30.04.2004 Koninginnedag 2004

hoera!

alex | 19:21 | fotografie | 8 reacties

27.04.2004 San Antonio, Texas

Main Plaza Dolorosa Navy Day, Alamo Plaza
Market Square Market Square Market Square

anneke | 21:00 | fotografie | 1 reactie

27.04.2004 Pentium 4, tatingdading

Mijn pc begon wat ouderdomsverschijnselen te vertonen. Hij kreeg wat moeite met het verwerken van de foto-bestanden die de camera produceert, een niet onbelangrijke taak in mijn geval. Daarnaast vond deze overclockte pc het werken op warme dagen niet zo prettig, dan hield hij er spontaan mee op. Dat deed hij ook als hij een hoop dingen tegelijk moest doen. Last van stress denk ik, maar nu had ik het arme beestje wel jarenlang tot het uiterste geduwd. Dus werd het tijd voor wat nieuws. De Pentium 4 riep tatingdading!

Ik overwoog nog even om gewoon een standaard-pc bij Dell te bestellen. Voor die prijs kun je het zelf bijna niet meer maken. Zelf bouwen, ik weet eigenlijk niet beter sinds ik als elfjarig jongetje samen met mijn vader een Apple ][ in elkaar soldeerde. Met hier en daar een brandblaar was ik gegrepen door het onvervalste hobbyisme.

Dus werd het weer een bouwpakket. Moederbord hier, cpu daar, koelertje zus, voeding zo, alles gericht op het nieuwe doel: stilte, en op de tweede plaats snelheid. De pc staat tegenwoordig namelijk in de woonkamer, dus is het wel fijn als hij niet klinkt als een stofzuiger. Daarnaast is overclocken in mijn ogen hopeloos achterhaald. Processoren zijn tegenwoordig z? snel, dat een paar honderd megaherzen meer geen enkel merkbaar verschil oplevert, in ieder geval niet voor mijn Photoshop-gebruik.

Na wat hoofdbrekens en gehussel met de hardware heb ik sinds vandaag een gloednieuw systeem. Aan de buitenkant zie je er niks van, alles zit in de oude kast. Een grote beige. Maar onder de kap zitten nu drie hele gigaherzen, trappelend om mijn RAW bestanden binnen enkele seconden om te toveren tot een bewerkte foto. Ik ga voor de gein eens een spelletje installeren, ik denk dat er een wereld voor me opengaat.

alex | 12:17 | geek | 12 reacties

25.04.2004 Vakantieimpasse

We lopen er al weken tegenaan te hikken: het boeken van onze vakantie. De laatste jaren waren onze vakanties vrij intensief. We hebben voornamelijk fly-drive reizen gemaakt, waarbij we dagelijks van hotel naar hotel reisden. We hebben dit een paar keer in de VS gedaan en vorig jaar in Itali?. Alleen maar op het strand zitten met een boek en twee weken lang bruin bakken, dat trekken we namelijk niet. Na een dag of twee begint de verveling toe te slaan en moeten we wat ondernemen. Dus zoeken we een nu middenweg: wel de mogelijkheid om rond te reizen, maar niet de verplichting om dagelijks honderden kilometers af te moeten leggen.

We hebben de Lofoten in Noorwegen overwogen, maar dat is vooral erg duur. Nog een keer naar de VS is niet zo heel origineel, al lijkt me Orlando en het diepe zuiden wel heel leuk om te bezoeken. Azi? en Zuid-Amerika trekt ons niet zo, Australi? is veel te ver weg. Ik zag laatst een folder over Marrakesh in Marokko, dat leek me ook wel wat. Maar een definitieve beslissing is nog niet gevallen.

Dus beste lezer, heeft u misschien een reis gemaakt die u van harte aan kunt bevelen? We horen het graag.

alex | 12:44 | algemeen geleuter | 24 reacties

23.04.2004 Skates

Na een dag binnen zitten op een duf kantoor met slechte airco fiets ik om vijf uur naar huis, eet snel wat en trek meteen daarna mijn skates aan. Voor het eerst sinds twee jaar misschien wel. Onbegrijpelijk eigenlijk.

Het asfalt op de Churcilllaan is lekker. Ik twijfel nog even of ik mijn kniebeschermers aan had moeten trekken, maar de slag zit er meteen lekker in. Rechtsaf, langs de Oude Raai en dan de Ceintuurbaan op. De stoeptegels die in de lengte liggen zijn vervelend. Het terras bij Wildschut zit overvol. De tinteling in mijn rechtervoet trekt weg. Even de concertgangers ontwijken en dan over de klinkers bij het Museumplein. Linksaf bij de Society Shop, nog een klein stukje over de stoep en ik maak flink snelheid als ik naar beneden het Vondelpark inrijd.

Het voelt bevrijdend, mijn hoofd klaart op, het is weekend.

alex | 20:52 | algemeen geleuter | 1 reactie

22.04.2004 Webdesign

In een ver verleden was ik een actief poster op het forum van Ars Technica. Een groep software-developers die hun werk in het forum publiceerden en bespraken, wilde graag een spin-off site. Omdat ik al eens een site-ontwerpje had gemaakt voor een ander software-project, bood ik aan om een site te bouwen en te beheren. Dat werd Arsware.org. Het project was voor mij voornamelijk een manier om XHTML en CSS te leren. Na eindeloos goochelen was het resultaat een standards compliant site met vijf ‘themes’ en stoere uitklapbare menu’s en kolommen.

Ik heb destijds nachtenlang met veel plezier zitten coden en leefde zelfs even in de waan dat ik er wel mijn werk van kon maken. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Ik kreeg op een gegeven moment zo’n hekel aan het eindeloos moeten gebruiken van hacks om een site er in alle browsers hetzelfde uit te laten zien. Ik heb nu niets dan respect voor mensen als Bob die daar de lol van in blijven zien.

Ik hielp zojuist Marianne met het opzetten van haar nieuwe Pivothosting weblog, toen ik weer eens geconfronteerd werd met de grillen van browsers. Op de voorpagina, als je naar het ‘Passport photos’ stuk scrollt, staat in IE6 een wit gat. In FireFox en Opera staat netjes de foto die er zou moeten staan. Moedeloos wordt je ervan…

alex | 14:30 | geek | 2 reacties

20.04.2004 Amstelveld, lunchtijd

anneke | 19:12 | fotografie | 1 reactie

20.04.2004 Mabel & Friso

De voorstelsessie in het kader van de verloving had ik destijds gemist, en ik wilde wel eens weten hoe het stel praatte. Minder bekakt dan ik had verwacht, moet ik zeggen, al maakte Friso wel consequent van iedere v een w (priw?, Las Wegas). Probeer het maar eens: u klinkt meteen licht elitair, zonder een hete aardappel in de keel te hoeven nemen.
Mabel leek me net een tikje slimmer dan de prins, en ze was ook een vlottere spreker. Niet bijzonder knap, maar minder ouwelijk dan op de foto in het Parool van gisteren. Op de momenten dat ze niet aan het woord was nam ze keurig de Laura Bush-houding aan, dat wil zeggen bewonderend opzij kijken naar manlief, regelmatig glimlachend. Alleen toen Friso in het kader van het Bruinsmaverhaal naar haar refereerde als “destijds nog jong en na?ef” zag ik haar even ineenkrimpen, doch zij herpakte zich snel.

“Ge?nterviewd door Maartje van Weegen, nou, dan komt de onderste steen boven!”, had ik voor aanvang van de televisieuitzending nog smalend gezegd. Dat moest ik later terugnemen. DE vragen, die over de vermeende homosexualiteit, afkeer van koningshuisfolklore en Klaas Bruinsma, werden gewoon gesteld door haar en Paul Witteman. Dat hij geen homo zegt te zijn, daarmee overtuigde Friso me wel — al miste ik een beetje het Seinfeldiaanse “not that there’s anything wrong with that”, waar blijkbaar de tijd nog niet rijp voor is in koninklijke kringen — maar toen hij te lacherig en te resoluut ontkende dat hij tijdens het zwaaien naar het volk minachtend de middelvinger zou hebben opgestoken geloofde ik hem geen moment.
Tja, en dan weer die Bruinsma-affaire. Gewoon een vriendschappelijke relatie, hield een verontwaardigde Mabel toch weer stug vol, en die Charlie da Silva, die kende ze helemaal niet! Alsof zolangzamerhand nog maar iemand in Nederland daar wakker van ligt, dacht ik. Behalve misschien haar moeder.

anneke | 17:49 | televisie | 3 reacties

20.04.2004 Bakje koffie, Amstelveld

11:54 uur

alex | 15:14 | fotografie | 2 reacties

19.04.2004 Girl with a Pearl Earring

recensie Girl with a Pearl Earring

3/5 

Girl with a Pearl Earring is de verfilming van de succesvolle roman van Tracy Chevalier. Deze in Engeland wonende schrijfster verzon een verhaal rond het wereldberoemde schilderij ‘Meisje met de Parel’ van Johannes Vermeer, dat in het Mauritshuis in Den Haag hangt.

Scarlett Johansson speelt Griet, een arm meisje dat in huize Vermeer als dienstmeid werkzaam is. Ze is verlegen en erg in zichzelf gekeerd. Ze heeft het niet makkelijk in het huishouden, waar de vrouw des huizes geobsedeerd is door bezit en status en de kinderen haar het leven zuur maken. Het huishouden wordt bestierd door Vermeers schoonmoeder. Zij probeert de schilder zo veel mogelijk werk te laten produceren, om met de verkoop van schilderijen het almaar groeiende gezin te kunnen onderhouden.

De door Colin Firth gespeelde Vermeer is een romanticus die zich het liefst opsluit in zijn atelier. Hij ziet de schilderkunst als een hoger doel en is ongelukkig omdat hij zijn passie met niemand kan delen. Zijn vrouw is al tijden niet meer in zijn atelier geweest. Als blijkt dat Griet een opmerkelijk oog voor detail en schoonheid heeft, sluit hij haar in zijn hart. Hij betrekt haar bij de vervaardiging van verf en het schilderen. Tevens neemt hij haar in bescherming, als zij in het nauw gedreven wordt door zijn vrouw of kinderen. Vermeer doet dit niet alleen omdat hij in Griet een zielsverwant ziet, zijn sexuele verlangen naar haar is overduidelijk. Hij uit dit verlangen in de vorm van het schilderij dat hij in het geheim van haar maakt.

Girl with a Pearl Earring is zeer vakkundig gemaakt. De kostuums, de decors, de belichting, het camerawerk, het is allemaal erg fraai. Je waant je echt in 17e eeuws Delft, ondanks het feit dat de hele film in Luxemburg is geschoten. Het verhaal is gelukkig niet clich?matig, anders had een broeierige sexsc?ne tussen Vermeer en Griet waarschijnlijk het hoogtepunt van de film gevormd. In plaats daarvan zien we een ingetogen verhaal, waar slechts een vluchtige aanraking en een blik het sexuele verlangen weerspiegelt. Dat is verfrissend, maar het maakt de film daarom niet meteen een meesterwerk. Girl with a Pearl Earring is gewoon erg mooi, maar ik kwam niet juichend uit de bioscoop.

alex | 09:28 | film | 3 reacties

18.04.2004 Ik ben te oud voor Idols

Weer had ik het gevoel dat de makers van Idols aan het proberen waren de publieke opinie te be?nvloeden. Marlies moest volgens mij geslachtofferd worden. Dat overdreven positieve gedoe over Maud, en dat gezeur over timing bij Marlies, ik begrijp er niks van. Ik zie ook niet in waarom, van al het ruwe materiaal dat bij Marlies thuis is geschoten, uitgerekend het fragment waarin ze zegt “ow, even de computer uitzetten, anders ziet Henk-Jan dat ik muziek download” uitgezonden is. Hoe dan ook, het kan me eerlijk gezegd niks schelen wie er wint. De drie overgebleven kandidaten zijn hooguit middelmatig. Boris is dan wel de enige met gevoel voor muziek, maar ik denk dat we van hem, als hij wint, over een jaar net zo veel vernemen als we nu van Jamai doen. Niks.

Tijdens de optredens luister ik niet echt naar het vertolkte nummer, ik zit me alleen maar af te vragen of ze die hoge noot wel halen. Dat komt voornamelijk omdat je als kijker nauwelijks gegrepen wordt door een optreden, door het gebrek aan bezieling bij de kandidaten. Met bezieling bedoel ik bijvoorbeeld dit: Summertime, van Porgy & Bess door — alweer — Fantasia Barrino in American Idol (video hier).

Idols is helemaal gericht op sms’ende tieners. De filmpjes met de kandidaten gaan over eerste zoentjes, vriendjes en vriendinnetjes, en de basisschool waar ze op gezeten hebben. De prijzen die te winnen zijn met sms’en zijn scooters en telefoons. Toch neemt het programma zichzelf heel serieus, wat naar mijn mening erg tegenstrijdig is. Aan de ene kant is het enige dat telt dat er zoveel mogelijk geld verdiend wordt, door tieners te laten sms’en. Aan de andere kant wordt er door de jury heel serieus gedaan over de muzikale prestaties van de kandidaten. Dat gaat in mijn ogen niet samen. De jury benadrukt keer op keer dat ze op zoek zijn naar een alleskunner, een muzikaal talent, een entertainer die er bovendien leuk uitziet. Maar omdat van Idols zo’n commercieel circus is gemaakt, wil niemand die zulke talenten heeft geassocieerd worden met het programma. Een kandidaat verkoopt in principe bij voorbaat zijn ziel aan de duivel, omdat hij of zij bij winst verplicht is de gemakkelijk in het oor liggende rommel te vertolken die je wordt voorgeschreven door de heren Van Thijn en Smits.

Ik begrijp wel dat Idols is bedacht om de ingesukkelde single-markt weer wat leven in te blazen, maar in Nederland is de formule te ver doorgeschoten. Alles is erop gericht het programma tot op de laatste cent uit te melken. Ik kan veel meer waardering opbrengen voor de manier van werken in de VS, omdat het daar echt om de artiest gaat. Bellen is gratis en sms’en gaat tegen standaardtarief. Je wordt als kijker uitsluitend geconfronteerd met reclame, er wordt niet op een andere manier gepoogd geld uit je zak te kloppen. De jury lijkt daarnaast meer kennis van zaken te hebben, is eerlijker, opbouwender en neemt zichtzelf wat minder serieus. Zo was jurylid Simon Cowell nog in Saturday Night Live te zien, waar hij zichzelf met veel zelfspot voor schut zette. De Amerikaanse presentatie is strak en met veel humor, niet het tenenkrommende werk van Reinout, die gezellig het spandoek over het kontje van Boris ter sprake brengt, waar Tooske vervolgens nog even over doorgaat. Zelden zoveel plaatsvervangende schaamte gehad.

Idols moet back to basics: artiesten in de dop die een kans krijgen. Een ontluikend talent is voor iedereen interessant, niet alleen voor bakvissen. Dat zijn ze bij RTL4 geloof ik vergeten…

alex | 19:32 | televisie | 12 reacties

17.04.2004 Brand, Kromme Mijdrechtstraat

12:54 uur

alex | 13:49 | fotografie | 3 reacties

17.04.2004 Cross-linx (3)

Podium Twente, die het Cross-linx festival organiseert, had ons ook vrijkaarten gegeven voor onze foto’s die in het advertentiemateriaal zijn gebruikt. Ik was vooral erg benieuwd naar Spinvis met een spoken word sessie, dus gingen we donderdag naar Vredenburg, Utrecht.

Het eerste optreden van Frankenstein!, dat in het programmaboekje werd aangekondigd als “een geniaal-gekke mix van ‘klassiek’ en avant-garde” zag ik met een lichte vrees tegemoet. Ik kan best wat experimenteels hebben, maar bij een kakafonie van geluid met hysterisch gegil eroverheen haak ik af. Het viel gelukkig mee. Het was een strak optreden met een vleugje humor, waar gelukkig niet al te serieus bij gekeken werd. Eigenlijk was vooral het publiek vervelend, dat te pas en te onpas applaudiseerde, joelde en floot.

Na afloop hadden we tien minuten om door het naargeestige doolhof dat Vredenburg heet onze weg te vinden naar het volgende optreden. We waren eigenlijk op zoek naar Journaal-held Joop van Zijl, maar eindigden bij Willem van Ekeren, die gedichten van Charles Bukowski zong op muziek van Bach. Deze ietwat bevreemdende combinatie bleek erg mooi. Beluister vooral eens de fragmenten op zijn site.

Dan Spinvis. Erik de Jong had voor de gelegenheid een nieuwe compositie gemaakt voor spreekstemmen, een drieluik uitgevoerd door drie solisten, begeleid door leden van het Rosa Ensemble en het Ives Ensemble. De aankondiging die de Jong deed was wat schuchter, ook zag hij er erg vermoeid uit. Hij bleef dit maal volledig op de achtergrond en deed uitsluitend begeleiding op gitaar. Ik heb het gevoel dat hij zich veel prettiger voelde in deze situatie.

Ik miste de oorspronkelijke leden van de band wel een beetje, waarvan alleen Jan van Eerd op vibrafoon was vertegenwoordigd. Sommige van de bandleden, waaronder de vader van Spinvis en de toetsenist, zaten wel in het publiek. De uitvoering was geweldig. Zonder onderbrekingen kwam in een half uur durend optreden de gedachtenwereld van Spinvis voorbij. Er was een mooie kadans en de spreekstemmen waren erg goed. Vooral het stemgeluid van Hans Dagelet paste mooi bij de tekst en muziek. In de begeleidende videobeelden, gemaakt door Hans Kok, speelden de solisten de hoofdrol. De rommelige, uit de hand geschoten beelden werkten bijna hypnotiserend…

We zijn na het optreden naar huis gegaan omdat we geen zin hadden in nachttreinen, dus hebben we de overige artiesten gemist. Vanavond is het festival in Enschede, wellicht niet uitverkocht, dus ga kijken als je in de buurt bent. Zoals ik al in het vorige postje zei staan de foto’s in een nieuw album.

alex | 13:45 | muziek | reageer

16.04.2004 Cross-linx (2)

Vredenburg, Utrecht

Nieuw foto-album!

alex | 12:22 | fotografie | reageer

15.04.2004 Cross-linx

Spinvis doet spoken word

Spinvis was weergaloos! Morgen meer…

alex | 23:42 | fotografie | 1 reactie

15.04.2004 Zo herkenbaar

Op aanraden van diverse loggers hebben we naar The Office gekeken (op video, vandaar dat dit stukje iets verlaat is).

Net als bij Office Space heb ik afwisselend met afgrijzen en met een grote grijns zitten kijken. Het is namelijk heel erg leuk, maar ook zo herkenbaar, dat ik me pijnlijk bewust werd dat wat ik zag, in feite mijn leven is. Vooral de neurotische assistent-manager die aan niemand zijn nietmachine uit wilde lenen en met Tipp-Ex zijn naam erop had gezet, was iets te dicht bij mijn dagelijkse werkelijkheid. Om nog even te benadrukken hoe kleinzielig het er ook bij ons bedrijf aan toegaat vertelde zojuist een collega dat een manager gisteren tegen een medewerker zei: “Weet je wat jij moet doen om je RSI te verminderen? Je moet minder uitvoerig zijn in je e-mails naar klanten!”.

alex | 12:04 | televisie | 6 reacties

14.04.2004 Houston

Nog niet helemaal hersteld van de griep meldde ik me voor mijn reis naar Houston. Het was dat of werken op mijn verjaardag, dus ik koos eieren voor mijn geld. Het ging om een verblijf van 48 uur, oftewel een kans om eens iets meer te verkennen dan alleen de nabijgelegen shopping mall, die zich na sluiting van menig kwaliteitszaak lijkt te hebben gespecialiseerd in sportschoenen. Greenspoint mall heet het complex officieel, maar in de volksmond Gunpoint mall, zo vertelde mij een Amerikaanse jurist die het winkelcentrum steeds vaker in de statistieken zag terugkomen. Toen ik mijn collega’s hoorde praten over hoe dit de uitgelezen gelegenheid was om eens een andere mall te bezoeken, zonk de moed me in de schoenen.

Tegen de verwachtingen in zaten we de volgende dag toch nog met z’n vieren in een die ochtend gehuurde auto — openbaar vervoer is niet echt toereikend in Houston en omgeving. Bestemming: het NASA Spacecenter, want wie Houston zegt, zegt ruimtevaart. De rit was saai. Het is blijkbaar niet voor niets dat Texas in geen enkele reisbrochure terug te vinden is. In de buurt van NASA veel knappe huizen met lommerrijke tuinen. Ik moest denken aan Terms of endearment.
Het Spacecenter viel uiteindelijk wat tegen. Een verveelde meid, de dikke benen in een bermuda gestoken, reed ons in een treintje over het terrein. De krakerige informatietape werd overstemd door het geluid van de motor. Drie keer werden we een gebouw in- en weer uitgedreven; aan het eind van de rit werd gecontroleerd of nergens verstekelingen waren achtergebleven. Leukste stop: het oude control center, dat nog tot 1985 in gebruik was. Een verrassend kleine ruimte, en bijna aandoenlijk met die systeemplafonnetjes en gedateerde computers. Op de terugtocht werd even gestopt bij een monument voor omgekomen astronauten, en na het aanhoren van een patriottistische speech van president Bush op band werd ons verzocht om een minuut stilte. We keken elkaar maar even niet aan.
Verder word je als bezoeker voornamelijk vermaakt met films op grote schermen. Een en al verantwoording voor het peperdure ruimteprogramma, gelardeerd met veel Amerikaanse vlaggen. Interessant was wel het kijkje in het dagelijks leven van de astronauten, waarin het keihard werken is onder levensbedreigende omstandigheden en door het ontbreken van de zwaartekracht zelfs plassen en tandenpoetsen aparte technieken vereisen — al was ik dat waarschijnlijk vanzelf wel een keer tegengekomen op National Geographic Channel.

De foto’s die aan het begin van de treinrit van ons waren genomen “om veiligheidsredenen” werden ons later voor 20 dollar aangesmeerd in de vorm van twee afdrukken en een sleutelhanger.

anneke | 16:53 | plaatsen | 2 reacties

14.04.2004 Arjan Erkel

Na een paar dagen verstoken te zijn geweest van Nederlands nieuws wierp ik in het vliegtuig een blik op de Paas-Telegraaf. ARJAN VRIJ las ik. Eronder zijn foto: de vuist geheven in blijdschap. Kippenvel. Wat een prachtig nieuws in deze rottijd.
Thuis meteen de televisiebeelden opgezocht op de RTL-nieuwssite. Natuurlijk kende ook ik Arjan Erkel alleen van de affiches. Sportieve jongen, stoer-blije blik, een blonde kop haar, waarschijnlijk een goeie babbel. Hij had een bergbeklimmer kunnen zijn. De net vrijgelaten Arjan was een bleke, kalende man met baard en wallen onder de ogen, die slecht uit zijn woorden kwam.

In het Zeeuwse dorp van zijn ouders werd hij met hoempamuziek onthaald als een schaatskampioen, in een open auto met Nederlandse vlag. Alleen de krans om de schouders ontbrak. Zeeland was uitgelopen. Plastic stoelen, slingers, een jankerige smartlapdeun — “instrumentaal, want dat is altijd wel goed”. Met enige g?ne zag ik de inmiddels baardloze Arjan — “dan lijk ik weer een beetje op de poster”— Oow, sabberiosia meezingen op een ge?mproviseerd podium. Die jongen wil hier helemaal niet zijn, kon ik maar niet nalaten te denken. Die wil gewoon met z’n vrienden een biertje drinken in z’n eigen huis. Veel cynische grappen maken en een potje janken.

“Misschien heeft-ie wel helemaal geen huis meer”, zei Alex later.

anneke | 16:10 | algemeen geleuter | 2 reacties

12.04.2004 Wegdoezelen

Waterlooplein, 11:30 uur

alex | 21:10 | fotografie | 4 reacties

12.04.2004 Rollend van het Ezelsoor

Museumplein, 12:37 uur

alex | 21:04 | fotografie | 4 reacties

12.04.2004 The Cozy Lows

Vondelpark, 14:26 uur

alex | 17:39 | fotografie | 3 reacties