31.05.2004 Strandvoetbal, Nieuwmarkt

alex | 16:23 | fotografie | 3 reacties

28.05.2004 Maar jij hebt ook recht op genot!

In het acht uur Journaal was een item over het toenemende aantal terreinwagens op de Nederlandse wegen. Ik wachtte tot Philip Freriks Es-Joe-Vie zou zeggen, maar hij had het jammergenoeg consequent over ‘terreinwagens’. Ons aller Marga van Praag ging op reportage in een of andere dure wijk. Marga heeft een heel expressieve manier van praten. Je kon toen ze nog het Journaal presenteerde ook zonder geluid makkelijk het nieuws volgen. Overstroming? Marga kijkt alsof ze een mand dode puppies ziet. Daar kan Sasha de Boer nog wat van leren. Maar goed, ik dwaal af…

Marga vraagt met een verwonderde blik aan een man die net uit zijn Jeep Grand Cherokee stapt wanneer hij nou voor het laatst over moeilijk terrein heeft gereden. “Nog nooit”, zegt de man. “Maar waarom heeft u dan zo’n auto?”, Marga’s wenkbrauwen stijgen nog wat verder. “Het rijdt gewoon lekker en je zit lekker hoog”, vertelt hij. Geen speld tussen te krijgen natuurlijk. Marga probeert het op een andere manier. Ze wil weten waarom dan hij geen Mini Cooper wil. “Jaah”, gaat de man verder, “dit is iets voor kerels, het is gewoon een stoere bak.”

Dan krijgen we de vrouwelijke terreinwagenbestuurder aan het woord, die zegt dat ze het ook wel de PC Hooft-tractor noemen. Op de vraag van Marga of het lastig inparkeren is weet ze te melden dat het veel makkelijker is dan met haar BMW 525 Tee-Dee-Es. Als je het zo specifiek over merk, model ?n type hebt, dan moet het wel om status gaan. Ze vertelt dat haar vriendinnen dingen zeggen als: “Ooh, moet je haar zien, ze moet ook meedoen aan de hype.” “Maar dat dat kan me niks schelen, ik laat ze allemaal lullen, ik blijf er lekker in rijden.”

Dan verschijnt de glimlach van Philip Freriks in beeld. Ik vraag me af of hij ook aan de Nestl? Chococrisp reclame moet denken, waarin de Estelle Gullit-kloon in de PC Hooftstraat verontwaardigd zegt: “Je wordt in Nederland toch gedwongen om arm te zijn! Ik laat me niet wegjagen, ik heb ook recht op genot!”

alex | 21:25 | televisie | 18 reacties

28.05.2004 Omkatkriebels (2)

In het huidige site-ontwerp is er de optie om een groter, schaalbaar serif-font te selecteren. Dit is voornamelijk voor de IE gebruikers die het standaardfont te klein vinden en het niet kunnen vergroten. Daarnaast is er de optie om externe links in een nieuw venster te openen. Beide instellingen worden in een cookie opgeslagen.

Ik wil even vingers zien. Wie gebruikt één of beide opties? Ik overweeg om ze uit het nieuwe ontwerp te laten, met name de fontselectie. Bezwaren? Wensen?

alex | 10:00 | geek | 15 reacties

26.05.2004 Vier hele sterren

De laatste weken breek je je nek over de reclameborden voor het nieuwe Roland Emmerich-vehikel ‘The day after tomorrow’. ‘Where will you be…’ werd er erop gevraagd. “Nou, niet in de bioscoop”, dacht ik. ‘Van de makers van Independence Day’ staat erboven. Dat is ook geen reclame. Het is duidelijk weer Summer Blockbuster-tijd.

Yorin zond Independence Day nog maar eens uit. Ik zag wat fragmenten en kreeg weer overal jeuk van de patriottistische stoerdoenerij en het absurde script. Emmerich schuwt er niet voor om groots uit te pakken en alle clich?’s uit de kast te trekken. Dat is niet aan mij besteed. In een discussie met een collega betoogde zij dat deze films — en zo ook Godzilla — uitsluitend voor de special effects zijn en je je van het script niks aan moet trekken. Ik zei dat ik nooit naar een film ben gegaan uitsluitend voor de special effects. Nouja, misschien Jurrasic Park, maar dat was dan wel van Spielberg en had een origineel verhaal.

Ik las net de recensie van Bart van de Put in het Parool. Vaak komt hij wat zeikerig en kritisch uit de hoek, maar deze keer laat hij zich volledig meeslepen door de sensatiezucht. Zoals verwacht zit de film boordevol clich?’s en special effects en heeft een volstrekt gebrek aan subtiliteit. Maar dat geeft allemaal niks: vier sterren!

Misschien toch maar even verstand op nul en lekker naar tornado’s, vloedgolven en een nieuwe ijstijd gaan kijken…

alex | 22:22 | film | 8 reacties

25.05.2004 SMCS + 11

Bij fotografiemuseum Foam, onze eerste stop vandaag, waren we deze keer snel klaar: een deel van het museum was afgesloten vanwege een deze week te openen tentoonstelling en Man Ray en Lee Miller waren niet zo aan ons besteed. Snel verder derhalve naar het Stedelijk Museum in de nieuwe, tijdelijke behuizing. Het voormalige TPG-gebouw heeft de fabriekssfeer die ik zo prachtig vind voor het exposeren van moderne en hedendaagse kunst. (Het Tate modern in Londen is bijvoorbeeld ook op een dergelijke wijze gehuisvest.) Hoge ruimtes, beton en veel ramen met stuk voor stuk een prachtuitzicht. We zijn vrij snel langs de selectie uit de vaste tentoonstelling gelopen — die kennen we onderhand wel zo’n beetje — en zagen onder andere de tentoonstelling Kramer vs. Rietveld, met meubels uit de periode 1850-2004. Wat werd er in de jaren tachtig van de vorige eeuw toch veel gruwelijks gemaakt!

Lunchen deden we natuurlijk, nu we er toch waren, op de bovenste verdieping bij 11. Het gloednieuwe restaurant heeft al behoorlijk wat aanloop van publiek in alle leeftijdsklassen. Leuk interieur wel, met al die kleuren groen, maar het mooiste is natuurlijk het uitzicht over Amsterdam en wijde omgeving. Een minpuntje is het bedienend personeel. Nu hadden wij het ook niet getroffen met het hert dat ons gebiedje deed en dat na het opnemen van de bestelling bij de tafel naast ons zich zo snel mogelijk met afgewend hoofd uit de voeten maakte. Het lange wachten werd wel beloond met twee zalige en niet eens zo dure broodjes.

Aan het Post CS en in de directe omgeving wordt nog volop gewerkt. Wees dus niet verrast als je banjerend door het zand op zoek moet naar een ingang en vervolgens in een goederenlift naar boven wordt getransporteerd, met op de achtergrond het geluid van een heimachine. Ik vond het wel wat hebben.

anneke | 18:53 | eten & drinken, fotografie, kunst | 4 reacties

24.05.2004 Omkatkriebels

omkatdag 2004

Ai ai ai, net nu ik alles op de site een beetje werkend heb zoals ik wil, van uitklapcommentaren tot een 404 pagina, krijg ik ineens inspiratie voor een omkat. Nou vraag ik je! En dat nog maar een week voor de Omkatdag. Dat wordt nachtwerk.

Ik beloof niks, maar als u op 1 juni ineens een nieuwe layout ziet, dan is het gelukt. Tipje van de sluier: de Moose zal terugkeren…

alex | 09:11 | geek | 8 reacties

21.05.2004 Nerd2

Het probleem met het geruisloos maken van een pc is dat als je één element stiller maakt, je een ander gaat horen. Zo hoorde ik in mijn oude pc de verschillende ventilatoren het meest. Nu ik dat heb vervangen door een hele stille voeding, een hele stille cpu-fan en een enorm koelblok op de videokaart, hoorde ik ineens de harde schijven boven alles uit. Hrm…

Het waren niet de zoekgeluiden, maar meer het contactgeluid door de resonantie van de schijf in de kast. Als ik de schijf los aan de kabel hing, hoorde je bijna niks. Na een uurtje klussen is dit de oplossing:

aan een binnenband?!

De schijven zijn opgehangen aan een binnenband, onder de drive-bay.
Ik ben een nerd. Een nerd met een hele stille pc.

alex | 09:58 | geek | 14 reacties

20.05.2004 De laatste opnamedag van Oceans 12

camera's in de aanslag Catherine Zeta Jones zegt 'Hiiiiiiii' Matt Damon en zijn vriendin Luciana Barroso Agent verwijdert ongewenst straatelement op de Keizersgracht

alex | 15:27 | fotografie | 5 reacties

20.05.2004 Starsky & Hutch

Starsky & Hutch recensie

3/5 

Laat ik voorop stellen dat ik te jong ben om Starsky & Hutch uit nostaligische overwegingen te hebben gezien. Ik kende de serie wel, maar op zijn hoogtijdagen zat ik nog in luiers te huilen. Ben Stiller en Owen Wilson kunnen bij tijd en wijle heel grappig uit de hoek komen, ik heb bij Zoolander, Meet the Parents en The Royal Tenenbaums erg moeten lachen.

David Starsky is een overijverige, pietluttige rechercheur met een moedercomplex. Tegen zijn zin krijgt hij de nonchalante Ken ‘Hutch’ Hutchinson als partner aangewezen. In eerste instantie verloopt de samenwerking erg stroef, maar binnen de kortste keren zijn het de beste maatjes. Ze worden op een moordzaak gezet. Al gauw komen ze op het spoor van een crimineel die op het punt staat een grote slag te slaan met voor speurhonden ondetecteerbare coca?ne. Ze worden daarin bijgestaan door informant Huggy Bear, een prachtrol van Snoop Dogg.

Starsky & Hutch heeft geen pretenties. Het plot is flinterdun en voorspelbaar, maar ik had eigenlijk niet anders verwacht. Je ziet aan alles dat de acteurs een hoop lol hebben gehad tijdens het draaien. De grappen zijn heerlijk droogkomisch, de vermommingen en typetjes erg vermakelijk en de dialogen onnavolgbaar. Jaren-70 clich?’s zoals fondue-avondjes en disco-duels passeren de revue, in de tussentijd wordt er rondgescheurd in de rode Ford Gran Torino. De film is gewoon lekker slecht en dat is prima, ik heb me anderhalf uur vermaakt.

alex | 08:03 | film | 4 reacties

19.05.2004 McDonald’s?!

Nooit wat aan gevonden, dat McDonald’s. Laffe frietjes, zompige broodjes, saaie hamburgers, ongezellige tent. Het bijbaantje dat ik er op mijn achttiende had waarbij ik na drie dagen gillend ben weggevlucht zal niet echt geholpen hebben. Gisteren passeerden we op ons fietsuitje een McDonald’s met terras, en ik wilde die chicken caprese-sandwich die ik op tv had gezien toch wel eens proberen. Die was niet vies. Hij was zelfs best lekker. Met echte rucola maar liefst! En die andere nieuwe “gezonde” producten — salades, die overigens aanmerkelijk calorierijker schijnen te zijn dan een cheeseburger, en yoghurt met vers fruit — zagen er uit als een reden om misschien nog wel eens terug te komen.

Betekent dit nu dat ik ineens tot de doelgroep behoor? En dat de zogenaamd op mij toegespitste reclame (vrouwelijke dertigers in een Sex and the city-achtig onderonsje bij de Mac) feilloos z’n werk heeft gedaan?

anneke | 11:38 | eten & drinken | 10 reacties

18.05.2004 De zuidelijke richting

Nieuwe Meer Schotse Hooglander, Amsterdamse Bos Amsterdamse Bos

Via het Olympisch Stadion naar de Nieuwe Meer, daarna richting Schiphol Oost en de spottersplek, Aalsmeer, de Amstelveense Poel, en zo door het bos weer richting huis.

Moeilijk hoor, natuurfoto’s. Ik vind het lastig om een plaat er niet uit te laten zien als iets dat je tijdens het RTL weerbericht voorbij ziet komen. Nouja, die polder-in-de-mist-foto’s zijn sowieso niet te doen, wegens het gebrek aan een auto waarmee ik in de ochtendspits kan staan. Hoe dan ook, hierboven staat de score van vandaag, ook dit keer weer gemaakt door Anneke en mij.

Overigens, als iemand nog leuke tips heeft voor fietstochten vanuit Amsterdam, dan horen we het graag. Nu even wat op mijn inmiddels vervellende neus smeren.

alex & anneke | 19:40 | fotografie, plaatsen | 18 reacties

18.05.2004 Zuidwaarts!

Vandaag gaat de fietstocht zuidwaarts, eerst richting Nieuwe Meer en daarna zien we wel waar de borden ons heen wijzen. Ik ben nog roodverbrand van de tocht op zondag, want ach, zo hard scheen de zon toch niet — ahem. Vandaag dus ingesmeerd en wel op pad. De batterijen van de camera zijn opgeladen, dus misschien zit er wel een fotootje in. Tot later!

alex | 11:32 | algemeen geleuter | 2 reacties

17.05.2004 IJburg en Waterland op de fiets

Gisteren zijn Anneke en ik maar weer eens op IJburg gaan kijken, altijd een leuke fietstocht op een mooie dag. Het eerste dat ons opviel is dat er zo weinig veranderd is sinds de laatste keer dat we er waren. Het lijkt wel of er net zo veel huizenblokken staan als een jaar geleden, plus nog wat half afgebouwde panden. Het gaat blijkbaar nog niet zo goed met de huizenmarkt.

Bij het strand van Blijburg stonden rijen auto’s en fietsen, dat loopt alweer goed. Lopend over het stoffige pad naar de ingang met bergen zand aan weerzijden was het net of we naar het Burning Man festival in de woestijn gingen. Eenmaal op het strand merkten we al snel dat het bijna verplicht is om ofwel een kind, ofwel een hond bij je te hebben, dus voelden we ons ietwat ontheemd. Vorig jaar werd het stand nog aangeprezen met slogans als “Geen Duitsers!”, aan typisch Hollandse taferelen is dan ook geen gebrek. Kinderwagens met koelboxen die achteruit over het strand worden gesleept, kinderen die in het ijskoude water spelen, krentenbollen met kaas die worden rondgedeeld en horeca die gescheiden rijen heeft voor koffie en bier — de verbouwereerde blik van de juf achter de bar toen ik een cappuccino en een witbier bestelde is onvergetelijk.

Op de terugweg reden we langs een prachtig terras, helemaal aan het begin van het eiland. De Vomar zit dan nog wel in een bouwkeet, maar IJburg heeft al wel zijn eerste trendy caf? restaurant, Blok4. Een mooi ingerichte zaak met fijne stoelen en nu al een van de mooiste terrassen van de stad. Ik vraag me af of je in 2004 nog steeds met obligate loungemuziek aan kan komen, in ieder geval schalde Caf? del Mar deel honderdzoveel uit de speakers. Goede kaart (beetje duur, maar waar is dat niet het geval), aardige bediening, en lekker eten (Salade Blok4 is goed!). De zaak is open sinds oktober en er zit nu op een zonnige zondagmiddag maar een handjevol mensen. Ga er eens kijken.

Na IJburg rechtsaf geslagen en het waterland doorgefietst. Slalommend tussen de Yellow Bike toeristen en auto’s baanden wij ons een weg door Durgerdam, daarna ijsjes gegeten bij de fietspont in Holysloot en even de kerktoren beklommen in Ransdorp. Prachtige natuur zo dicht bij Amsterdam, heerlijk om in rond te fietsen.

alex & anneke | 11:39 | eten & drinken, fotografie, plaatsen | 9 reacties

16.05.2004 Wachten op Brad (of George)

of zouden er toch nog fans van Matt Damon zijn?

alex | 23:29 | fotografie | 2 reacties

16.05.2004 In de bloembak

alex | 11:29 | fotografie | 6 reacties

15.05.2004 Ooievaarsnest, Vondelpark

anneke | 19:59 | fotografie | 1 reactie

15.05.2004 Tacky (2)

Bedankt voor alle reacties op de eerdere foto, het heeft erg verhelderend gewerkt. Ik ben nog eens van voor af aan begonnen met het bewerken van de foto. Dit keer heb ik hem in kleur gelaten en de gegeven suggesties ter harte genomen. Het resultaat vind ik eerlijk gezegd wel verrassend. De sfeer van Dodenherdenking is wat naar de achtergrond gedrukt, en daar is een zonniger stemming voor in de plaats gekomen. Ik heb verschillende uitsneden geprobeerd, maar kon er uiteindelijk geen vinden die een betere compositie opleverde.

Een verbetering? Of gewoon anders?

alex | 16:24 | fotografie | 15 reacties

15.05.2004 Film vs. Digitaal

De belangrijkste reden om digitaal te gaan fotograferen was om controle te krijgen over het volledige proces, van belichting tot afdruk. Die opzet is zeker geslaagd, maar steeds vaker begin ik de look van film te missen. Toen ik bij Word Press Photo de foto’s van Erik Refner zag dacht ik “dit kan alleen met film”. De korrel, de hoeveelheid tonen, de structuur, het contrast, het is ongetwijfeld te simuleren in Photoshop, maar eigenlijk wil ik gewoon Kodak Tri-X en Ilford HP5 gebruiken.

Hetzelfde heb ik, maar vooral ook Anneke, met de look van medium format, 6x6. De foto’s van Merlijn Doomernik zijn daar een goed voorbeeld van. Ik zie ze geregeld in Het Parool, de foto’s hebben prachtige tonen er er wordt mooi gebruik gemaakt van licht en scherptediepte.

Digitaal is handig, maar de aantrekkingskracht van film wordt steeds groter. Omdat ik het opzetten van een doka wat teveel van het goede vind en ik graag in Photoshop werk, overweeg ik nu een semi-digitale setup: film schieten, zelf ontwikkelen, dan scannen, nabewerken in Photoshop en afdrukken. Met een filmscanner kan ik meteen oude negatieven nog eens bewerken en ze afdrukken zoals ze bedoeld waren…

alex | 13:13 | fotografie | 7 reacties

12.05.2004 Tacky

Toen ik na de dodenherdenking de foto’s aan het uitzoeken was, had ik in eerste instantie de bovenstaande plaat uitgezocht om op de site te zetten. Uiteindelijk heeft het meisje het niet gehaald, ik vond de foto veel te tacky. Ik besloot hem een weekje te laten liggen, en er daarna nog eens naar te kijken. Ik vind het nog steeds niks. Wat vindt u hier nou van?

alex | 22:34 | fotografie | 18 reacties

11.05.2004 The Mother

The Mother recensie

3/5 

In The Mother reizen de bejaarde May en haar man Toots af naar Londen om na lange tijd hun kinderen eens op te zoeken. Tijdens dit bezoek komt Toots onverwacht te overlijden. May wordt in eerste instantie naar huis gebracht, maar kan en wil daar niet blijven. Ze weigert als een eenzaam oud vrouwtje in het lege huis de rest van haar dagen te slijten en trekt een tijdje bij haar labiele dochter in Londen in.

Dochter Helen, een docente voor een treurig schrijversklasje en thuis vrijwel constant te vinden met een glas wijn in haar handen, heeft nogal wat issues. Ze voelt zich miskend, vindt dat ze nergens goed in is en wijt dit eigenlijk helemaal aan de in haar ogen waardeloze opvoeding door haar moeder. Ze heeft een relatie met een getrouwde man, Darren, die maar niet voor haar wil kiezen omdat hij zijn autistische zoon niet in de steek wil laten. Helen vraagt haar moeder om eens bij Darren te vissen naar zijn werkelijke toekomstplannen. Tijdens de gesprekken tussen Darren en May slaat overwacht de vonk over en de twee krijgen een gepassioneerde relatie, ondanks het enorme leeftijdsverschil.

“Iew, iew, iew, sex met bejaarden”, hoor ik u denken. Nou, inderdaad! Dat deze onwaarschijnlijke plotwending geloofwaardig overkomt is volledig te danken aan het sterke acteerwerk van de hoofdrolspelers. Jammergenoeg blijven de overige karakters erg onderbelicht en wordt het plot niet al te sterk uitgewerkt. Zo is er geen begrafenis te zien en wordt er door alle familieleden wel heel makkelijk over de plotselinge dood van Toots heengestapt. Toch is het al met al geen slechte film.

alex | 20:46 | film | 2 reacties

10.05.2004 Vertrouw nooit uw gids

Chet Baker overleed... ...niet hier... ...maar hier

Zo heb ik in een grijs verleden tijdens een gidsenbaantje de nodige argeloze toeristen de kop van de Zeedijk aangewezen als de sterfplek van jazzlegende Chet Baker. Een koperen plaquette bij de werkelijke plek des onheils maakte mij duidelijk dat ik er al die tijd enkele tientallen meters naast heb gezeten. Hij is niet uit een venster van het Barbizon Hotel, maar uit een raam op de derde verdieping van het Prins Hendrik Hotel aan de Prins Hendrikkade gevallen. Gevallen, ja. Zo luidt althans de uiteindelijke lezing.

anneke | 12:22 | algemeen geleuter | 4 reacties

10.05.2004 De Bakkerswinkel

We zullen nog heel vaak terug moeten naar De Bakkerswinkel in de Warmoesstraat om al het lekkers uit te proberen dat ze er op de kaart hebben. Tijdens het wachten op een tafel (zondagmiddag=druk; er kan echter wel gereserveerd worden) kozen wij uit de vitrine alvast citroentaart en walnotencarameltaart. Erbij grote koppen caf? au lait. Lekker. Behalve voor koffie of thee met taart kun je er ook terecht voor ontbijt en lunch. De sfeervolle, onder anderen met meubilair van Piet Hein Eek ingerichte ruimte lijkt ons de ideale plek voor een verjaardagsfeest in de vorm van een high tea.

alex & anneke | 10:37 | eten & drinken | 15 reacties

10.05.2004 World Press Photo 2004

Niet voor tere zieltjes, maar ook dit jaar weer de moeite waard. Erik Refner, een van de fotografen in ons linkslijstje, is vertegenwoordigd met twee series: een over de burgeroorlog in Congo en een over een rockabilly-bijeenkomst in Engeland. Ook mooi: de reportage van oud-wiskundeleraar Jonas Lindkvist over een rolstoelbodybuilder. Nog tot en met 20 juni in de Oude Kerk in Amsterdam.

anneke | 09:53 | fotografie | 3 reacties

09.05.2004 “Ajax kampioen, ol? ol

Oudezijds Voorburgwal, na de 1-0

alex | 16:30 | fotografie | 3 reacties

06.05.2004 And the winner is…

Stapelgek werden we van het gedub over een vakantiebestemming. Luxeprobleem inderdaad, maar toch. Al uw, soms verrassende, adviezen hebben we serieus doorgesproken en afgewogen. Sommige vielen meteen af wegens te duur of te veel rijden (dit jaar maar ‘ns even niet na het huurautofiasco en de bloedstollende verkeerssituaties van vorig jaar), andere blijven in ons achterhoofd, maar dan voor onze jaarlijkse korte wintertrip.
Het lijstje van Memorabele leek warempel wel op mijn eigen favorietenlijstje. Jordani? is een niet erg voor de hand te liggende bestemming, maar ik bewaar er zoete herinneringen aan; New York: jaaa! vaak geweest, maar nog nooit met Alex, dus misschien iets voor de winter; Londen: een van onze favoriete steden in de wereld; IJsland staat al een paar jaar op de verlanglijst en we moeten er verdorie nu eens serieus voor gaan sparen. Maar Egypte? Na een bezoek aan de piramides zal ik het me altijd herinneren als het land waar nare mannen met kamelen je geld willen aftroggelen. En nu we het er toch over hebben: laat u nooit verleiden om de binnenkant van de piramides te bekijken. Na betaling van een fors bedrag, lang wachten en een claustrofobienachtmerrie van een klimtocht door smalle gangetjes en via enge houten trappetjes stond ik snakkend naar zuurstof in een kale donkere ruimte te denken “is dit het nou?”
Budapest, prachtig inderdaad! De schoonheid van een pompeus badhuis en dan die oostbloktreurigheid van bebadmutste bleke bezoekers met een huidaandoening. Vergane glorie van het mooiste soort.
Mongoli? staat natuurlijk sinds de laatste aflevering van Peking express ook hoog genoteerd. Noorwegen, Chili, Costa Rica — naast al het reizen dat ik al voor mijn werk doe blijft er (gelukkig!) nog veel te wensen over.

Wat het nu uiteindelijk geworden is? Orlando bleef in ons hoofd hangen. Alw??r naar de VS van A? Politiek correct gezien is het zolangzamerhand bijna niet meer goed te praten, en toch blijft het trekken. Nog één keertje dan, voor het verplichte visum weer wordt ingevoerd. De Florida-ervaringen van de lieve mevrouw van het reisbureau hebben ons enthousiasme nog een beetje aangewakkerd. Aanvliegen op Miami, terug vanuit Orlando en daar tussenin zien we wel. Zalig. Dankjewel Angelique!

anneke | 11:54 | algemeen geleuter | 7 reacties

06.05.2004 10.000

Sinds vijf dagen is mijn camera uit garantie, en gisteren stond de teller weer op nul. Ik was zomaar door de 10.000 foto’s heengeschoten. 10.000 in een jaar, dat is gemiddeld ruim 27 foto’s per dag. Da’s wel schandalig veel eigenlijk…
Ik moet het de jongens van Canon nageven, ze hebben een goed produkt in elkaar gezet. De 10D heeft in het afgelopen jaar slechts één keer een foutmelding gegeven, die na hem uit en aan te zetten was verdwenen. Verder geeft hij geen krimp en werkt nog net zo als op dag één.

En dit is hem dan, foto 10.000, van Bastian a.k.a. Comtron:

10.000!

alex | 08:16 | fotografie | 10 reacties

05.05.2004 Bevrijdingsfestival, Museumplein

Het bevrijdingsfestival begon erg rustig, maar de drukte nam in de loop van de middag snel toe. Tot die tijd lekker de mogelijkheid gehad om dicht op het podium te staan, da’s altijd een stuk fijner dan met een lange telelens de hoofden van het publiek te moeten ontwijken. Meer foto’s bij George (h?, dat ben ik).

Ik ben vandaag een beetje uitgeschoten met het maken van foto’s. Ik heb een grote stapel liggen die ik nog moet doorgraven. Hier zijn er in ieder geval vast vier. Ik maak nog wel een album met de rest. Er is ook een nieuw album.

Dr. Salsa

alex | 22:32 | fotografie | 3 reacties

04.05.2004 Dodenherdenking, ijssalon Koco

alex | 21:33 | fotografie | 3 reacties

03.05.2004 Monster

Monster recensie

2/5 

Monster vertelt het waargebeurde verhaal van Aileen Wuornos, de eerste vrouwelijke seriemoordenaar uit de Amerikaanse geschiedenis. Deze prostituee werd twee jaar geleden ge?xecuteerd wegens de moord op zes van haar klanten. De film kreeg enome bekendheid omdat hoofdrolspeelster Charlize Theron er de Oscar voor beste actrice mee heeft gewonnen.

Aileen Wuornos heeft een moeilijke jeugd. Ze groeit op bij haar grootouders en is slachtoffer van sexueel misbruik door haar opa. Op haar dertiende beland ze in de prostitutie, ze is in datzelfde jaar ook zwanger. In de film zien we de periode tussen 1989 en 1990, waarin Wuornos actief is langs de snelwegen van Florida. Ze leert in een bar de achttienjarige Selby kennen, met wie ze na een moeizame start een lesbische verhouding krijgt. Rond dezelfde tijd wordt Wuornos bijna verkracht door een klant, maar weet tijdens de worsteling los te komen en schiet de man neer. Puur zelfverdediging.

Hierna wordt het verhaal wat vreemd. Aileen is dolgelukkig dat ze eindelijk iemand heeft gevonden die van haar houdt. Selby heeft echter een hoop problemen met haar ouders en kan eigenlijk alleen bij haar blijven als Aileen haar kan onderhouden. Selby weet dat Aileen prostituee is en iemand heeft vermoord, desondanks gelooft ze de gouden bergen die Aileen haar belooft. Het is dat ik weet dat ik naar een waargebeurd verhaal zit te kijken, anders had ik zoveel na?viteit nooit geloofd.

Het wordt nog erger, want Aileen neemt zich voor om haar leven te beteren. Ze gaat op zoek naar een gewone baan, maar is verbaasd dat werk niet voor het oprapen ligt als je geen diploma’s, geen ervaring en een slechte instelling hebt. Onder druk van Selby — als je me niet kan onderhouden ga ik bij je weg — vermoordt ze wederom een klant. Dit keer is het dus een ordinaire roofmoord en geen zelfverdediging, al probeert ze zichzelf wijs te maken dat de klant haar toch echt wel wilde verkrachten.

Misbruikt in haar liefdeloze jeugd, in de prostitutie beland, de maatschappij die haar geen kans geeft, de persoon die van haar lijkt te houden gebruikt haar in feite ook: ze moest wel moorden, ze had geen keus. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat Wuornos zo eendimensionaal in elkaar zat, en als dat wel het geval is, dan is het in mijn ogen geen film waard. Het feit dat de hoofdrol door de beeldschone Charlize Theron gespeeld wordt, werkt eigenlijk ook alleen maar tegen. Je zit de hele tijd te kijken hoe knap de mensen van de visagie haar lelijk hebben gemaakt en dat het nauwelijks voor te stellen is dat dezelfde vrouw verleidelijk ‘Cause you’re worth it’ in de camera zegt. Het acteerwerk is erg goed hoor, daar niet van, de Oscar was best verdiend. Maar dezelfde film met een onbekende, van zichzelf al lelijke actrice, had waarschijnlijk geen enkele bezoeker getrokken.

alex | 13:26 | film | 3 reacties

02.05.2004 Amsterdam als hindernisbaan

Reguliersbreestraat, zondagochtend

Het fietsen van Amsterdam Zuid naar het centrum (en vice versa) vereist steeds meer inventiviteit. Door de aanleg van de Noord-Zuidlijn zijn verkeersaders als de Ferdinand Bolstraat al geruime tijd afgesloten en is het Weteringscircuit een onoverzichtelijk vlechtwerk van paden geworden; de verbouwing van het Rijksmuseum heeft geleid tot afsluiting van de onderdoorgang die dienst deed als fiets- en voetpad — rechtsom via de Hobbemakade naar de Stadhouderskade lijkt een alternatief, maar is niet toegestaan en ook niet ongevaarlijk. Dat bovendien het fietsen door de Leidsestraat tegenwoordig een boete oplevert is iedere, al dan niet door schade en schande wijsgeworden, Amsterdamse fietser zolangzamerhand wel bekend.
Toen ik afgelopen maand in Het Parool las dat nu ook in de Reguliersbreestraat bonnen worden uitgedeeld, tja, toen wist ik het even niet meer. Dat fietsen daar officieel verboden was wist ik natuurlijk wel, maar bij gebrek aan beter was Van Woustraat-Utrechtse straat-Rembrandtplein-Reguliersbreestraat de laatste tijd toch wel mijn voorkeursroute.Toen vorige week ineens ook het Frederiksplein voor alle verkeer afgesloten bleek — zij het zeer tijdelijk, naar ik aanneem — verzon ik de route die ik voorlopig maar aan ga houden: Van Woustraat - Reguliersgracht - Thorbeckeplein - Halve Maansteeg - Amstel.
Pittoresk ook wel, en van het nemen van de steile bruggetjes op de loeizware Kronan krijg ik natuurlijk waanzinnig sterke beenspieren. Helaas zat ik op de smalle Reguliersgracht wel twee keer vast, achtereenvolgens achter een veegwagen en achter een heftruck die straatbrede planken vervoerde.

Groen Links pleit er nu voor om tijdelijk straten als de Leidsestraat ‘s avonds voor fietsers open te stellen. Ik zou zelf nog wel even met de huidige situatie kunnen leven als het wachten werd beloond met een fietssnelweg door de stad. Stel je voor: lekker doorpeddelen zonder te hoeven uitwijken voor dubbelgeparkeerde auto’s, openzwaaiende autoportieren en door softdrugs of Stendhalsyndroom benevelde toeristen.
Maar dat zal wel altijd een droom blijven.

anneke | 12:07 | algemeen geleuter | 2 reacties

02.05.2004 Dat was het…

“Het spits afbijten”,
“De kop is eraf”,
“Je kwam binnen als grijs muisje, maar je ziet er weer geweldig uit”,
“Een matige pfomunce met een paar uitglijers”,
“Daar sluit ik me graag bij aan”,
“Ik ga er voor de volle duizend procent voor”,
“Wat gaat er nu door je heen?”,
“Ik ben gewoon mezelf gebleven”,
“Als je bij de laatste twee zit, heb je eigenlijk al gewonnen”,
En natuurlijk de ultieme dooddoeners “Het is maar een spelletje” en “Er kan er maar één de winnaar zijn”.

Dat was Idols 2004. Gefeliciteerd Boris, “keep the soul alive”, ik ben benieuwd voor hoe lang.

alex | 00:06 | televisie | 6 reacties

01.05.2004 San Antonio

Restaurant La Margarita

In Houston een auto huren en dan naar San Antonio rijden, is het plan. De avond van tevoren, mijn koffer is gepakt en ik wil bijna naar bed, gaat de telefoon. Ilse.
—Ik heb heel slecht nieuws. Ik ben mijn rijbewijs kwijt.
Voor de duidelijkheid: ikzelf heb geen rijbewijs.
—Heb je overal gekeken? Handtas, werktas, jaszak, auto?
—Ik ga alles nog één keer checken.
Een half uur later gaat de telefoon weer. Ik sta net mijn tanden te poetsen.
—Ik heb het gevonden. Het zat in mijn agenda.
Onze trip kan doorgaan.

We ontmoeten ongelofelijk veel aardige mensen, te beginnen in het vliegtuig. De vrouw die al elf jaar op rij drie keer per jaar een terdoodveroordeelde bezoekt. Dit kon weleens het laatste jaar worden, vertelt ze nuchter. We komen er maar niet achter of de man die naast haar zit en die ze met lieverd aanspreekt haar man of haar zoon is. De Texaan die lucht krijgt van onze reisplannen en die vlak voor de landing mij zijn krant overhandigt. De voorpagina staat volgekrabbeld met must-sees in San Antonio. Er schijnt op dit moment een festival gaande te zijn, klopt dat?, vraag ik hem. There’s always a festival in San Antonio, lacht hij.

De reis door het Texaanse landschap met uitgestrekte, door witte hekken afgebakende ranches, jaknikkers en hier al dikbebladerde bomen is wederom niet echt boeiend maar verloopt tamelijk vlekkeloos. Tot we zo’n vier uur later bij San Antonio in de buurt komen. Na het volgen van het enige bord dat downtown vermeldt lijken we ineens de stad achter ons te laten. Ilse neemt een willekeurige afslag, die ons in een dubieuze buitenwijk brengt. “You look lost!”, roept de zwarte vrouwelijke pompbediende ons vanachter de kassa al lachend toe als we de deur van het dichtstbijzijnde pompstation openduwen. Het is niet ver meer.

In het centrum van de stad maken we kennis met het fenomeen valet parking. Slechts vijf dollar voor een hele dag. Ilse heeft nogal moeite met het idee van het afgeven van de sleutel van de huurauto, mijn bezwaar is vooral van praktische aard. Wat als we het bonnetje kwijtraken? Ik herken jullie straks nog wel, hoor!, stelt de parkeerdame ons gerust. Onze stadswandeling begint bij The Alamo. Op het plein ervoor geeft het leger in het kader van Navy day demonstraties in het ontwapenen van de vijand. Wij worden er een beetje lacherig van, maar als we om ons heen kijken zien we slechts serieuze gezichten. Verder maar, The Alamo in, het fraaie Mengerhotel door, naar St. Joseph’s church, La Villita en Hemisfair Park. In de hele stad zijn voorbereidingen voor de festiviteiten van die avond gaande. Kramen worden opgebouwd, slingers opgehangen en overal ruikt het naar gebraden worsten. We bewandelen de idyllische River Walk. Terrasjes, langsglijdende rondvaartboten.

Op het kleurrijke Market Square waan ik me in Mexico. De meeste bezoekers zijn er van Mexicaanse origine. Men heeft zich versierd met felgekleurde kralenkettingen en rare hoofddeksels, er wordt gedanst op Mexicaanse polka’s, men eet quesadillas en drinkt Corona’s. Op het volle terras van restaurant La Margarita bestel ik een van mijn favoriete gerechten: mole, een gerecht dat een onwaarschijnlijke combinatie is van kip en rijst met een pittige saus van onder anderen chocola en pinda’s. Ilse houdt het bij een veilige TexMex-schotel. Voor de zoveelste keer wordt ons gevraagd waar we vandaan komen, wat onze plannen zijn en is er verwondering over ons korte verblijf.

Het loopt inmiddels tegen vijven. De hitte en de jetlag beginnen hun tol te eisen. Tijd om terug te rijden naar Houston. De valet parking-dame herkent ons, de auto staat er nog. We proberen later San Antonio te beschrijven aan onze collega’s die de dag in Houston hebben doorgebracht. Bijna onecht, en zorgeloos, noemt Ilse het. En inderdaad, alles ziet er uit als een filmdecor waarin geen papiertje op straat ligt, iedereen aardig is en in het zonnetje rustig langs de rivier wordt geflaneerd.

anneke | 19:02 | plaatsen | 4 reacties