01.05.2004 San Antonio
In Houston een auto huren en dan naar San Antonio rijden, is het plan. De avond van tevoren, mijn koffer is gepakt en ik wil bijna naar bed, gaat de telefoon. Ilse.
—Ik heb heel slecht nieuws. Ik ben mijn rijbewijs kwijt.
Voor de duidelijkheid: ikzelf heb geen rijbewijs.
—Heb je overal gekeken? Handtas, werktas, jaszak, auto?
—Ik ga alles nog één keer checken.
Een half uur later gaat de telefoon weer. Ik sta net mijn tanden te poetsen.
—Ik heb het gevonden. Het zat in mijn agenda.
Onze trip kan doorgaan.
We ontmoeten ongelofelijk veel aardige mensen, te beginnen in het vliegtuig. De vrouw die al elf jaar op rij drie keer per jaar een terdoodveroordeelde bezoekt. Dit kon weleens het laatste jaar worden, vertelt ze nuchter. We komen er maar niet achter of de man die naast haar zit en die ze met lieverd aanspreekt haar man of haar zoon is. De Texaan die lucht krijgt van onze reisplannen en die vlak voor de landing mij zijn krant overhandigt. De voorpagina staat volgekrabbeld met must-sees in San Antonio. Er schijnt op dit moment een festival gaande te zijn, klopt dat?, vraag ik hem. There’s always a festival in San Antonio, lacht hij.
De reis door het Texaanse landschap met uitgestrekte, door witte hekken afgebakende ranches, jaknikkers en hier al dikbebladerde bomen is wederom niet echt boeiend maar verloopt tamelijk vlekkeloos. Tot we zo’n vier uur later bij San Antonio in de buurt komen. Na het volgen van het enige bord dat downtown vermeldt lijken we ineens de stad achter ons te laten. Ilse neemt een willekeurige afslag, die ons in een dubieuze buitenwijk brengt. “You look lost!”, roept de zwarte vrouwelijke pompbediende ons vanachter de kassa al lachend toe als we de deur van het dichtstbijzijnde pompstation openduwen. Het is niet ver meer.
In het centrum van de stad maken we kennis met het fenomeen valet parking. Slechts vijf dollar voor een hele dag. Ilse heeft nogal moeite met het idee van het afgeven van de sleutel van de huurauto, mijn bezwaar is vooral van praktische aard. Wat als we het bonnetje kwijtraken? Ik herken jullie straks nog wel, hoor!, stelt de parkeerdame ons gerust. Onze stadswandeling begint bij The Alamo. Op het plein ervoor geeft het leger in het kader van Navy day demonstraties in het ontwapenen van de vijand. Wij worden er een beetje lacherig van, maar als we om ons heen kijken zien we slechts serieuze gezichten. Verder maar, The Alamo in, het fraaie Mengerhotel door, naar St. Joseph’s church, La Villita en Hemisfair Park. In de hele stad zijn voorbereidingen voor de festiviteiten van die avond gaande. Kramen worden opgebouwd, slingers opgehangen en overal ruikt het naar gebraden worsten. We bewandelen de idyllische River Walk. Terrasjes, langsglijdende rondvaartboten.
Op het kleurrijke Market Square waan ik me in Mexico. De meeste bezoekers zijn er van Mexicaanse origine. Men heeft zich versierd met felgekleurde kralenkettingen en rare hoofddeksels, er wordt gedanst op Mexicaanse polka’s, men eet quesadillas en drinkt Corona’s. Op het volle terras van restaurant La Margarita bestel ik een van mijn favoriete gerechten: mole, een gerecht dat een onwaarschijnlijke combinatie is van kip en rijst met een pittige saus van onder anderen chocola en pinda’s. Ilse houdt het bij een veilige TexMex-schotel. Voor de zoveelste keer wordt ons gevraagd waar we vandaan komen, wat onze plannen zijn en is er verwondering over ons korte verblijf.
Het loopt inmiddels tegen vijven. De hitte en de jetlag beginnen hun tol te eisen. Tijd om terug te rijden naar Houston. De valet parking-dame herkent ons, de auto staat er nog. We proberen later San Antonio te beschrijven aan onze collega’s die de dag in Houston hebben doorgebracht. Bijna onecht, en zorgeloos, noemt Ilse het. En inderdaad, alles ziet er uit als een filmdecor waarin geen papiertje op straat ligt, iedereen aardig is en in het zonnetje rustig langs de rivier wordt geflaneerd.
Leuk verslag. Ik was vandaag in Lauwersoog - ??k mooi, maar zoals altijd zeggen beelden meer dan woorden. Helaas heb ik nog zo’n ouderwetse camera met films die je moet ontwikkelen enzo.
jeroen - 01.05.2004 - 20:37
dutch directions