30.06.2004 HUP!
Schuld van lijn, heus. :)
30.06.2004 Ontruiming kraakpand
29.06.2004 …maar Amsterdam is ook heel mooi
28.06.2004 Sollicitatiegesprek
— “Welkom, ik zie dat u acteerervaring heeft”
— “Jazeker, vier jaar toneelschool”
— “En waarom wilt u bij Disney werken?”
— “Het lijkt me gewèèèèldig om kinderen blij te maken, ik hou van kinderen. En daarnaast lijkt het acteren met slechts één gezichtsuitdrukking en zonder te praten me een prachtige uitdaging!”
— “Nou, dat klinkt allemaal goed, ik denk dat we wel een baan voor u hebben als Disney Cast Member”
— “O fantastisch! Welke rol ga ik spelen? Mickey, Goofy, of misschien Simba?!”
— “We hebben nog iemand nodig voor het Finding Nemo team”
— “Geweldig!”
Tja, daar sta je dan…
27.06.2004 St. Petersburg en Orlando
St. Petersburg is wat je noemt een mondaine badplaats. Villa’s, jachten, witte stranden, dure hotels, toonaangevende musea en een pier met valetparking. Het is de plek die ik heb uitgekozen voor een lunchpauze tijdens de tamelijk lange rit van Sanibel naar Orlando. Onderweg ben ik nog behoorlijk schrikachtig door de aanrijding van de vorige dag, Alex lijkt er minder last van te hebben. Na een spectaculaire entree in de stad via de Sunshine Skyway Bridge gaan we op zoek naar The Pier. Ook hier weer omleidingen door wegwerkzaamheden; gelukkig zijn, zoals in veel Amerikaanse steden, de straten genummerd. Aan het einde van de pier staat een enorme omgekeerde piramide. We nemen de lift naar de bovenste etage, voor het uitzicht. De ranzige, rumoerige hamburgertent die we er aantreffen doet ons meteen rechtsomkeert maken. Columbia, het Spaans/Cubaanse restaurant op de verdieping eronder straalt een aangename rust uit. Als ik de damasten tafellakens en de in zwartwit geklede obers zie realiseer ik me dat we nogal casual gekleed gaan. Als we even later aan tafel zitten en ik om me heen uitsluitend Amerikanen in t-shirts, shorts en sportschoenen zie moet ik even grinniken. Natuurlijk, casual is hier het nationale uniform! De airco, de correcte bediening en het zalige “echte” eten zijn een verademing. We hebben uitzicht op de plaatselijke luchthaven waar reclamevliegtuigjes af en aan vliegen. Laag over het water scheren pelikanen in een sierlijke zweefvlucht. Steeds als de vogels vaart maken met een clownesk vleugelgeflap moeten we lachen omdat het doet denken aan de pelikaan die zich in Finding Nemo regelmatig tegen het raam te pletter vliegt.
Na ons paradijselijke verblijf op Sanibel Island is de Archway Inn in Orlando, waar we vanuit Nederland al een kamer geboekt hadden, even schrikken. De kamer, in de folder aangeprezen als “fleurig ingericht” straalt een enorme treurnis uit met zijn grauwe, door flets tl-licht verlichte wanden. De spiegel is van de badkamerdeur gerukt met medeneming van grote plakkaten verf — een badkamerdeur overigens die alleen dichtgaat door er met je volle gewicht tegenaan te duwen. Een kale haak in de muur geeft aan waar ooit een schilderij moet hebben gehangen. Nog niet de helft van de voorzieningen die ons waren beloofd is daadwerkelijk aanwezig. Buiten begint het te onweren en ongenadig hard te regenen.
We zoeken ons heil in de Florida Mall, naast het hotel. Boven twee dubbele espresso’s bestuderen we de folders die we in de hotellobby hebben verzameld over alle attractieparken in Orlando. We hebben nog maar twee dagen, dus we moeten een keus maken. Over dag één zijn we het snel eens. Het wordt Kennedy Space Center. Plannen voor de dag daarna maken we morgen wel. Terug in de naargeestige hotelkamer doen we de deur op slot met alle mogelijke sloten. We zetten de rammelende airco uit om in rust te kunnen slapen, maar als de warmte en verkeersherrie ons uit de slaap houden zetten we het ding maar weer aan.
Ik was al eens in het NASA Space Center in Houston geweest, maar op het terrein van het Kennedy Space Center in Florida vinden de daadwerkelijke lanceringen plaats. Na weer een tassencontrole en een verplichte foto maken we een busrit met twee stops. Het eiland waar NASA zich heeft gevestigd is een natuurgebied. De buschauffeur wijst ons op een alligator, zeekoeien en een arendsnest. We passeren de bezoekerstribune met aftelklok, het gigantische gebouw waar alle onderdelen van de spaceshuttles in elkaar worden gezet en zien vanaf veilige afstand de lanceerplatforms. In het Visitor Complex worden zoveel films vertoond dat we op een gegeven moment murw zijn van alle in halleluja-bewoordingen gevatte informatie die over ons wordt uitgestort. Het interessantst is een 3D-film over het leven in het internationale ruimtestation met duizelingwekkende beelden van ruimtewandelingen.
Tot onze verrassing staat juist voor vanavond een lancering gepland. Om wat van de resterende tijd te doden maken we een rondrit door de omgeving. Cocoa Beach, dat we ons als een bruisende badplaats hadden voorgesteld is echter kil en ongezellig, evenals Cape Canaveral. Een paar uur later staan we, terug bij het Visitor Complex van het Space Center, met een groep mensen gespannen in de verte te turen naar waar binnen nu en ongeveer een half uur een raket de lucht in zal gaan. De lucht gaat er steeds dreigender uitzien en het begint maar weer eens te onweren. Er wordt ons met klem aangeraden om binnen een veilig heenkomen te zoeken. Onder het motto “aan een beetje onweersbui is nog nooit iemand doodgegaan” — ahum — blijven we stug staan, camera’s in de aanslag. Even later wordt omgeroepen waar we al bang voor waren. Vanwege de weersomstandigheden is de lancering afgelast.
We hebben besloten onze laatste dag in Florida in Epcot door te brengen, een onderdeel van Disneyworld. Het bestaat uit Future World, waar zich de snelle en spannende attracties bevinden — Mission:SPACE is geweldig! — en World Showcase, waar je op je gemak over nagebouwde pleintjes slentert die verschillende landen vertegenwoordigen, inclusief de bijbehorende keuken, winkels, films etcetera. We stelden ons er mislukte Amerikaanse acteurs bij voor in malle klederdracht en met een aangeleerd accent, maar het valt mee. Als we in het restaurant in “Frankrijk” door een ober met een Franse tongval worden aangesproken denken we nog even dat we in de maling worden genomen, maar de sympathieke jongen is wel degelijk echt Frans, net als zijn collega’s. Het restaurant zelf ziet er ook behoorlijk authentiek uit, al is het eten dat nou niet bepaald. In “Italië” drinken we bij een kraampje de beste koffie van de afgelopen dagen.In gesprek met de Italiaanse Silvia die er werkt voelen we ons even Europeanen onder elkaar.
Na tien heerlijke dagen gaan we diezelfde nacht weer lekker naar huis. Voor onze laatste vakantieuurtjes verkiezen we de wachtruimte van de luchthaven boven de kamer in de Archway Inn.
26.06.2004 De hang naar film
Een zeer groot deel van de foto’s van de vakantie is geschoten op film. Dit is om een paar redenen: film is mooi, Anneke en ik hoeven niet te vechten om één camera en door de 1.6x brandpuntverlenging van de digitale camera mis ik nog wel eens wat groothoek. Daarnaast, Anneke gaat nog al eens met de EOS300 met 24 of 50mm lens op reis, omdat dat een kleine en lichte combinatie is. Zodoende hebben we nogal wat film te verwerken. U ziet daar nauwelijks wat van terug, omdat mijn huidige scanner hopeloze resultaten geeft.
De rolletjes van de vakantie hebben we, als test, weggebracht naar de Quickprint 1-uur fotoservice, op de hoek van de Rijnstraat en het Victorieplein, en de 3-dagen service van Dirk een paar meter verderop. Het was namelijk dezelfde film (Kodak Gold 100 ISO) en onder dezelfde omstandigheden geschoten. Het prijsverschil is aanzienlijk. Een rolletje van 36 opnamen kost in de 1-uur service 17 euro, voor twee rolletjes van 24 waren we bij Dirk 10 euro kwijt. Het kwaliteitsverschil is werkelijk ongelofelijk. De 1-uur service foto’s hadden heldere, realistische kleuren, mooi contrast en waren ongelofelijk scherp. De Dirk-foto’s waren zoals ik alle fotoservice foto’s gewend ben: flets, geen contrast en verwassen kleuren.
Omdat je bij de 1-uur service een gratis 20x30 vergroting krijgt bij het afdrukken van een rolletje, konden we meteen even onze ervaringen met de medewerkers uitwisselen. De jongen achter de balie, die me deed denken aan een mix van Moby en Dick uit High Fidelity vertelde met bescheiden trots dat ze al vijftien jaar kwaliteitswerk afleveren, en vrijwel ieder 3-dagen fotolab niets meer dan veredelde contactprints bakt. Zo dan.
Ik heb daarom de knoop doorgehakt en filmscanner aangeschaft. Nu kunnen we een rolletje schieten, in een half uurtje laten ontwikkelen op de hoek (of zelf doen), scannen, de goede foto’s uitzoeken en die laten afdrukken in de 1-uur service. De scans kunnen dan meteen te uwer vermaeck op internet gezet worden.
De eerste tests zijn veelbelovend:
De bovenstaande foto is overigens door Anneke in Casablanca gemaakt met het oude compact-Pentaxje dat we nog hebben.
Zo, en nu snel voetbal kijken…
26.06.2004 Sanibel Island
Enigszins verwonderd luisteren we naar het aanbod: een hotelkamer met keuken en eigen veranda, een zwembad op tien passen, het strand met parasols en ligstoelen op honderd passen, een prachtig natuurgebied op een steenworp afstand, gratis fietsen, gratis krant, gratis ontbijt, gratis bibliotheek, gratis videotheek, en dat alles voor nog geen $100 per nacht. Ja, natuurlijk willen we dat! Doe maar meteen drie nachten, mevrouw! Laagseizoen en door de week, dat helpt blijkbaar echt.
Sanibel Island heeft zelfs fietspaden. Enthousiast laten we de auto staan en springen op de fiets om het eiland te verkennen. We besluiten via een natuurreservaat naar het naastgelegen eiland Captiva te fietsen. De flora en fauna zijn overweldigend.
Leuk hoor, dat fietsen, maar met een luchtvochtigheid van tropische waarden, ruim vijfendertig graden, en afstanden die in mijlen minder ver lijken dan ze zijn, komen we gebroken aan op Captiva. Echter, een verlaten strand met prachtige onweerswolken en twee gereed staande stoelen zijn onze beloning.
Bij het natuurreservaat hadden we gezien dat er kanotochten bij zonsondergang georganiseerd worden. Twee en een half uur door mangroves en over een meer peddelen, om te zien hoe de vogels zich voorbereiden op de nacht. Na de boeking hebben we nog een uur of vijf om iets te ondernemen. We besluiten naar Venice te rijden en iets te gaan eten bij Sharky’s op de pier. In de reisgids staat dat je tijdens het wachten op een tafeltje kan zoeken naar haaientanden, die op het strand aanspoelen. In Venice aangekomen blijkt de hoofdweg naar het strand afgesloten. Na enige tijd merken we dat de detour ons in een cirkel dirigeert. Bepaalde dingen beginnen ons ineens erg bekend voor te komen. Na wat gokwerk — stand van de zon, instinct, zeelucht — komen we vrij laat bij Sharky’s aan. Het blijkt een ordinaire vreetschuur met in plaats van harde country, harde reggaemuziek. De iets te enthousiaste ober — was denk ik zijn Ritalin vergeten in te nemen — vertelt ons dat hij er al vijf jaar werkt, maar nog nooit een haaientand op het strand heeft gevonden. Fijn. Na een kleffe vette hap maken we dat we wegkomen.
Net nadat we van de Interstate afgedraaid zijn en over een zesbaans highway terugrijden naar het eiland, komt er uit de uitrit van een benzinestation een auto zetten, die blijkbaar zonder te kijken de hele weg oversteekt om linksaf te slaan. Met meer dan zeventig kilometer per uur ga ik vol in de remmen, wijk uit en weet net langs de voorkant van de auto te schampen. Met een bonkend hart zet ik de auto in de middenberm om de schade op te nemen en gegevens uit te wisselen. Tot onze stomme verbazing zien we de auto doodleuk wegrijden. Vloekend en tierend kijk ik naar de kras die over de hele rechterkant van de wagen loopt. Gelukkig zie ik even later een politieauto en hou de agent aan. Ik moet mijn lachen inhouden als hij om mijn Licence and Registration vraagt. Je hoort deze standaardterm altijd in films en series, ik vind het op een adsurde manier grappig om hem in het echt te horen.
Na mijn relaas maakt hij een politierapport op. Phantom Vehicle, noemen ze de weggevluchte auto bij een hit-and-run. Bizar! Te laat voor onze kanotocht komen we bij onze kamer aan. De mensen bij het verhuurbedrijf zijn heel aardig en regelen alles voor ons na een telefoontje. Gelukkig zijn we tot over onze oren verzekerd.
We zijn blij dat we ook een kanotocht om acht uur ‘s ochtends kunnen doen. Met de camera, de telelens en de nieuwe extender in een waterdichte zak zetten we koers naar de mangroves en het meer waar de vogels broeden. Deze voorbijvliegende pelikaan maakt de teleurstelling van de vorige dag helemaal goed.
wordt nog een maal vervolgd
25.06.2004 De Everglades en Naples
Het grootste deel van de route van de volgende dag ken ik al. Maar, om Connie Palmen te citeren als ze voor de zoveelste keer met Ischa Meijer door Florida reist:”Herhalingen zijn noodzakelijk voor de herinnering. Je verliest veel beelden en kennis als je niet terugkeert naar waar je al eens geweest bent.”(Uit: I.M.) Het is meteen onze langste rit: van Key West naar Naples, aan de westkust van Florida, dwars door de Everglades.
De Tamiami trail (highway 41) begint nogal saai langs een kanaal en moerassige velden. Al gauw zien we de eerste borden die swamptours aanprijzen. Aan de paar auto’s die bij de aanbieders ervan geparkeerd staan te zien is er weinig belangstelling voor, vandaag. We hoeven geen boottocht te maken om alligators te zien; als we in de verzengende hitte uitstappen bij een airboatsteiger zien we er twee loom voorbijdrijven.
Ik heb me vooral verheugd op het weerzien met Joanie’s blue crab cafe, dat voelt als een stukje bewoonde wereld in een grotendeels kaal moeras, terwijl de afstand van de “bewoonde wereld” niet eens zo groot is. We eten er crab cakes en fried green tomatoes (altijd al eens willen proberen) tussen een paar in het khaki geklede politiemensen, de beambte van het kleinste postkantoor in de VS, dat zich aan de overkant van de weg bevindt, en enkele toeristen. We zien een stel in afritsbroeken binnenkomen en wisselen een blik van verstandhouding. “Dat zijn Nederlanders”, sissen we elkaar binnensmonds toe. Bingo. In mijn herinnering is Joanie’s een stoffige, hete, ietwat smoezelige tent. In werkelijkheid is het er een stuk frisser, in beide betekenissen van het woord.
Het is niet ver meer naar de Golfkust, waaraan ook Naples ligt. De huizen in deze regio zijn van het soort foute chic. Sfeerloze luxe. De dorpen en stadjes lijken geen hart te hebben. Langs de snelweg staat om de paar honderd meter een shopping mall, drugstore of megasupermarkt. In Naples proberen we, op zoek naar een hotel, de kustweg af te rijden. Dit blijkt vrijwel onmogelijk. De weg loopt regelmatig dood bij dure wooncomplexen, buigt dan weer onnavolgbaar af. We pakken de highway maar weer, naar het iets noordelijker gelegen Vanderbilt Beach. Daar nemen we een kamer voor een nacht in een lekker resort, pal aan het strand. We zijn niet echt strandmensen, maar dit is waar we vandaag zin in hebben.
We hebben ons nog maar net in twee strandstoelen genesteld op een al grotendeels verlaten strand als het begint te onweren, en vervolgens te regenen. We sluiten de dag af met cocktails op een overdekt terras, met uitzicht op zee.
wordt vervolgd
24.06.2004 Key West
Over Key West hebben we getwijfeld. Helemaal naar het zuidelijkste puntje van Florida en weer terug… We doen het toch maar wel. De eeuwige drang om te ontdekken wint het van de behoefte aan een luie vakantie.
Uit ervaring weet ik dat de tolweg richting Key Largo de slimste route is. Voor een paar quarters koop je een enorme tijdwinst, omdat de alternatieve highway een en al stoplicht is. Op de Keys zelf gaat het verder over een tweebaansweg met zo nu en dan een inhaalstrook. Het is er vrij druk. Langs de weg staan de nodige aandenkens aan verkeersslachtoffers in de vorm van houten kruisjes met bloemen. Schreeuwerige borden roepen op om te eten, vissen, duiken, overnachten. Wij stoppen alleen even bij de beroemde 7 Mile Bridge en bij het Visitorcenter voor hotelinformatie.
De eilandjes die we oversteken worden steeds smaller. Hoe verder zuidelijk we komen, hoe meer het lijkt op het idee dat ik van de Keys had: een weg door het water. Vroeg in de middag komen we aan in Key West. Het vinden van een betaalbare hotelkamer blijkt geen probleem; het is laagseizoen en de coupon die we uit een brochure van het Visitorcenter hebben gescheurd geeft ons nog eens extra korting. Mijn tactiek: informeren bij alle hotels waarvan de naam eindigt op Inn. Meestal niet duur, altijd goed. Later in Orlando zal nog ik op die theorie terug moeten komen. Vandaag wordt het in ieder geval de Comfort Inn.
Key West heeft absoluut charme. In vrolijke kleuren geverfde houten huizen met veranda’s staan aan rustige straten vol palmen en feloranje bloeiende flamboyantbomen. Duvalstreet laat een andere kant zien: in het obligate Sloppy Joe’s laten toeristen zich vollopen bij hemeltergende live muziek. We lopen er langs winkels vol souvenirs en artistiekerige handnijverheid. Men noemt zich hier graag kunstenaar. Veel regenboogvlaggen. Verderop wordt het wat rustiger. We zijn nog net op tijd voor een late lunch op het aangenaam uitziende, met waternevel gekoelde, terras van Mangoes, waar we conch fritters en roze lemonade uitproberen.
Het echte sightseeën beperken we tot de twee belangrijkste attracties. Eerst het huis van Hemingway. Jaloersmakend mooi. Huis en tuin zijn bevolkt door zo’n zestig katten, die afstammen van Hemingway’s eigen katten. Hij had er vijftig. Een kattenliefhebber! Ik kan het niet laten om in de museumboekwinkel een van zijn boeken aan te schaffen: The sun also rises ziet er veelbelovend uit. Niet veel verder bevindt zich het Southernmost Point: het zuidelijkste puntje van de VS, waar menigtes toeristen zich laten fotograferen bij het monument dat vermeldt dat het hiervandaan maar 90 mijl is naar Cuba. De naastgelegen marinebasis ziet eruit als een vesting.
Het loopt tegen de avond, de vermoeidheid slaat toe. Ik lees in een reisgids dat Mallory Square het hart van de stad is. Hier wordt iedere avond het ondergaan van de zon gevierd. Klinkt bizar. Vieren dat de zon opkomt, daar kan ik inkomen. We lopen er toch maar even naar toe, aangezien de auto er in de buurt geparkeerd staat. Na een blik op de kitscherige quasi-historische omgeving en de ranzige hippiesfeer die er hangt weten we genoeg. We gaan naar het hotel om te slapen. Nog voor de zon ondergaat.
wordt vervolgd
23.06.2004 Miami
Ruim negen uur vliegen is eigenlijk te lang. Ik denk altijd dat de oostkust van de VS niet zo ver is, maar het is dat hele eind naar het zuiden om Miami te bereiken dat je de das omdoet. Slapen in een vliegtuig kan ik niet, dus gebroken sta ik met Anneke op een snikhete luchthaven, nog gekleed op het Hollandse weer.
We beginnen al gewend te raken aan fly-drives in de VS. Ik heb inmiddels meer rijervaring in Amerikaanse slagschepen met automatische versnellingsbak, dan in handgeschakelde Europese auto’s. Anneke kan navigeren als de beste. Eerdere jaren ergerden we ons nog aan de onduidelijke en minuscule wegwijzerbordjes net voor de afslag, nu zijn we erop voorbereid. Anneke zoekt precies uit welke weg en welk afslagnummer we moeten hebben, ik zorg dat we ruim op tijd op de juiste baan zitten. Da’s wel even wat anders dan in Nederland, waar Maastricht en Leeuwarden al op de ring rond Amsterdam staan aangegeven.
Enfin, airco aan en op naar Miami Beach. We hebben het hotel in Nederland al besproken, want we hadden geen zin om na de vlucht met onze duffe hoofden nog naar een slaapplaats te zoeken. Het Catalina Resort blijkt een aftands en afgeragd hotel, waar je blij bent dat de ramen zijn dichtgeplamuurd, zodat inbrekers niet naar binnen kunnen komen. Ik durf niet op blote voeten over het tapijt te lopen. De douchekop in de badkamer leidt letterlijk een eigen leven. Gelukkig zijn we van plan er maar een nacht te blijven.
Na vol bewondering door het door Philip Starck ontworpen Hotel Delano te hebben gedwaald, besluiten we langs Ocean Drive en het strand te slenteren, op zoek naar het huis van Versace en iets te eten. Cafe Cardozo ziet er leuk uit, en blijkt heerlijk hete Jamaicaanse kip te hebben. Onderuitgezakt met een Corona in de hand kijken we hoe een oneindige stoet mensen van zeer uiteenlopende pluimage aan ons voorbijtrekt. De vakantie is echt begonnen…
Thuis neem ik me altijd voor om vroeg op te staan, want ochtendlicht is zo mooi voor foto’s, maar het komt er nooit van. Nu zijn we nog voor zonsopgang wakker, dus douchen we snel en lopen richting het strand om Miami te zien ontwaken.
Na een ontbijt bij News Cafe zetten we koers richting Key West.
wordt vervolgd
22.06.2004 Daar zijn we weer
Meer volgt, uiteraard…
12.06.2004 Even weg
12.06.2004 Afscheid van Chailly, Museumplein
11.06.2004 Vijfde plaats
De omkatdag-uitslag is bekend, moose eindigde als vijfde. Mijn persoonlijke favoriet, Arthur, werd tweede. De winnaar heeft zeker een origineel ontwerp, gefeliciteerd Hakan en natuurlijk ook de overige finalisten.
De omkatdag is een leuk initiatief, volgend jaar doe ik weer mee.
Update 11:09: Ik zou graag het juryrapport zien, al was het alleen maar om eruit af te leiden waarom MKT niet bij de laatste vijf zat. De vijf ontwerpen zijn sowieso heel verschillend, van één tot drie kolommen, van uitsluitend grijstonen tot bonte kleuren. Ik ben benieuwd wat een ontwerp in de ogen van de jury goed maakt.
11.06.2004 De Waddenzee, het gas en de kokkelvissers
Gisteravond naar aanleiding van de tip van Cockie naar Zembla gekeken, de uitzending over de Wadden. Het is wel heel makkelijk om te roepen dat je tegen de gasboringen bent als je niet voldoende geïnformeerd bent, tenslotte.
Wat blijkt? De kokkelvisserij richt aanzienlijk meer schade aan in het natuurgebied dan het eventuele boren naar gas. De logica achter het toestaan van gaswinning is dan ook dat met een deel van de opbrengsten de kokkelvissers kunnen worden uitgekocht, oftewel: we staan een minder schadelijke en mogelijk zelfs onschadelijke activiteit toe om een zeer schadelijke activiteit weg te nemen. De radicale keuze voor het verbieden van beide is blijkbaar geen optie. Om met de woorden van bioloog T.Piersma te spreken:”Hebben we nou dat rottige Waddengasgeld nodig om iets te beschermen in dit stinkend rijke land?”
Mijn voorlopige conclusie is dat gasboringen in de Waddenzee in de toekomst best een optie zijn. Nu lijkt het me echter nog veel te vroeg. De Nederlandse gasvoorraden zijn nog lang niet uitgeput, wat ons tijd geeft voor meer onderzoek. Aangezien reeds uitgevoerde boringen rond Ameland niet zonder schadelijke gevolgen lijken te zijn is dit ook wel nodig. Dit zou bovendien een onafhankelijk onderzoek moeten zijn, niet gefinancierd door de NAM zelf. Verder moet er urgent iets gedaan worden aan het leegvissen van het gebied door de kokkelvissers. Het grote probleem is natuurlijk dat zoiets bekostigd moet worden. In veel natuurgebieden in de wereld wordt een dergelijk probleem opgelost door de schadelijke activiteit te vervangen door een of andere vorm van ecotoerisme. Dit levert zowel werkgelegenheid als geld voor natuurbescherming op. Aangezien het Waddengebied al een bloeiend toerisme kent, zal dat hier niet zo werken. Hoe dan ook zal er iets moeten gebeuren om het voortbestaan van dit unieke natuurgebied te garanderen.
Wat vindt u: is milieubescherming een noodzaak waar alles voor moet wijken of is het een onbetaalbare luxe geworden?
10.06.2004 Links!
Nou, er lag er vanochtend een foldertje van de PvdA op de mat. Lekker op tijd. Ik ben al met al totaal niet onder de indruk van deze partij.
Ik heb me de laatste dagen ook zo vreselijk kwaad lopen maken om de beslissing om te boren naar gas in de Waddenzee, dat ik nu zeker weet dat ik op Groen Links ga stemmen. Natuur en milieu zijn nog belangrijker voor me dan ik al dacht.
09.06.2004 Onderweg
Op de valreep op de kop weten te tikken voor we op vakantie gaan: een Kenko 1.4x extender. Handig voor als het onderwerp echt ver weg is…
08.06.2004 In de rij voor een ijsje
08.06.2004 Amsteldijk, 10:39 uur
08.06.2004 De webloggende politicus
Een beetje politicus heeft tegenwoordig een weblog.
Ook LPF-er Jens van der Vorm.
Een ode aan de entertoets.
Waar de Partij voor de dieren een linkse undercoverbeweging is, Marokkanen kamelenjongen heten en de aanleg van meer en bredere wegen de oplossing vormt voor de milieuproblematiek.
08.06.2004 The restaurant
Alweer een nieuwe reality soap op de Nederlandse televisie. The restaurant (Net 5, zondagavond) gaat over hoe Rocco DiSpirito, een Italiaanse Amerikaan, een nieuwe zaak begint waar “traditioneel” Italiaans eten op het menu staat. Daarover later meer.
Aha, een soort Jamie’s kitchen!, dacht ik in eerste instantie blij. Niet bijster origineel van concept, maar wel leuk! Zo op het eerste oog zijn er wel overeenkomsten. Rocco blijkt net als Jamie Oliver een beroemdheid te zijn, die met name op veel vrouwelijke aandacht kan rekenen. Ik meen me ook vaag te herinneren hem bij Oprah wel eens voorbij te hebben zien komen. Dan de openings-stress natuurlijk, het onervaren personeel en kleine en grotere keukenrampen. Helaas is Rocco geen Jamie. En restaurant Rocco’s is met z’n enorme afmetingen en kille marmeren vloeren geen Fifteen. Via slinkse wegen hebben wij reeds een aantal afleveringen van het tweede seizoen kunnen zien. Derhalve weten wij inmiddels dat alle slechts waarvan in de eerste twee afleveringen voortekenen waarneembaar zijn ook wel zo’n beetje uitkomt.
Roddel en achterklap, geruzie over wie nou eigenlijk de baas is, brand, financieel wanbeleid, kortom een en al ellende is het wat de klok slaat. Gek genoeg krijg je geen medelijden met Rocco. Dat dit gevoel feilloos wordt gestuurd door de makers van het programma realiseer ik me terdege. Chaos in de keuken met daar overheen een shotje van Rocco die intussen klef staat te doen met vrouwelijke restaurantbezoekers, dat werk. Het probleem is dat hij de bezieling en professionaliteit van Jamie mist. Niet helemaal tevreden over een personeelslid? Weg ermee! Ruzie met de mede-eigenaar? Gewoon je beklag doen bij het personeel en de klanten (!). Een onenigheid uitpraten? Dat kan ook middenin een vol restaurant!
Een bloedhekel hebben we onderhand aan de verwende, uitgebluste grote kleuter. We hadden hem graag op z’n minst nog gewaardeerd om zijn vakmanschap, maar eerlijk gezegd hebben we daar ook zo onze twijfels over. De ene vette hap na de andere zien we de keuken verlaten onder de noemer “echt Italiaans”. Spaghetti and meatballs?? Alex heeft het nog even nagevraagd bij een Italiaanse collega.
“Kindereten”, zei ze.
07.06.2004 Eetgewoontes
Voor Sheba, Whiskas, of verse vis komt Betty haar mand niet uit, maar van Danio tropische vruchtenkwark gaat ze helemaal door het lint. Het bakje moet ook tot op de laatste druppel leeggeschaapt worden met haar pootje.
Onnavolgbaar…
06.06.2004 Best belangrijk
Ik begon me al af te vragen of er ?ºberhaupt nog iets van een campagne voor de Europese verkiezingen zou komen, of dat we echt alleen op de stemwijzer aangewezen zouden zijn. Voor de landelijke verkiezingen heb ik destijds alleen mensen van Groen Links in de buurt zien staan, gisteren stonden er in de Rijnstraat zowaar stands van de SP, PvdA en Groen Links. Dat is op zich al een goede score, al was het alleen maar omdat deze drie partijen een kans maken op mijn stem. Alle rechtse partijen, en zeker deze gladjakker, maken geen schijn van kans.
Bij de PvdA stand vertelde ik dat ik bij de vorige verkiezingen op Groen Links had gestemd, en vroeg waarom de PvdA in hun ogen een betere keus zou zijn. “Ach,” zei de jongen, “Groen Links stemmen is helemaal niet zo verkeerd, zij zijn wat meer milieu, wij zijn wat meer sociaal.” Ik kreeg de indruk dat hij al lang blij was dat ik geen rechts stemde.
Ik heb al het foldermateriaal doorgelezen. De SP flyer heeft een foto op de voorkant van een vernietigd schaap, op de achterkant staan alleen wat standpunten over dierenleed. Ik heb geen idee wat de SP verder wil bereiken. Van de website word ik niet veel wijzer. Er staat op de pagina met standpunten alleen een overzicht van recent ingebrachte moties, maar een duidelijk lijstje met wat de partij nu eigenlijk wil kan ik niet vinden. Zo komen ze nooit van hun protestpartij-imago af. De PvdA flyer is ook beknopt, er worden korte en krachtige standpunten gegeven, maar bieden niet zo veel houvast. De website biedt echter twee pagina’s met standpunten, die allemaal wat langdradig zijn. De inleiding zegt niks, waarna er een waslijst met standpunten over een onderwerp volgt. Groen Links heeft een heuse folder. Het risico bestaat dat mensen niet de moeite nemen om hem helemaal te lezen, maar het biedt wel de meeste duidelijkheid. De website biedt veruit de meest overzichtelijke en helderste standpunten van de drie, die daarnaast variëren van natuur en milieu tot open-source software. Petje af…
Vraag blijft natuurlijk op wie ik ga stemmen. De SP valt af, ik wil geen ‘waakhond’ zoals ze zelf zeggen, ik wil goed uitgedachte plannen, maar die kan ik nergens vinden. Ik heb al met al de indruk dat Groen Links grotendeels hetzelfde wil als de PvdA, maar dan met een grotere nadruk op natuur en milieu. Daar ben ik eigenlijk wel voor…
Bent u er al uit?
05.06.2004 Goedkoop bellen was nog nooit zo vervelend
Ik vind de Amnesty en Greenpeace ledenwerfmensen in de Kalverstraat wel vervelend, maar daar kan ik nog enig begrip voor opbrengen. Maar om iedere keer als je de supermarkt uitloopt lastiggevallen te worden door Tele2-verkopers, dat gaat er bij mij niet in.
Makkelijkste manier om enige vorm van discussie af te kappen: zeg dat je alleen mobiel belt. Einde gesprek…
05.06.2004 Vreemde vogels
We hadden vroeger thuis zo’n struik met fel oranje bessen, die groepen merels in groten getale verorberden. Later deden ze dat met de druiven, zodat we er zelf nauwelijk meer van konden eten. Mussen vochten om het oude brood dat we in de tuin gooiden.
Toen ik naar Amsterdam verhuisde was natuurlijk het eerste dat opviel dat de duif hier de meest voorkomende vogel is. Maar wat ik niet had verwacht is dat in zo’n stadse omgeving ook veel ‘zeldzamere’ vogels gehuisvest zijn, in tegenstelling tot het betrekkelijke platteland waar ik vandaan kom. In de binnentuinen heb ik — uiteraard — de knalgroene parkieten gezien, maar ook spechten en Vlaamse gaaien.
Maar er zijn hier nauwelijks mussen te bekennen, er zijn zelfs nog meer koolmeesjes. Waar zijn de mussen allemaal heen?
03.06.2004 Vrouwonvriendelijk?
Er was in Frankrijk al veel ophef over deze reclamecampagne. Hij zou vrouwonvriendelijk zijn. We hebben de Lejaby ondergoed-meneer nu ook in Nederland. Om eerlijk te zijn, ik snap hem niet. Wat doet die man daar nou, ruikt hij eraan, of voelt hij eraan?! Gelukkig kunnen we voor het antwoord en zijn ‘liefdesverhaal’ naar lejaby.com.
Daar word ik niet veel wijzer van. Er staat, “A campaign, which will transform a woman from being a sex object” “A campaign which speaks about sensuality without showing naked women…”. In plaats daarvan krijgen we een man die aan een slipje snuffelt te zien. Juist ja. En deze foto roept alleen maar meer vragen op…
Over showing naked women gesproken. De overburen aan de Jacob van Lennepstraat die tegen deze schildering aan moeten kijken en het aanstootgevend vinden, krijgen matglas, vitrage ?n planten door het stadsdeel vergoed. Misschien kunnen dan aan voorbijgangers ook blinddoeken worden uitgedeeld.
02.06.2004 Validatie
Ik ben al lang blij dat de uitklapcommentaren ?berhaupt werken, dus wilde ik me niet zo druk maken om het feit dat de voorpagina meer dan driehonderd foutmeldingen gaf als ik de W3C Validator erop losliet. Maar aangestoken door Arthur ben ik nu alsnog bezig om het validerend te krijgen.
Ik ben van ruim 320 melding al terug naar 120, waarvan er 40 veroorzaakt worden door de twee bol.com url’s voor de boeken. Even de Movable Type SafeHref plugin erop loslaten en dat is ook geregeld. Daarna nog even zweten op de comment-forms. Nog even geduld!
Update 16:12 uur: Gelukt! De voorpagina valideert als XHTML 1.0 Transitional. Ik kan niet garanderen dat alle archieven dat ook doen, maar dat loop ik nog wel een keer door.
Update 16:37 uur: De roterende banners hebben nu de bestandsnamen 1.jpg, 2.jpg, enz.. Ik neem aan dat adblockers dat doorlaten.
Update 18:35 uur: Aan Arthur! en Milo’s wensen is ook voldaan. Een linker muisklik klapt de commentaren uit (en in), een rechts-klik ‘Open in new window’ gaat naar de commentaren op de permalink pagina en een middel klik voor een nieuwe tab in FireFox en Opera doet hetzelfde. Stom dat ik daar niet eerder aan gedacht heb, eigenlijk.
02.06.2004 Even terug in de oude buurt
We krijgen vanavond eters, dus ik moest gisteren naar de Pijp voor de lekkere dingen die ze bij de lokale Appie niet hebben. Na een bezoekje aan de Albert Cuijpmarkt ben ik nog even bij onze oude buren geweest, poelier Verhoef aan de van Wou. Ze hebben er de lekkerste kip van de stad.
‘De kippenboer’, zoals ze zichzelf ook gewoon noemen, is het kloppende hart van de van Woustraat. Ze kennen iedereen, weten wat er gaande is in de buurt en je kunt er altijd terecht voor de laatste roddels. Ik vond het jammer om te horen dat de straat zo achteruit aan het gaan is. Bijvoorbeeld, de juwelier die wij jarenlang van witwaspraktijken hebben verdacht is nu vervangen door een roti-tent die vier uur per week open is. Toen een paar jaar geleden enkele hippe schoenen- en kledingzaken hun deuren openden dacht ik dat het helemaal goed zou komen, maar daarna is het erg stil gebleven. Verder is het alleen maar uitzendbureaus en belwinkels wat de klok slaat. Het wil maar niet vlotten met de van Wou, toch jammer.
01.06.2004 Omkatdag 2004
Zo, daar is hij dan.
Het was even goochelen, maar ik geloof dat alles werkt. De layout is getest in IE6, FireFox 0.8, en Opera 7 op Windows. Ik hoop dat alles in andere browsers ook correct weergegeven wordt. Laat het maar weten als er problemen zijn.
dutch directions
