15.03.2004 Een nieuwe Voskuil!
De Boekenweek heeft op mij altijd feilloos het beoogde effect. Al die fijne nieuwe uitgaven en dan ook nog een geschenk; heel hebberig word ik ervan. Beetje jammer van het suffe thema dit jaar — Frankrijk, g??p — maar vooruit.
Tot mijn grote verrassing zag ik eindelijk het eerste deel van de langverwachte wandeldagboeken van Voskuil staan, verslagen van ruim vijftig voettochten van hem en zijn vrouw door, jawel, Frankrijk. Reeds zo lang geleden aangekondigd dat ik de hoop al bijna had opgegeven.
Even ter verduidelijking: van Voskuil heb ik alles gelezen. Duizenden pagina’s over vrijwel niets. Het dagelijks kantoorleven, de poezen, jenever drinken met vrienden en conversaties met een eigenzinnige echtgenote, dat is het wel zo’n beetje. De meest troostrijke literatuur die er is. Mijn vader, Alex, vriendinnen Maddy en Ria en ik — we zijn er allemaal verslaafd aan. Na ieder nieuw deel van Het Bureau noemden we alles weer mieters, en na een prettig babbeltje met buurvrouw of groenteboer denk ik nog iedere keer: “een geslaagd contact…”
Voskuil is de Nescio van onze tijd.
Overige boekenweekaankopen tot nu toe: de “nieuwe” Hans Warren (1984-1987) — niet onverdeeld positief gerecenseerd, maar ik vorm er graag mijn eigen mening over, Een Parisienne in Amsterdam van Elisabeth Barill?, wat mij een variant lijkt op het lieve Amsterdam van Gy?rgy Konr?d, en toch ook maar Onder het zink, het boekenweekessay van Adriaan van Dis, omdat ik nou eenmaal dol ben op verhalen van mensen die een lang gekoesterde droom verwezenlijken. Gewoon een piepkleine studio in Parijs huren om je vervolgens Parijzenaar te mogen noemen, prachtig toch?
Voor ik aan al dat fijns kan beginnen moet ik me alleen nog even door het tweede gedeelte van De troost van vriendschap worstelen, dat veelbelovend begon maar me helaas steeds minder boeit.
Voskuil de Nescio van onze tijd… Dan heb je er, met permissie, wel heel weinig van begrepen.
frans - 15.03.2004 - 13:52Ondanks een duidelijk verschil in omvang van hun respectievelijke oeuvres - Nescio was, in tegenstelling tot Voskuil, niet bepaald een veelschrijver - en de verschillende in thematiek - waar Nescio zijn jeugdidealen in de loop van de tijd zag vervliegen lijkt Voskuil ze nooit te hebben gehad - zie ik ook wel degelijk overeenkomsten. Twee kantoormannen, elk met een la vol juweeltjes geschreven in een taal die ontroert door zijn eenvoud. Dat het werk van Voskuil misschien niet jouw smaak is, is een ander verhaal. Ik hou nou eenmaal van beide, zij het met een lichte voorkeur voor Nescio, dat wel.
anneke - 15.03.2004 - 14:49Heerlijk een nieuwe Voskuil. Ik las er over in de zaterdagkrant maar dat was pas op zondag anders had ik vast al dat boek op mijn nachtkastje gehad. Ik vind het fantastisch, het hele werk van Voskuil en kon steeds niet wachten op het volgende deel van het Bureau. Mieterse boeken inderdaad. Gauw naar de winkel dus zodra ik even kans zie om mijn verzameling compleet te houden.
Mieke - 15.03.2004 - 14:59Zo zo, ben je thuis?
Er is goed te merken wanneer je weg, respectievelijk thuis bent.
Nu heb ik noch Nescio noch Voskuil ooit gelezen, maar Alex heeft het tijdens de ?re-reis zoveel over die kantoor-serie gehad da’k toch best nieuwschierig word.
Ik krijg niet zoveel te pakken in de Nederlandsche taal. Als je dus ooit op Stockholm aanvliegt (of als Alex weer ‘ns een keer langskomt) zou ik eigenlijk graag zien dat je wat van Voskuil of Nescio (of beide) meeneemt en me opbelt voor een kop koffie. En een boek of zo. Krijg jij er een in het Zweeds van me. ;-)
chris - 15.03.2004 - 16:12Ik zie overigens dat Alex Lelieblank, Scharlakenrood aan het lezen is…Af en toe even doorbijten, maar een fantastisch boek!
Erzuliesmeisje - 15.03.2004 - 19:02“Bij Nader Inzien” van Voskuil gaat nou juist over het vervliegen van jeugdidealen en de betrekkelijkheid van vriendschap. Dus behalve de overeenkomsten in stijl (al is de ironie van Nescio explicieter) hebben ze wel degelijk ook qua inhoud een hoop gemeen.
Nescio schijnt trouwens net als Voskuil tijdens zijn werk een tamelijk nurks mens te zijn geweest, wat misschien ook te verwachten is van iemand die zijn idealen verloren heeft.
Het lijkt me dat iemand die met veel bombarie beweert dat Nescio en Voskuil niet op elkaar lijken, op zijn minst dat met argumenten zou moeten staven, met permissie.
matx - 18.10.2005 - 15:41
dutch directions