30.04.2004 Koninginnedag 2004
27.04.2004 San Antonio, Texas
27.04.2004 Pentium 4, tatingdading
Mijn pc begon wat ouderdomsverschijnselen te vertonen. Hij kreeg wat moeite met het verwerken van de foto-bestanden die de camera produceert, een niet onbelangrijke taak in mijn geval. Daarnaast vond deze overclockte pc het werken op warme dagen niet zo prettig, dan hield hij er spontaan mee op. Dat deed hij ook als hij een hoop dingen tegelijk moest doen. Last van stress denk ik, maar nu had ik het arme beestje wel jarenlang tot het uiterste geduwd. Dus werd het tijd voor wat nieuws. De Pentium 4 riep tatingdading!
Ik overwoog nog even om gewoon een standaard-pc bij Dell te bestellen. Voor die prijs kun je het zelf bijna niet meer maken. Zelf bouwen, ik weet eigenlijk niet beter sinds ik als elfjarig jongetje samen met mijn vader een Apple ][ in elkaar soldeerde. Met hier en daar een brandblaar was ik gegrepen door het onvervalste hobbyisme.
Dus werd het weer een bouwpakket. Moederbord hier, cpu daar, koelertje zus, voeding zo, alles gericht op het nieuwe doel: stilte, en op de tweede plaats snelheid. De pc staat tegenwoordig namelijk in de woonkamer, dus is het wel fijn als hij niet klinkt als een stofzuiger. Daarnaast is overclocken in mijn ogen hopeloos achterhaald. Processoren zijn tegenwoordig z? snel, dat een paar honderd megaherzen meer geen enkel merkbaar verschil oplevert, in ieder geval niet voor mijn Photoshop-gebruik.
Na wat hoofdbrekens en gehussel met de hardware heb ik sinds vandaag een gloednieuw systeem. Aan de buitenkant zie je er niks van, alles zit in de oude kast. Een grote beige. Maar onder de kap zitten nu drie hele gigaherzen, trappelend om mijn RAW bestanden binnen enkele seconden om te toveren tot een bewerkte foto. Ik ga voor de gein eens een spelletje installeren, ik denk dat er een wereld voor me opengaat.
25.04.2004 Vakantieimpasse
We lopen er al weken tegenaan te hikken: het boeken van onze vakantie. De laatste jaren waren onze vakanties vrij intensief. We hebben voornamelijk fly-drive reizen gemaakt, waarbij we dagelijks van hotel naar hotel reisden. We hebben dit een paar keer in de VS gedaan en vorig jaar in Itali?. Alleen maar op het strand zitten met een boek en twee weken lang bruin bakken, dat trekken we namelijk niet. Na een dag of twee begint de verveling toe te slaan en moeten we wat ondernemen. Dus zoeken we een nu middenweg: wel de mogelijkheid om rond te reizen, maar niet de verplichting om dagelijks honderden kilometers af te moeten leggen.
We hebben de Lofoten in Noorwegen overwogen, maar dat is vooral erg duur. Nog een keer naar de VS is niet zo heel origineel, al lijkt me Orlando en het diepe zuiden wel heel leuk om te bezoeken. Azi? en Zuid-Amerika trekt ons niet zo, Australi? is veel te ver weg. Ik zag laatst een folder over Marrakesh in Marokko, dat leek me ook wel wat. Maar een definitieve beslissing is nog niet gevallen.
Dus beste lezer, heeft u misschien een reis gemaakt die u van harte aan kunt bevelen? We horen het graag.
23.04.2004 Skates
Na een dag binnen zitten op een duf kantoor met slechte airco fiets ik om vijf uur naar huis, eet snel wat en trek meteen daarna mijn skates aan. Voor het eerst sinds twee jaar misschien wel. Onbegrijpelijk eigenlijk.
Het asfalt op de Churcilllaan is lekker. Ik twijfel nog even of ik mijn kniebeschermers aan had moeten trekken, maar de slag zit er meteen lekker in. Rechtsaf, langs de Oude Raai en dan de Ceintuurbaan op. De stoeptegels die in de lengte liggen zijn vervelend. Het terras bij Wildschut zit overvol. De tinteling in mijn rechtervoet trekt weg. Even de concertgangers ontwijken en dan over de klinkers bij het Museumplein. Linksaf bij de Society Shop, nog een klein stukje over de stoep en ik maak flink snelheid als ik naar beneden het Vondelpark inrijd.
Het voelt bevrijdend, mijn hoofd klaart op, het is weekend.
22.04.2004 Webdesign
In een ver verleden was ik een actief poster op het forum van Ars Technica. Een groep software-developers die hun werk in het forum publiceerden en bespraken, wilde graag een spin-off site. Omdat ik al eens een site-ontwerpje had gemaakt voor een ander software-project, bood ik aan om een site te bouwen en te beheren. Dat werd Arsware.org. Het project was voor mij voornamelijk een manier om XHTML en CSS te leren. Na eindeloos goochelen was het resultaat een standards compliant site met vijf ‘themes’ en stoere uitklapbare menu’s en kolommen.
Ik heb destijds nachtenlang met veel plezier zitten coden en leefde zelfs even in de waan dat ik er wel mijn werk van kon maken. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Ik kreeg op een gegeven moment zo’n hekel aan het eindeloos moeten gebruiken van hacks om een site er in alle browsers hetzelfde uit te laten zien. Ik heb nu niets dan respect voor mensen als Bob die daar de lol van in blijven zien.
Ik hielp zojuist Marianne met het opzetten van haar nieuwe Pivothosting weblog, toen ik weer eens geconfronteerd werd met de grillen van browsers. Op de voorpagina, als je naar het ‘Passport photos’ stuk scrollt, staat in IE6 een wit gat. In FireFox en Opera staat netjes de foto die er zou moeten staan. Moedeloos wordt je ervan…
20.04.2004 Amstelveld, lunchtijd
20.04.2004 Mabel & Friso
De voorstelsessie in het kader van de verloving had ik destijds gemist, en ik wilde wel eens weten hoe het stel praatte. Minder bekakt dan ik had verwacht, moet ik zeggen, al maakte Friso wel consequent van iedere v een w (priw?, Las Wegas). Probeer het maar eens: u klinkt meteen licht elitair, zonder een hete aardappel in de keel te hoeven nemen.
Mabel leek me net een tikje slimmer dan de prins, en ze was ook een vlottere spreker. Niet bijzonder knap, maar minder ouwelijk dan op de foto in het Parool van gisteren. Op de momenten dat ze niet aan het woord was nam ze keurig de Laura Bush-houding aan, dat wil zeggen bewonderend opzij kijken naar manlief, regelmatig glimlachend. Alleen toen Friso in het kader van het Bruinsmaverhaal naar haar refereerde als “destijds nog jong en na?ef” zag ik haar even ineenkrimpen, doch zij herpakte zich snel.
“Ge?nterviewd door Maartje van Weegen, nou, dan komt de onderste steen boven!”, had ik voor aanvang van de televisieuitzending nog smalend gezegd. Dat moest ik later terugnemen. DE vragen, die over de vermeende homosexualiteit, afkeer van koningshuisfolklore en Klaas Bruinsma, werden gewoon gesteld door haar en Paul Witteman. Dat hij geen homo zegt te zijn, daarmee overtuigde Friso me wel — al miste ik een beetje het Seinfeldiaanse “not that there’s anything wrong with that”, waar blijkbaar de tijd nog niet rijp voor is in koninklijke kringen — maar toen hij te lacherig en te resoluut ontkende dat hij tijdens het zwaaien naar het volk minachtend de middelvinger zou hebben opgestoken geloofde ik hem geen moment.
Tja, en dan weer die Bruinsma-affaire. Gewoon een vriendschappelijke relatie, hield een verontwaardigde Mabel toch weer stug vol, en die Charlie da Silva, die kende ze helemaal niet! Alsof zolangzamerhand nog maar iemand in Nederland daar wakker van ligt, dacht ik. Behalve misschien haar moeder.
20.04.2004 Bakje koffie, Amstelveld
19.04.2004 Girl with a Pearl Earring
Girl with a Pearl Earring is de verfilming van de succesvolle roman van Tracy Chevalier. Deze in Engeland wonende schrijfster verzon een verhaal rond het wereldberoemde schilderij ‘Meisje met de Parel’ van Johannes Vermeer, dat in het Mauritshuis in Den Haag hangt.
Scarlett Johansson speelt Griet, een arm meisje dat in huize Vermeer als dienstmeid werkzaam is. Ze is verlegen en erg in zichzelf gekeerd. Ze heeft het niet makkelijk in het huishouden, waar de vrouw des huizes geobsedeerd is door bezit en status en de kinderen haar het leven zuur maken. Het huishouden wordt bestierd door Vermeers schoonmoeder. Zij probeert de schilder zo veel mogelijk werk te laten produceren, om met de verkoop van schilderijen het almaar groeiende gezin te kunnen onderhouden.
De door Colin Firth gespeelde Vermeer is een romanticus die zich het liefst opsluit in zijn atelier. Hij ziet de schilderkunst als een hoger doel en is ongelukkig omdat hij zijn passie met niemand kan delen. Zijn vrouw is al tijden niet meer in zijn atelier geweest. Als blijkt dat Griet een opmerkelijk oog voor detail en schoonheid heeft, sluit hij haar in zijn hart. Hij betrekt haar bij de vervaardiging van verf en het schilderen. Tevens neemt hij haar in bescherming, als zij in het nauw gedreven wordt door zijn vrouw of kinderen. Vermeer doet dit niet alleen omdat hij in Griet een zielsverwant ziet, zijn sexuele verlangen naar haar is overduidelijk. Hij uit dit verlangen in de vorm van het schilderij dat hij in het geheim van haar maakt.
Girl with a Pearl Earring is zeer vakkundig gemaakt. De kostuums, de decors, de belichting, het camerawerk, het is allemaal erg fraai. Je waant je echt in 17e eeuws Delft, ondanks het feit dat de hele film in Luxemburg is geschoten. Het verhaal is gelukkig niet clich?matig, anders had een broeierige sexsc?ne tussen Vermeer en Griet waarschijnlijk het hoogtepunt van de film gevormd. In plaats daarvan zien we een ingetogen verhaal, waar slechts een vluchtige aanraking en een blik het sexuele verlangen weerspiegelt. Dat is verfrissend, maar het maakt de film daarom niet meteen een meesterwerk. Girl with a Pearl Earring is gewoon erg mooi, maar ik kwam niet juichend uit de bioscoop.
18.04.2004 Ik ben te oud voor Idols
Weer had ik het gevoel dat de makers van Idols aan het proberen waren de publieke opinie te be?nvloeden. Marlies moest volgens mij geslachtofferd worden. Dat overdreven positieve gedoe over Maud, en dat gezeur over timing bij Marlies, ik begrijp er niks van. Ik zie ook niet in waarom, van al het ruwe materiaal dat bij Marlies thuis is geschoten, uitgerekend het fragment waarin ze zegt “ow, even de computer uitzetten, anders ziet Henk-Jan dat ik muziek download” uitgezonden is. Hoe dan ook, het kan me eerlijk gezegd niks schelen wie er wint. De drie overgebleven kandidaten zijn hooguit middelmatig. Boris is dan wel de enige met gevoel voor muziek, maar ik denk dat we van hem, als hij wint, over een jaar net zo veel vernemen als we nu van Jamai doen. Niks.
Tijdens de optredens luister ik niet echt naar het vertolkte nummer, ik zit me alleen maar af te vragen of ze die hoge noot wel halen. Dat komt voornamelijk omdat je als kijker nauwelijks gegrepen wordt door een optreden, door het gebrek aan bezieling bij de kandidaten. Met bezieling bedoel ik bijvoorbeeld dit: Summertime, van Porgy & Bess door — alweer — Fantasia Barrino in American Idol (video hier).
Idols is helemaal gericht op sms’ende tieners. De filmpjes met de kandidaten gaan over eerste zoentjes, vriendjes en vriendinnetjes, en de basisschool waar ze op gezeten hebben. De prijzen die te winnen zijn met sms’en zijn scooters en telefoons. Toch neemt het programma zichzelf heel serieus, wat naar mijn mening erg tegenstrijdig is. Aan de ene kant is het enige dat telt dat er zoveel mogelijk geld verdiend wordt, door tieners te laten sms’en. Aan de andere kant wordt er door de jury heel serieus gedaan over de muzikale prestaties van de kandidaten. Dat gaat in mijn ogen niet samen. De jury benadrukt keer op keer dat ze op zoek zijn naar een alleskunner, een muzikaal talent, een entertainer die er bovendien leuk uitziet. Maar omdat van Idols zo’n commercieel circus is gemaakt, wil niemand die zulke talenten heeft geassocieerd worden met het programma. Een kandidaat verkoopt in principe bij voorbaat zijn ziel aan de duivel, omdat hij of zij bij winst verplicht is de gemakkelijk in het oor liggende rommel te vertolken die je wordt voorgeschreven door de heren Van Thijn en Smits.
Ik begrijp wel dat Idols is bedacht om de ingesukkelde single-markt weer wat leven in te blazen, maar in Nederland is de formule te ver doorgeschoten. Alles is erop gericht het programma tot op de laatste cent uit te melken. Ik kan veel meer waardering opbrengen voor de manier van werken in de VS, omdat het daar echt om de artiest gaat. Bellen is gratis en sms’en gaat tegen standaardtarief. Je wordt als kijker uitsluitend geconfronteerd met reclame, er wordt niet op een andere manier gepoogd geld uit je zak te kloppen. De jury lijkt daarnaast meer kennis van zaken te hebben, is eerlijker, opbouwender en neemt zichtzelf wat minder serieus. Zo was jurylid Simon Cowell nog in Saturday Night Live te zien, waar hij zichzelf met veel zelfspot voor schut zette. De Amerikaanse presentatie is strak en met veel humor, niet het tenenkrommende werk van Reinout, die gezellig het spandoek over het kontje van Boris ter sprake brengt, waar Tooske vervolgens nog even over doorgaat. Zelden zoveel plaatsvervangende schaamte gehad.
Idols moet back to basics: artiesten in de dop die een kans krijgen. Een ontluikend talent is voor iedereen interessant, niet alleen voor bakvissen. Dat zijn ze bij RTL4 geloof ik vergeten…
17.04.2004 Brand, Kromme Mijdrechtstraat
17.04.2004 Cross-linx (3)
Podium Twente, die het Cross-linx festival organiseert, had ons ook vrijkaarten gegeven voor onze foto’s die in het advertentiemateriaal zijn gebruikt. Ik was vooral erg benieuwd naar Spinvis met een spoken word sessie, dus gingen we donderdag naar Vredenburg, Utrecht.
Het eerste optreden van Frankenstein!, dat in het programmaboekje werd aangekondigd als “een geniaal-gekke mix van ‘klassiek’ en avant-garde” zag ik met een lichte vrees tegemoet. Ik kan best wat experimenteels hebben, maar bij een kakafonie van geluid met hysterisch gegil eroverheen haak ik af. Het viel gelukkig mee. Het was een strak optreden met een vleugje humor, waar gelukkig niet al te serieus bij gekeken werd. Eigenlijk was vooral het publiek vervelend, dat te pas en te onpas applaudiseerde, joelde en floot.
Na afloop hadden we tien minuten om door het naargeestige doolhof dat Vredenburg heet onze weg te vinden naar het volgende optreden. We waren eigenlijk op zoek naar Journaal-held Joop van Zijl, maar eindigden bij Willem van Ekeren, die gedichten van Charles Bukowski zong op muziek van Bach. Deze ietwat bevreemdende combinatie bleek erg mooi. Beluister vooral eens de fragmenten op zijn site.
Dan Spinvis. Erik de Jong had voor de gelegenheid een nieuwe compositie gemaakt voor spreekstemmen, een drieluik uitgevoerd door drie solisten, begeleid door leden van het Rosa Ensemble en het Ives Ensemble. De aankondiging die de Jong deed was wat schuchter, ook zag hij er erg vermoeid uit. Hij bleef dit maal volledig op de achtergrond en deed uitsluitend begeleiding op gitaar. Ik heb het gevoel dat hij zich veel prettiger voelde in deze situatie.
Ik miste de oorspronkelijke leden van de band wel een beetje, waarvan alleen Jan van Eerd op vibrafoon was vertegenwoordigd. Sommige van de bandleden, waaronder de vader van Spinvis en de toetsenist, zaten wel in het publiek. De uitvoering was geweldig. Zonder onderbrekingen kwam in een half uur durend optreden de gedachtenwereld van Spinvis voorbij. Er was een mooie kadans en de spreekstemmen waren erg goed. Vooral het stemgeluid van Hans Dagelet paste mooi bij de tekst en muziek. In de begeleidende videobeelden, gemaakt door Hans Kok, speelden de solisten de hoofdrol. De rommelige, uit de hand geschoten beelden werkten bijna hypnotiserend…
We zijn na het optreden naar huis gegaan omdat we geen zin hadden in nachttreinen, dus hebben we de overige artiesten gemist. Vanavond is het festival in Enschede, wellicht niet uitverkocht, dus ga kijken als je in de buurt bent. Zoals ik al in het vorige postje zei staan de foto’s in een nieuw album.
16.04.2004 Cross-linx (2)
15.04.2004 Cross-linx
Spinvis was weergaloos! Morgen meer…
15.04.2004 Zo herkenbaar
Op aanraden van diverse loggers hebben we naar The Office gekeken (op video, vandaar dat dit stukje iets verlaat is).
Net als bij Office Space heb ik afwisselend met afgrijzen en met een grote grijns zitten kijken. Het is namelijk heel erg leuk, maar ook zo herkenbaar, dat ik me pijnlijk bewust werd dat wat ik zag, in feite mijn leven is. Vooral de neurotische assistent-manager die aan niemand zijn nietmachine uit wilde lenen en met Tipp-Ex zijn naam erop had gezet, was iets te dicht bij mijn dagelijkse werkelijkheid. Om nog even te benadrukken hoe kleinzielig het er ook bij ons bedrijf aan toegaat vertelde zojuist een collega dat een manager gisteren tegen een medewerker zei: “Weet je wat jij moet doen om je RSI te verminderen? Je moet minder uitvoerig zijn in je e-mails naar klanten!”.
14.04.2004 Houston
Nog niet helemaal hersteld van de griep meldde ik me voor mijn reis naar Houston. Het was dat of werken op mijn verjaardag, dus ik koos eieren voor mijn geld. Het ging om een verblijf van 48 uur, oftewel een kans om eens iets meer te verkennen dan alleen de nabijgelegen shopping mall, die zich na sluiting van menig kwaliteitszaak lijkt te hebben gespecialiseerd in sportschoenen. Greenspoint mall heet het complex officieel, maar in de volksmond Gunpoint mall, zo vertelde mij een Amerikaanse jurist die het winkelcentrum steeds vaker in de statistieken zag terugkomen. Toen ik mijn collega’s hoorde praten over hoe dit de uitgelezen gelegenheid was om eens een andere mall te bezoeken, zonk de moed me in de schoenen.
Tegen de verwachtingen in zaten we de volgende dag toch nog met z’n vieren in een die ochtend gehuurde auto — openbaar vervoer is niet echt toereikend in Houston en omgeving. Bestemming: het NASA Spacecenter, want wie Houston zegt, zegt ruimtevaart. De rit was saai. Het is blijkbaar niet voor niets dat Texas in geen enkele reisbrochure terug te vinden is. In de buurt van NASA veel knappe huizen met lommerrijke tuinen. Ik moest denken aan Terms of endearment.
Het Spacecenter viel uiteindelijk wat tegen. Een verveelde meid, de dikke benen in een bermuda gestoken, reed ons in een treintje over het terrein. De krakerige informatietape werd overstemd door het geluid van de motor. Drie keer werden we een gebouw in- en weer uitgedreven; aan het eind van de rit werd gecontroleerd of nergens verstekelingen waren achtergebleven. Leukste stop: het oude control center, dat nog tot 1985 in gebruik was. Een verrassend kleine ruimte, en bijna aandoenlijk met die systeemplafonnetjes en gedateerde computers. Op de terugtocht werd even gestopt bij een monument voor omgekomen astronauten, en na het aanhoren van een patriottistische speech van president Bush op band werd ons verzocht om een minuut stilte. We keken elkaar maar even niet aan.
Verder word je als bezoeker voornamelijk vermaakt met films op grote schermen. Een en al verantwoording voor het peperdure ruimteprogramma, gelardeerd met veel Amerikaanse vlaggen. Interessant was wel het kijkje in het dagelijks leven van de astronauten, waarin het keihard werken is onder levensbedreigende omstandigheden en door het ontbreken van de zwaartekracht zelfs plassen en tandenpoetsen aparte technieken vereisen — al was ik dat waarschijnlijk vanzelf wel een keer tegengekomen op National Geographic Channel.
De foto’s die aan het begin van de treinrit van ons waren genomen “om veiligheidsredenen” werden ons later voor 20 dollar aangesmeerd in de vorm van twee afdrukken en een sleutelhanger.
14.04.2004 Arjan Erkel
Na een paar dagen verstoken te zijn geweest van Nederlands nieuws wierp ik in het vliegtuig een blik op de Paas-Telegraaf. ARJAN VRIJ las ik. Eronder zijn foto: de vuist geheven in blijdschap. Kippenvel. Wat een prachtig nieuws in deze rottijd.
Thuis meteen de televisiebeelden opgezocht op de RTL-nieuwssite. Natuurlijk kende ook ik Arjan Erkel alleen van de affiches. Sportieve jongen, stoer-blije blik, een blonde kop haar, waarschijnlijk een goeie babbel. Hij had een bergbeklimmer kunnen zijn. De net vrijgelaten Arjan was een bleke, kalende man met baard en wallen onder de ogen, die slecht uit zijn woorden kwam.
In het Zeeuwse dorp van zijn ouders werd hij met hoempamuziek onthaald als een schaatskampioen, in een open auto met Nederlandse vlag. Alleen de krans om de schouders ontbrak. Zeeland was uitgelopen. Plastic stoelen, slingers, een jankerige smartlapdeun — “instrumentaal, want dat is altijd wel goed”. Met enige g?ne zag ik de inmiddels baardloze Arjan — “dan lijk ik weer een beetje op de poster”— Oow, sabberiosia meezingen op een ge?mproviseerd podium. Die jongen wil hier helemaal niet zijn, kon ik maar niet nalaten te denken. Die wil gewoon met z’n vrienden een biertje drinken in z’n eigen huis. Veel cynische grappen maken en een potje janken.
“Misschien heeft-ie wel helemaal geen huis meer”, zei Alex later.
12.04.2004 Wegdoezelen
12.04.2004 Rollend van het Ezelsoor
12.04.2004 The Cozy Lows
12.04.2004 Het Bureau als hoorspel
Een jaar geleden heb ik de zevendelige roman ‘Het Bureau’ van J.J. Voskuil achter elkaar gelezen. Ik vond het geweldig, ik ben fan. Dit bijna vijfduizend pagina’s tellende monsterproject vertelt het grotendeels autobiografische verhaal van Voskuil’s alter ego, Maarten Koning. Hij was van 1957 tot 1989 werkzaam op Het Bureau voor Volkskunde, wat in werkelijkheid bekend is als het Meertens Instituut. De roman vertelt op humoristische, pijnlijke en vaak tragische wijze over de dagelijkse beslommeringen van de medewerkers op een wetenschappelijk instituut.
Van deze roman is nu een hoorspel gemaakt. De dialogen uit het boek worden letterlijk aangehouden. Meer dan tweehonderd acteurs en actrices spelen de 651 sprekende personages. Ideaal om via internet te beluisteren, een must voor de liefhebber.
09.04.2004 E?n hoog (2)
In onze voordeur zitten drie brievenbussen, één voor elke etage. De Paroolbezorger stopt netjes onze krant in de bovenste bus, voor drie hoog. Het enige resultaat daarvan is dat de krant, nu het krantje, van grote hoogte op de grond valt. Met een beetje pech waaiert hij over de uit over de vloer, zo ook gisteren. Voorzichtig de deur openend om niet de berg papier in de vernieling te helpen schoof ik door een kier naar binnen, waarna ik het Tabloid-Parooltje weer in elkaar begon te vouwen.
“Woon jij hier ook?”, vroeg een roodharig meisje achter me.
“Jazeker”, antwoordde ik.
“Hallo, ik ben M.. Ik kom even kijken hoe ver ze zijn met mijn huis.”
“Aha, hoi, ik ben Alex, jij komt op één hoog wonen!”
Samen liepen we de woning binnen, om eens te kijken wat de klussers nu in al die maanden gedaan hadden. We zagen een typisch gevalletje n?t niet. Een prachtige nieuwe houten vloer met brede planken, maar met lelijk afgewerkte plinten, en-suite deuren die in ere hersteld zijn, maar alleen open en dicht gaan als je er met je volle gewicht tegenaan gaat hangen, nieuwe elektriciteitsleidingen, maar dan wel op de muur en niet erin, dat soort werk. Ik zag de teleurstelling op haar gezicht.
“Het moest geloof ik op een koopje.”, zei ik, terwijl ik mijn hand over het golvende stucwerk liet glijden. M. vertelde dat ze eigenlijk helemaal niet weg wilde uit haar oude woning, maar dat een makelaar het pand waar ze woonde op wilde kopen om het te renoveren en door te verkopen. Nu stonden we in haar nieuwe, gerenoveerde woning, die ze aangeboden had gekregen. “Maar de ruimte is zo mooi en ik woon nu zo klein.”, verzuchtte ze, “Toen ze beloofden het ook nog te renoveren, heb ik het maar gedaan.” Ik kende het verhaal, bijna twee jaar geleden ging het bij ons op precies dezelfde manier.
“Hoe zijn de buren,”, informeerde ze, “woont hierboven een gezin met knikkerende kinderen of zo?”
“Neenee, een oudere vrouw alleen, je hoort alleen de tv met het Journaal, Lingo en Get The Picture door de muren heen. Ze is heel lief, ze zorgt voor onze katten als we op vakantie zijn.”
“Oh, da’s fijn om te horen!”, antwoordde ze enthousiast.
Aan de binnenkant van een deur vond ik een plaatje met een religieuze tekst, naast de grauwe vitrage de enige herinnering aan onze oude buurman. Allerhartelijkst namen we afscheid. “Nou, tot ziens dan maar h?!”, zei M.. “Indringer!”, dacht ik onwillekeurig en miste weer even onze oude buurman.
08.04.2004 De cameraman bestaat niet
Bij Peking express hebben ze er ook weer een handje van. “Best wel eng, zo met z’n twee?n”, verzucht het langgelokte zusjeskoppel regelmatig, terwijl ik toch zeker weet dat er op z’n minst iemand het tafereeltje staat te filmen, en er misschien nog wel een apart iemand voor het geluid bij is ook. Ik kan het dan ook niet laten om steeds aan de praktische kant van de zaak te denken. Lift de cameraman (m/v) mee? Overnacht hij of zij bij het gastgezin of in een grote Peking express-touringcar, samen met de regisseur?
Het toppunt zijn altijd de programma’s waarin iemand wordt verrast. Met een bloemetje, een metamorfose van enig soort of een verloren gewaand familielid. Er wordt aangebeld en we zien de deur openzwaaien. Van binnenuit. “De camera stond al binnen!”, joelen wij dan altijd vanaf de bank. En maar verrast doen. “Hee Nico!”
Expeditie Robinson, ook zoiets. Stiekem gesmoes over stemafspraken? Maar dan wel voor het oog van de camera! In de eerste serie liepen de twee werelden even door elkaar, toen de deelnemers eten van de crew hadden gestolen. Sindsdien zie ik voor mijn geestesoog altijd een groep bruinverbrande, weldoorvoede camera- en geluidsmensen die het stelletje hongerlijers dat om de hoofdprijs strijdt van dichtbij observeert.
Soms zou ik nog wel eens een argeloze kijker willen zijn.
08.04.2004 Pas op!
Waar je mensen tegenwoordig al niet voor moet waarschuwen…
07.04.2004 Outlook + IMAP = Stom!
Wij gebruiken IMAP voor onze e-mail. Dat is handig. Zo kun je met IMAP altijd, waar je ook bent, bij de mails in je inbox en de archieven, want die staan immers op de server. Als client voor Windows gebruiken we Thunderbird, een prachtig programma van het Mozilla team.
Om een recent gekregen Windows CE handheld een beetje leuk te laten werken, was het gebruik van MS Office wel gewenst. Zo synct het apparaat standaard met de Outlook inbox, contacten, kalender, takenlijst en notities. Dus installeerde ik vrolijk Office 2003 en configureerde het IMAP account in Outlook. Dat werkt dus voor geen meter…
Je kan Outlook niet standaard opstarten met de IMAP inbox, de inbox kan niet syncen met een handheld, ‘Drafts’ en ‘Sent Items’ kunnen niet op de server staan, ‘Deleted Items’ kan sowieso niet bestaan en het verwijderen van berichten moet in twee stappen. Na wat zoekwerk in de MS Knowledge base, vond ik een document waarin voor al deze problemen de schuld wordt gegeven aan het IMAP protocol. Wat een onzin. Programma’s zoals Eudora en Thunderbird kunnen prima overweg met het protocol en hebben geen van de beperkingen die Outlook heeft.
Het feit dat Microsoft bij de updates van Outlook niets aan de verbetering van IMAP ondersteuning heeft gedaan is in mijn ogen alleen maar omdat ze Exchange door de strot willen duwen. Dat is hun goed recht en ook niet zo verwonderlijk, maar de smoesjes die worden aangedragen in het Knowledge Base artikel zijn wel ?rg treurig.
07.04.2004 In de tram (2)
Regendruppels lopen horizontaal langs het raam als de tram over de Admiraal de Ruijterweg snelt. Halverwege de straat stopt hij, waarna de conductrice met een Surinaams accent zegt: “Wij gaan hier linksaf, wij gaan niet naar Sloterdijk, er is een ongeluk gebeurd, iedereen moet hier uitstappen.”. Gelaten begeeft iedereen zich naar de deur. Enkele mensen blijven zitten en kijken wat verdwaasd om zich heen, zij spreken geen Nederlands.
Na een wandeling van twintig minuten door de stromende regen loop ik door het gras het Sloterdijk-terrein op, waar ik deze situatie vind:
Da’s een flinke klap, deze keer. Binnen hoor ik dat de traumahelikopter net is vertrokken.
Vrijwel dagelijks zie ik bijna-ongelukken op deze kruising. Trams rijden met een noodgang over het lange rechte stuk richting de halte, die net na de kruising ligt. De kruising is onoverzichtelijk, een enkel geel bordje waarschuwt voor de tram, er staan geen waarschuwingslichten zoals verderop bij het station. Eigenlijk is het een belachelijke situatie.
Over enkele maanden zal het GVB in dit gebouw gehuisvest zijn. Dan kunnen ze met eigen ogen zien hoe trambestuurders, automobilisten, fietsers en voetgangers dagelijks bijna-dood ervaringen hebben.
06.04.2004 Beddington’s (2)
Op 28 februari schreef Johannes van Dam zijn recensie over Beddington’s en gaf een 10-. Omdat ik de storm aan reserveringen al tijdens het lezen voelde aanzwellen, heb ik direct na het wegleggen van de krant de telefoon gepakt en een tafeltje geboekt voor Anneke’s verjaardag, op 3 April. Gelukkig, er was nog plaats.
Afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Na een drankje bij Caf? Krom in de Utrechtsestraat liepen we naar de Utrechtsedwarsstraat. Beddington’s ligt niet op een plek waar je zomaar langs zou lopen. Ze moeten het echt van hun reputatie hebben, niet van toevallige voorbijgangers.
De inrichting is sober: veel zwart/wit, doeken tegen de wanden die zorgen voor gedempt geluid, alles ademt een zekere rust uit. Dit wordt versterkt door het feit dat in totaal vijf man het restaurant runnen: drie in de keuken, twee in de bediening. Er is een open keuken, daar houd ik van. Het dwingt de koks om rustig en schoon te werken, daarnaast is het leuk om te zien hoe de gerechten in elkaar worden gezet. Een goed draaiende, effici?nte keuken is een genot om naar te kijken.
Beddington’s heeft een eenvoudig keuzemenu. Er kan gekozen worden uit drie of vier gangen, inclusief nagerecht. Het menu wisselt vaak, dus het is iedere keer weer een verrassing wat er op de kaart staat. Er staan geen vegetarische gerechten op de kaart, maar die kunnen indien nodig wel bereid worden. Als je vegetari?r bent, geef het dan even aan bij het reserveren, zodat de keuken er rekening mee kan houden. De wijnkaart is overzichtelijk, er kan per glas besteld worden, er zijn halve en hele flessen, en de wijnen staan van licht naar zwaar gerangschikt. Het bedienend personeel geeft desgevraagd goed advies.
Over het eten kan kan ik kort zijn: in één woord fantastisch. Prachtig uitgebalanceerde gerechten die met veel creativiteit en zorg zijn gemaakt. Zo hadden we bijvoorbeeld een voorgerecht met eendenborst, eendenlever, Granny Smith, granaatappel en linzen. Niet een alledaagse combinatie, maar o zo lekker. Ook het brood was heerlijk, we konden er geen genoeg van krijgen.
De wachttijd tussen de gerechten is soms aanzienlijk, maar zeker niet onaangenaam. Door de relaxte sfeer en het ontbreken van muziek heb je het gevoel helemaal te onthaasten. Ik raad dan ook niemand aan om naar Beddington’s te gaan als je nog een hoop andere dingen te doen hebt op dezelfde avond. Je moet er gewoon lekker te tijd voor nemen en je laten verwennen.
Beddington’s heeft bewezen niets van haar glans verloren te hebben. Het is er fantastisch; de ontvangst, de rust, het heerlijke eten, de katoenen handdoekjes op het toilet, alles is fijn. Daarnaast, dit alles is naar verhouding redelijk geprijsd. Dat anderen dit ook vinden bewijst het feit dat op dit moment het restaurant zeker in het weekend is volgeboekt tot eind Mei. Er zijn wachtlijsten, doe er uw voordeel mee.
02.04.2004 De Bonte Burcht
Een jaar geleden was De burcht van Berlage nog een gezapig buurtrestaurant. Idyllische wandschilderingen, prullaria aan het plafond en in de vensterbank, en een menukaart type sliptong en mosselpan; sorbet na. De enige frivoliteit die de uitbaters zich ieder jaar tijdens de wintermaanden veroorloofden was een paar strategisch op de gevel geplaatste gekruiste ski’s. Anderhalve man en een paardenkop nuttigde er een biefstukje met ros?. Dat het restaurant om de haverklap gesloten was vanwege familie-omstandigheden en een enkele keer in verband met een besloten feest, daar lag dan ook niemand wakker van. Toen kwam Johannes van Dam. En Johannes van Dam schreef een onverwacht positieve recensie over De burcht.
“Het is gewoon lekker!” stond de volgende dag juichend op een schoolbord boven de uitgeknipte recensie met dezelfde titel. Ineens was reserveren gewenst. Bussen Japanse toeristen, feestvierende families, nieuwsgierige Paroollezers, iedereen wist De burcht te vinden. De openingstijden werden verruimd en de eerste renovaties bleven niet lang uit. Nieuwe markiezen, nieuwe belettering op de ruiten; almaar fraaier werd het. Nu is men echter doorgeslagen. Sinds de schilderbeurt van vandaag steekt het restaurant knalgeel af tegen het overigens sobere blok Amsterdamse school-architectuur. Ai.
01.04.2004 Stokjes! (3)
De vragen voor Chris:
- Wat zou je op fotografisch vlak graag willen bereiken?
- Welke Nederlandse wet zou je graag direct in Zweden invoeren, en welke Zweedse in Nederland?
- Wat is de beste 1 April grap waar je ooit ingetrapt bent?
De vragen voor Peter en Brigitte:
- Wat vinden jullie van de aggressieve reclameuitingen van Apple, waarin ze — naar nu blijkt — ten onrechte beweren dat de G5 de snelste pc op aarde is?
- Welke drie platen zou je meenemen naar een onbewoond eiland?
- Jullie loggen nu bijna een jaar. Op welke manier heeft het loggen jullie kijk op het dagelijks leven be?nvloed?
01.04.2004 Stokjes! (2)
De vragen van Demos:
1. Trek je een grens als je aan het fotograferen bent? Anders gezegd, fotografeer je bepaalde dingen of situaties bewust niet?
Ik zag laatst een foto van een slachtoffer van de bomaanslag in Madrid. Een lijk, frontaal, mond open, bedekt in vewrongen staal. Dat vond ik te ver gaan toen ik hem voor het eerst zag, maar later bedacht ik me dat dit misschien wel de enige manier is om mensen duidelijk te maken hoe gruwelijk deze aanslag is. Gisteravond zag ik bijvoorbeeld in het Journaal hoe een verbrand lijk van een Amerikaanse soldaat door de straten van een Irakese stad werd gesleept en aan een brug werd gehangen. Waar ligt dan de grens, kun je je afvragen. Maar goed, ik dwaal af, dit gaat over mijn grens en niet de journalistieke grens…
Ik fotografeer niets op plekken waar het niet mag, dat is voor mij een kwestie van respect. Verder sta ik met mijn camera nooit verstopt achter een boom, om zo met een telelens mensen vast te leggen. Dat vind ik voyeuristisch en getuigt in mijn ogen ook van weinig respect. Omdat de meeste mensen me wel zien staan met m’n camera, is het vaak via oogcontact en non-verbale communicatie snel duidelijk of mensen er problemen mee hebben om gefotografeerd te worden. Mensen die echt niet op de foto willen, fotografeer ik niet, tenzij het iets als een demonstratie betreft. Tijdens de demonstratie tegen politiegeweld op het Mercatorplein wilden velen ook niet op de foto, maar dan heb ik zoiets van: “dan moet je niet in een demonstratie meelopen”.
2. Jullie vertelden beiden al in About Blank dat jullie graag wat meer maatschappijkritische stukjes zouden posten. Wat zou je als eerste aanpakken als je ieder 1 wet zou mogen invoeren om de maatschappij te verbeteren, no questions asked?
Pfff, er is op dit moment zo veel onder Balkenende II waar ik het niet mee eens ben en waar ik de wet direct voor aangepast wil zien, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Misschien toch de onvoorwaardelijke bescherming van natuurgebieden in dit land, dus niet nog meer snelwegen, geen gaswinning onder de Waddenzee, geen Betuwelijn, enz.. Ik heb het gevoel dat op dit moment alles om de economie draait en natuur en milieu volstrekt onbelangrijk is.
3. Jullie gaan naar een gekostumeerd feest en hebben beschikking over een Hollywood kostuumpakhuis en bijbehorende make-up artiest. Hoe gaan jullie verkleed?
Als Bullwinkle!
Ook hier geldt: Anneke zal deze vragen wellicht nog beantwoorden als ze weer thuis is en als er vrijwilligers zijn voor een stokje, roept u maar.
dutch directions
