14.04.2004 Houston
Nog niet helemaal hersteld van de griep meldde ik me voor mijn reis naar Houston. Het was dat of werken op mijn verjaardag, dus ik koos eieren voor mijn geld. Het ging om een verblijf van 48 uur, oftewel een kans om eens iets meer te verkennen dan alleen de nabijgelegen shopping mall, die zich na sluiting van menig kwaliteitszaak lijkt te hebben gespecialiseerd in sportschoenen. Greenspoint mall heet het complex officieel, maar in de volksmond Gunpoint mall, zo vertelde mij een Amerikaanse jurist die het winkelcentrum steeds vaker in de statistieken zag terugkomen. Toen ik mijn collega’s hoorde praten over hoe dit de uitgelezen gelegenheid was om eens een andere mall te bezoeken, zonk de moed me in de schoenen.
Tegen de verwachtingen in zaten we de volgende dag toch nog met z’n vieren in een die ochtend gehuurde auto — openbaar vervoer is niet echt toereikend in Houston en omgeving. Bestemming: het NASA Spacecenter, want wie Houston zegt, zegt ruimtevaart. De rit was saai. Het is blijkbaar niet voor niets dat Texas in geen enkele reisbrochure terug te vinden is. In de buurt van NASA veel knappe huizen met lommerrijke tuinen. Ik moest denken aan Terms of endearment.
Het Spacecenter viel uiteindelijk wat tegen. Een verveelde meid, de dikke benen in een bermuda gestoken, reed ons in een treintje over het terrein. De krakerige informatietape werd overstemd door het geluid van de motor. Drie keer werden we een gebouw in- en weer uitgedreven; aan het eind van de rit werd gecontroleerd of nergens verstekelingen waren achtergebleven. Leukste stop: het oude control center, dat nog tot 1985 in gebruik was. Een verrassend kleine ruimte, en bijna aandoenlijk met die systeemplafonnetjes en gedateerde computers. Op de terugtocht werd even gestopt bij een monument voor omgekomen astronauten, en na het aanhoren van een patriottistische speech van president Bush op band werd ons verzocht om een minuut stilte. We keken elkaar maar even niet aan.
Verder word je als bezoeker voornamelijk vermaakt met films op grote schermen. Een en al verantwoording voor het peperdure ruimteprogramma, gelardeerd met veel Amerikaanse vlaggen. Interessant was wel het kijkje in het dagelijks leven van de astronauten, waarin het keihard werken is onder levensbedreigende omstandigheden en door het ontbreken van de zwaartekracht zelfs plassen en tandenpoetsen aparte technieken vereisen — al was ik dat waarschijnlijk vanzelf wel een keer tegengekomen op National Geographic Channel.
De foto’s die aan het begin van de treinrit van ons waren genomen “om veiligheidsredenen” werden ons later voor 20 dollar aangesmeerd in de vorm van twee afdrukken en een sleutelhanger.
“De rit was saai. Het is blijkbaar niet voor niets dat Texas in geen enkele reisbrochure terug te vinden is.” Dan doe je Texas toch echt tekort. Neem nou Austin, niet de grootste maar toch de hoofdstad van Texas. Een vriendelijk stad met muziek! Het platteland heeft ook z’n charme, je moet er mischien van hoden.
Tim - 15.04.2004 - 00:58Het klinkt wel weer lekker amerikaans allemaal. Volgende keer dat ik naar de VS ga dan toch maar Houston overslaan.
Demos - 16.04.2004 - 15:10
dutch directions