antwoordde op de e-mail. En zowaar, er kwam bericht terug van ene meneer Frank Haseelbank, die zijn winning.com e-mail relayed via de gratis webmail aanbieder mail.com. Professioneel hoor. Volgens zijn e-mail dien ik mijn paspoort te faxen naar 0031-205-241 299, waarna ik documenten toegestuurd krijg voor een verdere afwikkeling.

De meneer uit de reportage heeft dit blijkbaar allemaal gedaan, en heeft uiteindelijk zestienduizend pond (!) overgemaakt om zijn prijs in ontvangst te kunnen nemen. Pas toen hij hoorde dat hij nog eens 20.000 euro over moest maken, rook hij onraad nam contact op met de politie. Zij zeiden dat ze niets konen doen, dus wendde hij zich tot de BBC. Het slachtoffer en de journalisten reisden af naar Amsterdam en kwamen tot de schokkende ontdekking dat het Reimbrandtplien 28030 helemaal niet bestaat! De mensen die de fraude verder onderzochten, vonden dat de oplichters heel sophisticated te werk gingen.

On-voor-stel-baar.

alex | 14:24 | algemeen geleuter | 7 reacties