31.01.2004 Vanaf nu ook flitsfoto’s!

nieuwe spullen test je natuurlijk op de katten...

alex | 11:48 | fotografie | 12 reacties

30.01.2004 Groene vingers

Wij hebben onze eigen kruiden op het balkon en in de keuken staan. Ik geloofde nooit zo dat we —nouja, ik vooral— dat ook werkelijk langer dan een week levend konden houden. De bascilicum is uiteindelijk wonder boven wonder niet ten onder gegaan omdat we het het verwaarloosd werd, maar omdat we het te veel gebruikten. Helaas is de bieslook niet hetzelfde lot beschoren, die is nu echt ten dode opgeschreven denk ik.

tsja...

Gelukkig overleeft de rozemarijn op het balkon echt alles. Da’s mooi, dan kunnen we binnenkort weer eens bruschette maken.

alex | 10:09 | eten & drinken | 5 reacties

28.01.2004 Morcheeba

Gehoord bij Chris in de auto, onderweg naar Uppsala: Morcheeba. Het deed me een beetje aan Hooverphonic denken, gemengd met een snufje Portishead. Ik zal deze muziek nu altijd associ?ren met temperaturen ver onder het vriespunt, besneeuwde weilanden, naaldbomen en de individueel in te stellen airco van de Renault Laguna.

Fijne plaat.

alex | 08:58 | muziek | 11 reacties

27.01.2004 Anne Frank Huis

Slalommend tussen auto’s en wegversperringen baanden wij ons een weg over de Prinsengracht, onderweg naar de camerawinkel. Herhaaldelijk zaten we vast achter de Opstapper, die ze eigenlijk ‘Opstopper’ hadden moeten noemen. Ge?rgerde automobilisten toeterden achter de bus, waarin de chauffeur geloof ik het concept ‘strippenkaart’ aan twee toeristen aan het uitleggen was.

Ter hoogte van het Anne Frank Huis moest ik denken aan de foto van de lange rij die George postte. De rij was er niet. Het was dan ook maandag, rond het middaguur. Enkele meters voorbij het pand vertelde ik Anneke dat ik nog nooit in het huis geweest was. Zij zei dat haar laatste keer nog voor de grootscheepse verbouwing was. We gingen beide vol in de remmen en maakten rechtsomkeert. Geen rij, maar toch wachten, want de norsige kassajuf zat te telefoneren en kon blijkbaar geen twee dingen tegelijk.

Het Anne Frank Huis is erg sober ingericht. Er staan zinsneden uit de dagboeken in Nederlands en Engels op de wanden en er zijn veel videopresentaties. In het voorhuis staan her en der voorwerpen uit de tijd dat hier het bedrijf van Otto Frank gevestigd was. Het meest treffende object is de oproep voor ‘tewerkstelling’ in Duitsland. Een dergelijke oproep die aan Margot Frank was gericht, was de directe aanleiding voor de familie om onder te duiken.

Het achterhuis is zoveel mogelijk teruggebracht in de staat waarin het verkeerde in de tijd dat de familie Frank, de familie van Pels en Fritz Pfeffer er verbleven. Vooral de door Anne versierde wand is indrukwekkend.

Ons kamertje was met die strakke muren tot nu toe erg kaal; dank zij vader die m’n hele prentbriefkaarten en filmsterrenverzameling van tevoren meegenomen had, heb ik met een lijmpot en kwast de hele muur bestreken en van de kamer één plaatje gemaakt. Daardoor ziet het er veel vrolijker uit.
(11 juli 1942)

Ik was erg blij dat het niet zo overdreven druk was, om nou samen met honderden mensen de soms steile trappen op te moeten lijkt me geen pretje. De sfeer heeft zeker iets beladens, vooral in het achterhuis. De met gordijnen verduisterde kamers zullen destijds net zo bedompt zijn geweest.

Het interactieve deel aan het eind is erg goed gedaan, hier wordt de bezoeker voor een aantal keuzes over vrijheid van meningsuiting en discriminatie gesteld, aan de hand van een videofragment en een stelling.

Eens zal de verschrikkelijke oorlog toch wel aflopen, eens zullen wij toch weer mensen en niet alleen Joden zijn!
Wij kunnen nooit alleen Nederlanders of alleen Engelsen of van welke natie ook worden, wij zullen daarnaast altijd Joden blijven, wij willen het ook blijven.
(9 april 1944)

Iedereen moet een keer in het Anne Frank Huis geweest zijn…

alex | 18:05 | algemeen geleuter | 3 reacties

26.01.2004 Prijs vs. service

Zes jaar geleden, toen ik mijn eerste spiegelreflexcamera kocht, ben ik gewoon naar de fotowinkel om de hoek gegaan. Daar heb ik om advies gevraagd en blind vertrouwend op de expertise van de verkoper een camerasysteem gekocht. Nu was ik niet helemaal onwetend over het onderwerp, maar de naam Canon klonk mij vertrouwenwekkend in de oren, veel meer dan Nikon. Dit was natuurlijk om geheel subjectieve en ongegronde redenen, maar wat kon mij dat schelen. Dat ik destijds met de keuze voor Canon de juiste heb gemaakt, is puur geluk geweest. Waarschijnlijk was ik met Nikon net zo gelukkig geweest, maar dat is zuiver gepraat achteraf.

In het huidige Google-tijdperk is het ondenkbaar dat ik zuiver op de mening van een enkele verkoper zou vertrouwen. Voor er ?berhaupt tot de aankoop van welk produkt dan ook wordt overgegaan, wordt uitgebreid het internet afgeschuimd op zoek naar het beste produkt tegen de beste prijs. Zo heb ik de keuze voor mijn huidige camera en alle lenzen laten afhangen van gevonden informatie op internet. De laagste prijs is ook op die manier gevonden. De winkel op de hoek en bijbehorende verkoper zijn geheel onbelangrijk geworden. Online-winkels en de postbode zijn mijn nieuwe vrienden.

De laatste paar maanden heb ik alles gelezen wat er te lezen valt over flitsers. Wat wil ik ermee doen? Wat heb ik nodig? Wat mag het kosten? Welk produkt past het beste bij deze drie afwegingen. Op dit moment twijfel ik tussen twee modellen, want de mix van de drie eerdergenoemde elementen maakt de keus nogal lastig. Dus ging ik vandaag naar een camerawinkel om de twee kandidaten eens uit te proberen. De verkopers waren behulpzaam, wisten waar ze het over hadden en waren geduldig. Uiteindelijk heb ik anderhalf uur getest en gediscussieerd. Mijn keuze ging uiteindelijk naar de duurdere versie, maar de prijs bij deze winkel bleek exorbitant hoog. Bijna twintig procent hoger dan bij andere zaken in Nederland, maar erger nog, meer dan twee keer zo duur als bij internetwinkels in het buitenland, zelfs na belasting en verzendkosten.

Ik zei dat ik er nog even over na wilde denken en nu voel ik me schuldig. Ik realiseerde me dat goede service een meerprijs waard is, maar dit verschil was wel erg groot. Ik weet wel dat we de kleine middenstander moeten koesteren, anders blijft er niets anders over dan dozenschuivende discounters met nitwits als verkopers. Mijn vraag is: hoeveel meerprijs is goede service waard?

alex | 22:05 | algemeen geleuter | 21 reacties

25.01.2004 Amsterdam als zeventiende-eeuws schilderij

Oude Schans, 14.10 uur

Die wolken, dat licht…. Je hoeft alleen een paar anachronismen weg te denken.

anneke | 18:15 | fotografie | 4 reacties

25.01.2004 Verhuizen op z’n Amsterdams

Stadhouderskade, 15:47 uur

alex | 17:16 | fotografie | 3 reacties

25.01.2004 Bosbrand

Best leuk hoor zo’n open haard, maar we gebruiken hem niet zo vaak omdat het zo’n gedoe is. Wij zijn beide niet erg ervaren fikkiestokers, omdat we nooit eerder een haard hebben gehad. We hebben wel alle benodigde attributen: een tang/pook, aanmaakhout, kleine blokken, grote blokken, en natuurlijk de Volkskrant ?n het Parool.

Het beginnen van een haardvuur is altijd problematisch. Ik leg niet al te vaste proppen papier op de bodem en probeer losjes daar wat aanmaakhout bovenop te schakeren. Daar bovenop komen een paar grotere blokken. Het is niet zo moeilijk om dit brandend te krijgen, maar vaak is het net niet genoeg om de grotere blokken goed te laten branden. En daarmee begint het veelvuldige herschikken van het hout, wat lang niet altijd het gewenste resultaat oplevert.

Het vuur wordt ofwel een immens inferno, ofwel een smeulend en vooral rokend hoopje. We hebben gisteren beide versies gehad, met als resultaat dat nu het hele huis naar bosbrand ruikt. Heeft er iemand tips? Hoe maak je een haardvuur zoals je dat op tv ziet, waar je niet de hele avond naast hoeft te zitten om het brandend te houden?

alex | 10:48 | algemeen geleuter | 13 reacties

23.01.2004 De beste remedie tegen januariblues

Wijntje, de nieuwe Bo Kaspers en de haard aan.

Heerlijk…

alex | 17:34 | algemeen geleuter | 8 reacties

22.01.2004 Uppsala, zonnig, -16 ?C

alex | 11:25 | fotografie | 5 reacties

20.01.2004 Majestic Memorabilia

Mijn vrienden en collega’s in Zweden zijn goed op de hoogte van mijn fascinatie met moose. Zo ben ik tijdens een eerder bezoek aan Zweden getrakteerd op een avondje moose-spotting (niks gezien) en een moose-diner (lekker hoor). Ik heb al vaker verschillende moose-gerelateerde prullaria gekregen, vari?rend van knuffels tot mokken en ook vandaag stonden bij aankomst in Zweden weer verschillende dingen op me te wachten: een moose-muts, mooserende-wijn (haha, leuk hoor alex!) en een krantenartikel over een moose die een bar bezoekt.

moose_zooi_thumb.jpg

Morgen maar eens wat plaatjes schieten in Stockholm.

alex | 16:35 | algemeen geleuter | 9 reacties

19.01.2004 Merwedeplein 37 II

merwedeplein

Toen ik als kind aan mijn eerste dagboekje begon was Anne Frank mijn heldin. Die fascinatie is nooit helemaal verdwenen. Ik deel deze interesse met mijn vader. Hij was het dan ook die mij wees op een tijdens onze afwezigheid uitgezonden reportage van Netwerk over het huis waar Anne van 1933 tot 1942 woonde, de periode voor de onderduik in het wereldberoemde Achterhuis dus. Het programma was gelukkig op internet nog gewoon te vinden.

Het huis aan het Merwedeplein blijkt op dit moment leeg te staan en het verrassende is dat er sinds 1942 vrijwel niets aan veranderd is. Dit bevestigden ook twee oud-bewoners, destijds nog kinderen. Het had iets droevigs over zich: die kale kamers met de te korte gordijnen, de draaiknopjes voor het licht, de bladderende verf in de kale badkamer met dat lage bad. Gek genoeg herinnert niets op het plein of aan het huis aan Anne Frank en zijn er ook geen concrete plannen in deze richting. Voornaamste reden: geen geld. Schandalig, als je er over nadenkt.

Een van de mensen die hun zegje mochten doen was Gert-Jan Jimmink van de gelijknamige boekhandel. Hij maakt zich al geruime tijd sterk voor een gedenkteken op het Merwedeplein, bijvoorbeeld in de vorm van een plaquette op de muur van nummer 37. Interessant om hierbij te vermelden is misschien dat de winkel waar Otto Frank het dagboek voor zijn dochter kocht precies op de plek zat waar nu boekhandel Jimmink gevestigd is (hoek Rooseveltlaan/Waalstraat).

Gisteren zijn we nog even naar het huis toegelopen, dat op slechts enkele honderden meters ligt van waar we nu wonen. Op het plein heerste een weldadige zondagsrust. Misschien moest het maar zo blijven, bedacht ik. Een klein bordje aan de muur en het huis voorgoed leeg, zoals het nu nog is. Een wrang symbool voor de familie die nooit meer terugkwam.

anneke | 09:58 | algemeen geleuter | 5 reacties

18.01.2004 Amstel, 14:16 uur

anneke | 16:07 | fotografie | 4 reacties

18.01.2004 Oud Zuid, Jong Zuid

Waalstraat, 13:32 Vrijheidslaan, 13:50

anneke | 15:29 | fotografie | 2 reacties

17.01.2004 Howth

De Marco Pologids Ierland, die we bij het boeken van de reis cadeau hadden gekregen, bleek al snel niet meer te voldoen. Ik hoefde dan ook niet zo lang na te denken over de aanschaf van de Spiral guide Dublin in de giftshop van Trinity College. Deze gids verdeelt de stad in drie overzichtelijke stukken, is rijk ge?llustreerd met foto’s en horecatips en achterin staat een aantal wandelingen in Dublin en omgeving.

Met de trein op slechts 24 minuten van het centrum ligt Howth (rijmt op both, ontdekte ik pas na het kopen van de kaartjes), zo lazen wij, en daar zou het prachtig wandelen zijn. Omdat wij ook wel iets van de beroemde Ierse natuur wilden zien togen wij op dag drie dan ook vol verwachting naar het kustplaatsje ten noorden van de stad.

Nou weet ik niet of u wel eens een wandeling uit een boekje gelopen heeft. En dan heb ik het niet over een stadswandeling, waarbij je altijd nog op straatnamen kunt terugvallen. Nee, dit was het type wandeling van: “steek het grasveld over en volg het smalle pad door de hei, de heuvel op”. Je kiest dan het meest aannemelijke “pad”, dat zich op een gegeven moment splitst. Je gokt, en je gokt altijd verkeerd. Zo werd onze wandeling dan ook flink langer dan de beoogde elf kilometer. Het was het waard.

Slechts een enkele eenzame wandelaar kwamen we tegen op onze route langs de indrukwekkende kliffen in groen en paars. Op de top van iedere heuvel en achter elke rotspunt was het uitzicht weer een adembenemende verrassing.
Na zo’n vijf uur lopen waren we terug in Howth. Achter respectievelijk een Guinness en een Kilkenny warmden we onze verkleumde lijven aan het haardvuur van Ye Olde Abbey Tavern.

anneke | 22:05 | plaatsen | 6 reacties

17.01.2004 Doodgewone jongens, die Dubliners

Het was ons eerste bezoek aan Ierland. Tijd om weer eens wat vooroordelen te toetsen.

Het eerste dat ons verraste was dat Dublin niet het pittoreske kleine plaatsje was dat we voor ogen hadden, maar een grote, drukke stad. Horden mensen bevolken er de straten, en dan met name tijdens lunchtijd en na vijven. Iedereen lijkt er buiten de deur te eten in één van de vele, stuk voor stuk fraaie, restaurants dan wel pubs, en toen we op een doodgewone maandagavond de film Lost in translation bezochten, die het in de Nederlandse filmhuizen heus heel aardig zal gaan doen, kwamen we in een tot de laatste stoel uitverkochte megazaal terecht. Later las ik dat Ieren dan ook de fanatiekste bioscoopbezoekers van Europa zijn.
Wat op een gegeven moment opviel was dat er onder al die mensen die we hebben gezien geen tierende gek, junk of zwerver te vinden was. Zelfs geen kleurrijke types of excentriekelingen, die het op de foto altijd zo leuk doen. Allemaal gewone, doorsnee geklede mensen. Zeer vriendelijk, dat wel. En beleefd. De keurige rijen bij de bushalte, welbekend van Engeland, vind je ook hier.

Ierlands grote trots zijn de schrijvers. Op menig straathoek vind je een beeld of iets dat anderszins herinnert aan Swift, Joyce, Beckett en Yeats. Tot op de stoelbekleding in het Aer Lingus-toestel vind je regels van hun teksten, en ik wil wedden dat menig Dubliner zo de nodige dichtregels uit z’n mouw schudt. De chauffeur van de hop-on-hop-offbus wist in ieder geval van geen ophouden. Wat ons iedere keer weer op de lachspieren werkte was het Gaelic, de offici?le Ierse taal. Kinderachtig, ik weet het, maar aan de zinnen van pakweg twintig lettergrepen die dan in de uitspraak blijken te zijn gereduceerd tot iets als “zlyn chloth” is werkelijk geen touw vast te knopen.

Wat het weer betreft waren we uiteraard op regen voorbereid. Een land is niet voor niets zo groen. Het frisse zonnige weer van de eerste drie dagen was dan ook een meevaller. De regen op de laatste dag, in voorbereiding op het vertrek toch altijd een beetje een verloren dag, namen we voor lief.

De hoogtepunten? De long room in Trinity college, een prachtige oude bibliotheek waar fotograferen helaas niet toegestaan was, het Guinness Storehouse om het prachtige gebouw en de bar met het mooiste uitzicht van de stad (het daar geproduceerde brouwsel blijf ik overigens een kruising vinden tussen afwaswater en kouwe koffie, ook na nog een keer proberen), en de 11 kilometer lange wandeling langs de kust bij Howth, ten noorden van Dublin.
Wat je met een gerust hart over kunt slaan is de Jameson Distillery. Een nogal standaard tour doorspekt met flauwe grappen van een Franse gids met zwaar accent, althans in ons geval, voorafgegaan door een promotiefilm.

Van het fenomeen “gemoedelijk gastvrij hotel op slechts 5 minuten van de stad per bus” zijn we weer even genezen. Prima hotel, knalroze kamer uiteraard, maar wel tot de laatste dag met een incomplete plattegrond op zak (deze hotels staan namelijk nooit op de gewone stadskaart) wanhopig op zoek naar de bushalte dan wel de weg terug naar het hotel. Het stratenplan van de buitenwijk zowel als het lokale bussysteem plaatsten ons iedere dag weer voor raadsels.

Verder kan ik u melden dat we geen van de leden van U2 tegen het lijf zijn gelopen, zelfs The Edge niet. Hun hotel hebben we wel gezien. Van de buitenkant. Veel te duur voor niet-popsterren zoals wij.

anneke | 16:32 | plaatsen | 4 reacties

17.01.2004 Dublin 2004


De foto’s staan in een album. Enjoy!

alex | 12:24 | fotografie | 8 reacties

16.01.2004 Thirteen

Thirteen recensie

2/5 

We hadden de trailer van ‘Thirteen’ al een paar keer in de bioscoop gezien en het zag eruit als een puike film. Holly Hunter, Jeremy Sisto (Billy uit Six Feet Under), een verhaal met potentie, wat prijzen gewonnen op Sundance, dat moest wel goed zitten.

De film is een trendy grofkorrelig uit de hand geschoten drama over de dertienjarige Tracy Freeland, die goede cijfers haalt op school, nerdy vriendinnetjes heeft en po?zie schrijft. En dit alles terwijl ze het thuis erg moeilijk heeft, want samen met haar broer en gescheiden moeder hebben ze het niet erg breed.

Ze kijkt erg op tegen het populairste meisje van de school, Evie Zamora, en is dan ook door het dolle heen als ze door haar uitgenodigd wordt om te gaan winkelen. Er had misschien een lichtje moeten gaan branden toen bleek dat Evie haar een niet bestaand telefoonnummer had gegeven, maar Tracy zet door en weet zich binnen het in het kliekje van populaire tieners te werken. Evie en Tracy worden hartsvriendinnen en vanaf dat moment gaat alles in een dramatisch tempo bergafwaarts met Tracy: piercings, drank, drugs, diefstal, anorexia en sex (met een zwarte jongen nog wel!). En als het er op aan komt laat Evie haar vriendin genadeloos vallen.

Het goede acteerwerk van Evan Rachel Wood, Holly Hunter en Jeremy Sisto kunnen het ‘van-dik-hout-zaagt-men-planken’ script niet redden. Werkelijk alle clich?s worden uit de kast getrokken. Voor de leeftijdsgroep van deze dames is de film niet bedoeld, voor volwassenen is het volstrekt ongeloofwaardig en voor ouders zonder relativeringsvermogen is het ongetwijfeld hun ergste nachtmerrie.

alex | 17:38 | film | 20 reacties

16.01.2004 Lost in Translation - de recensie

Lost in Translation recensie

5/5 

Zoals ik al eerder scheef keek ik erg uit naar ‘Lost in Translation’ van Sofia Coppola. In Dublin hadden we de mogelijkheid om hem te zien, dus we zijn op de dag van aankomst meteen naar de bioscoop gegaan.

In deze film speelt Bill Murray de uitgerangeerde acteur Bob Harris, die een tijdje in Tokio is om te figureren in een reclamecampagne voor Japanse whiskey. Hij doet dit niet uitsluitend voor het geld, maar vooral om een tijdje weg te zijn van zijn vrouw. Zijn huwelijk verkeert namelijk in zwaar weer. Charlotte (gespeeld door Scarlett Johansson) heeft onlangs haar studie psychologie afgerond en is, omdat ze niets beters te doen heeft, met haar man meegereisd die in Japan als fotograaf actief is.

Beiden verblijven in hetzelfde luxueuze hotel, lijden aan slapeloosheid en vervelen zich ‘s avonds te pletter. Charlottes man is namelijk constant afwezig en Bob heeft sowieso niet veel meer te doen dan het drinken van de whiskey die hij aanprijst. Als Charlotte weg probeert te komen uit het gezelschap van de vervelende vrienden van haar man, raakt ze aan de praat met Bob. Het klikt meteen en ze brengen vanaf dat moment veel tijd met elkaar door. Op hun gezamenlijke en individuele ontdekkingstochten door Tokio en omstreken wordt een prachtig beeld geschetst van de bizarre Japanse cultuur, zonder hem belachelijk te maken.

Werkelijk alles klopt aan deze film. Het door Coppola geschreven verhaal is grappig en ontroerend. De onderkoelde humor van Murray in combinatie met de Grote Japanse Spraakverwarring zorgt voor hilarische momenten. Aan de andere kant zijn er rustige momenten van zelfbespiegeling, die de film een mooie balans geven. Het camerawerk is fantastisch, de bonte verlichting van de Japanse hoofdstad zorgt voor een fraai en exotisch decor.

Als de leden van de Academy maar een greintje verstand hebben dan overladen ze deze film met Oscars, in plaats van het bombastische Tom Cruise-vehikel dat zich in hetzelfde land afspeelt. Binnenkort ook in Nederland in de bioscoop. Verplichte kost!

alex | 13:36 | film | 8 reacties

15.01.2004 Terug uit Dublin

crw_7652_thumb.jpg crw_7878_thumb.jpg

Meer volgt…

alex | 22:53 | fotografie | 8 reacties

12.01.2004 Blauw

De vorige bewoner van ons huis was, als je onze buren mag geloven, een man met gouden handjes. Hij heeft eigenhandig het hele huis opgeknapt. Zo heeft hij zelf centrale verwarming aangelegd, de kamer en suite opengebroken tot één grote kamer, een verhoging in de woonkamer gemaakt, alle plafonds verlaagd en werkelijk alles bekleed met okergele schrootjes. Deze gele hel had slechts één uitzondering: de badkamer. Ook deze ruimte is verbouwd door de ijverige brandweerman, en volledig uitgevoerd in blauw. De vloer is blauw, de muren zijn blauw, het sanitair is blauw.

Voordat we de woning betrokken heeft een aannemer alles gerenoveerd. In eerste instantie zouden ze alleen de badkamer en de keuken aanpakken, maar na wat overleg wisten wij ze te overreden voor het budget liever alle schrootjes weg te halen, de verlaagde plafonds te verwijderen en de hele boel glad te stucen. Daar zijn we heel blij mee, ondanks dat de blauwe badkamer is gebleven.

Heeft u zich wellicht ooit afgevraagd waarom ze in de Antikal reclame een blauwe wastafel gebruiken om te demonstreren hoe goed het werkt? Ik kan u vertellen dat de onderstaande foto van de wasbak twee dagen na het schoonmaken ervan is genomen. Onbegonnen werk…

Wij gaan het vliegtuig pakken, tot later!

alex | 05:46 | algemeen geleuter | 7 reacties

11.01.2004 Tetrabounce

Zoals u gemerkt heeft gaat er nogal wat spaargeld naar fotospullen. Je ziet het steeds weer, zodra een hobby serieus wordt, kost het klauwen vol geld. Nu ik de opslagproblemen heb opgelost en het grote gat tussen 15mm en 50mm heb opgevuld, is er eigenlijk nog één beperking: flits. Ik heb lichtsterke lenzen gekocht zodat ik lang zonder flits door kan fotograferen, maar ook dat houdt op een gegeven moment op. Nu heeft de 10D wel een pop-up flits, maar daar kun je eigenlijk geen flatteuze foto mee maken. Dus ben ik op zoek naar een goede flitser.

Omdat ik nog geen beslissing heb genomen welke flitser ik wil, en even wil wachten tot de bankrekening er wat beter uitziet, gaan we morgen zonder externe flits op vakantie. Geen probleem, dat hebben we zo vaak gedaan. Alleen heb ik het vermoeden dat we in Dublin nog al eens binnen zullen zitten (denk Guinness). Echt lang licht is het op dit moment ook niet, dus wat extra licht is onontbeerlijk.

Ik vond zojuist een website met de oplossing: het diffusen of bouncen van de popup-flash met wat hulpstukken (tot zover de anglicismen). Na wat graafwerk in mijn la heb ik een melkwit fotodoosje gevonden dat na wat snijwerk dienst doet als diffuser. Ineens herinnerde ik me dat de sinaasappelsappakken van de Euroshopper aan de binnenkant zilverkleurig zijn. Anneke keek wat verwonderd toen ik in de vuilnisbak stond te graven, maar na wat omspoel- en snijwerk is hier dan de enige echte Tetrabounce, vernoemd naar het Tetra pak waar wij vanochtend nog sap uit dronken.

Dit idiote opzetstuk werkt nog ook:

Wat een pret…

alex | 18:04 | fotografie | 7 reacties

10.01.2004 Zwanenzang van de Thomas van Aquinokerk

alex | 18:25 | fotografie | 6 reacties

10.01.2004 Eendjes voeren

Josef Isra?lskade, 14:45 uur

anneke | 17:14 | fotografie | reageer

09.01.2004 Post! (x2)

Nog voor de kerst had ik op internet een tweedehands 24mm lens gevonden. Klein, licht, scherp, lichtsterk, kortom, een heerlijk lensje voor het betere straatwerk. Na een voorspoedige betalingsprocedure begon het wachten. Dat er zo rond de kerst niet veel zou gebeuren leek me wel logisch, maar toen ik gisteren nog geen post had, kreeg ik het toch een beetje benauwd.

Vanochtend ging de bel. Post! Een pakje! “Eindelijk, daar zul je die lens hebben”, dacht ik. Maar nee, het was iets anders dat ik besteld had uit Australi?, wat klaarblijkelijk in recordtijd in Nederland is gearriveerd, aangezien ik het twee dagen geleden besteld heb.

Gelukkig ging de bel nog een keer. En ziedaar, het glas dat het gat tussen 15mm en 50mm op gaat vullen. Natuurlijk heeft Anneke de nieuwe aanwinst meteen getest op Betty, die ook erg in haar nopjes was, maar dan met de verpakking.

tikkie tegenlicht scherp en contrastrijk, zo uit de camera

alex | 19:29 | fotografie | 6 reacties

08.01.2004 Moose APK

Aangestoken door Rick en George heb ik de Moose ook maar eens door de APK laten gaan.

Over standaard opmaak gesproken: zo zie je maar dat je met een standaard Movable Type layout, wat grijze blokken om de posts en een roterend fotobannertje erboven bovenaan kan eindigen. :D

alex | 15:34 | geek | 7 reacties

07.01.2004 De beste foto

lekker scherp :P

Ik ben nogal onzeker over mijn foto’s. Toen Merel voor het about:blank interview vroeg wat mijn mooiste foto was, heb ik een uur lang vertwijfeld door de albums zitten klikken. Ik heb de neiging het allemaal niks te vinden.

Om mijn onzekerheid wat weg te nemen, ben ik altijd ge?nteresseerd in de mening van anderen. Zodoende deel ik al jaren foto’s op verschillende discussiefora, om op die manier wat feedback te krijgen. Maar vrijwel zonder uitzondering worden deze fora bezocht door mensen die alleen maar een zuiver technisch oordeel kunnen geven. Het gros van de commentaren bestaat uit opmerkingen als ‘onscherp’, ‘er is een overbelicht plekje’, ‘de horizon is scheef’, ‘een stukje van zijn pink staat er niet op’, ‘er zit ruis in’, enz.. Totaal nutteloze informatie, want een technische beoordeling kan ik zelf ook wel geven.

Toen Anneke een technisch hopeloze foto uitkoos als mijn beste, moest ik wel even lachen. Dat is dan weer het andere uiterste. Maar haar motivatie sprak me erg aan. Volgens haar straalt de foto woede, verdriet, onmacht en frustratie uit, en dat maakt hem tot de beste. Kijk, daar heb je wat aan…

alex | 14:07 | fotografie | 9 reacties

06.01.2004 Lost in Translation

Binnenkort komt ‘Lost in Translation’ in Nederland in de bioscopen, een film gemaakt door de 33-jarige dochter van Francis Ford, Sofia Coppola. De film is genomineerd voor vijf Golden Globes en zal ongetwijfeld overladen worden met deze en andere prijzen.

Sofia Coppola is een begaafd filmmaker, ik vond The Virgin Suicides ook al een prachtige film, die me vooral bij is gebleven vanwege het prachtige licht en de ietwat ouderwetse, zomerse kleuren en daarnaast natuurlijk de heerlijke soundtrack van Air.

Ik hoop dat mijn verwachtingen waar worden gemaakt. De film heeft een veelbelovende cast met onder andere Bill Murray en Giovanni Ribisi. De laatste kennen we als Frank, de broer van Phoebe in de serie Friends. Ook speelde hij een mooie rol als Italiaanse Carabiniere in Heaven.

alex | 20:28 | film | 6 reacties

05.01.2004 De strandhuisjes in IJmuiden in betere tijden

IJmuiden afgelopen zomer

helaas.

anneke | 18:36 | fotografie | 80 reacties

05.01.2004 Twee hoog

Van de buurvrouw from hell hebben we destijds niet eens afscheid genomen. De relatie was op zijn zachtst gezegd in de jaren dat ik, en later ook Alex, onder haar woonde, wat bekoeld.
De eerste kennismaking met haar was tijdens de verhuizing. Ik stelde me voor als de nieuwe bewoner en vroeg of ze wellicht een koffiefilter te leen had. Die van mij zat onvindbaar in een van de verhuisdozen. Er viel mij toen al een licht verstoorde blik op.

Ons tweede contact kwam van haar kant. Of die muziek wat zachter kon. De toon was gezet. Mijn fietspomp die bescheiden achter de voordeur stond opgesteld werd voor mijn deur neergekwakt. Alex kreeg de schuld van het slecht functionerende voordeurslot. Er werd mij regelmatig te verstaan gegeven dat ik het trappenhuis diende te stofzuigen. Als ik de radio aanzette werd er boven mijn hoofd nadrukkelijk gestampt. Toen we het er een keer over hadden liet ze weten niet van muziek te houden. Tot die tijd had ik niet geweten dat dat bestond. Vreemd ook, omdat ze naar wij vermoedden wel in een koor zong. Ze was althans rond de christelijke feestdagen tot vervelens toe de sopraanpartij van verschillende koorstukken aan het oefenen. Het Requiem van Mozart associeer ik helaas dan ook nog steeds met haar. Toen we eens terugkwamen van een korte reis had ze onze kranten weggegooid want “de deur ging niet meer open”. Er was een periode dat we iedere dag werden gewekt door haar wekker. Een hoge pieptoon, een uur lang op repeat. Toen ik haar op een dag wilde waarschuwen dat het water uit haar wasmachine met liters tegelijk langs onze keukenmuur stroomde weigerde ze de deur open te doen. Het enige waarin we elkaar konden vinden waren de wanprestaties van de huisbaas. Als die in het trappenhuis ter sprake kwamen zag ik haar ogen even oplichten en deed ze vol vuur haar beklag.

“Jaloezie”, concludeerde eens een collega na mijn opsomming van feiten.”Jij hebt namelijk alles wat zij niet heeft: een baan, een relatie, een leven.”

Mijn reactie op dit soort mensen is een zeer bizarre, ik geef het toe. Ik doe alsof mijn neus bloedt. Ik blijf zo iemand groeten met een zonnig “Goedemorgen! Alles goed?”
Haar standaardreactie: het gekweld afwenden van het hoofd. Op een gegeven moment gaf ik het op, lang nadat Alex dat had gedaan. Een luid klak! van het aangaan van de trappenhuisverlichting kondigde altijd haar onvermijdelijke aantocht aan. Op zo’n moment wachtten wij even met naar buiten gaan. Naar muziek luisterde ik nog maar zelden - het was het gedoe niet meer waard - en als ik het deed was het met de speciaal aangeschafte koptelefoon. Televisieprogramma’s volgden we via de ondertiteling.

De eerste tijd in ons nieuwe huis was ik die schichtigheid nog niet kwijt. Voor het ‘s avonds uitvoeren van een lawaaiige verhuisactiviteit zoals het boren van een gat in de muur checkten we altijd ons horloge. We stofzuigden met grote regelmaat de stucsporen zorgvuldig uit het trappenhuis. We brachten bossen bloemen naar één en twee hoog voor de overlast. De stereo stond nog op de gebruikelijke fluisterstand. Een goede verstandhouding met onze buren, daar hadden we op dat moment echt alles voor over.

Toen ik niet lang na de verhuizing voor de zoveelste keer het trappenhuis stofvrij maakte kwam de bejaarde buurvrouw van twee hoog naar buiten. “Ach meid, laat mij dat nou toch doen”, zei ze,”jij hebt het vast al druk genoeg.”
Toen ik vervolgens eens voorzichtig informeerde naar eventuele geluidsoverlast van onze kant wuifde ze dat meteen weg. “Trouwens, ik vind een beetje geluid van de buren eigenlijk wel prettig”, liet ze weten.”dan voel ik me niet zo alleen in dit grote huis…”

Sindsdien koesteren we onze kettingrokende (“wat moet ik anders zo’n hele dag”), tv-verslaafde, duivenvoerende, door en door nuchtere buurvrouw die als we op vakantie zijn met plezier voor onze poezen zorgt. We zijn eraan gewend de leader van ieder tv-journaal te horen omdat dan de televisie wat harder wordt gezet; zij vindt het geroffel van rennende kattenpootjes boven haar hoofd wel vertederend. We classificeren hysterische gefrustreerde vrouwen van middelbare leeftijd nog wel eens als een typische “buurvrouw”, maar refereren dan zeker niet aan haar.

Het laatste dat we over de buurvrouw from hell hebben gehoord was dat ze een paar nietsvermoedende bouwvakkers die iets in haar woning kwamen repareren met een aardappelschilmesje de trap af had gejaagd.

anneke | 14:42 | algemeen geleuter | 3 reacties

05.01.2004 Staverman ziet alles

Gisteravond zag ik het slechtste programma van de Nederlandse televisie. Staverman ziet alles heet het. Ik kende Gijs Staverman reeds als een niet al te begaafd presentator van middelmatige programma’s, maar nu lijkt hij zijn definitieve dieptepunt te hebben bereikt.

U kent vast het programma Reclame reclame. Reclamefilmpjes, geforceerde grappen, applausband. Dat, maar dan met om de vijf reclamefragmenten een andersoortig televisiefragment in de categorie platvoers-lollig, is SZA.
Staverman zelf doet nog het meest denken aan die moppentappende oom op een feestje, die, als hij je betrapt op twee seconden luisteren, je voor zich opeist, waarop de rest van het bezoek opgelucht redding zoekt bij elkaar. Hij vertelt een grap - type schoonmoeder, PMS of vrouw met hoofdpijn, melkt hem uit tot op het bot en legt hem dan nog een keer uit.
Vervolgens gooit Gijs zijn beproefde guitige kwajongensglimlach in de strijd, die echter steeds meer aan kracht inboet naarmate hij minder jongen wordt.
En ik moest ook steeds kijken naar dat bronskleurige overhemd met die rare boord.

Intussen had Alex mij vanachter de computer al een paar keer een blik toegeworpen die het midden hield tussen ergernis en verwondering.
“Ik kijk omdat ik hier een stukje over wil schrijven”, was ik hem voor.
En de reden dat ik dit stukje schrijf is ter waarschuwing. Kijk niet. Een uur van uw leven verspild dat u had kunnen gebruiken voor het lezen van een mooi boek.

Schimmen aan de Hudson van Singer bijvoorbeeld.

anneke | 10:57 | televisie | 13 reacties

04.01.2004 Vliegtuigsalade

Vanavond aten we deze salade, die is ge?nspireerd op de businessclass-salade die op de Houstonvlucht werd geserveerd. Zo zie je maar dat je echt overal culinaire idee?n kunt opdoen.

Ook maken? Dit gaat er in:

  • gemengde sla, o.a. rucola
  • in stukjes gesneden zongedroogde tomaten
  • gebakken gehalveerde champignons, op smaak gebracht met peper en zout
  • parmezaanschilfers (ik maak ze altijd met een dunschiller)

Mengen met een simpele balsamicodressing. Smakelijk!

anneke | 20:29 | eten & drinken | 3 reacties

04.01.2004 ‘klak’

“Ik ga even douchen.”, zegt Anneke. ‘klak’, hoor ik. Alles donker, doodse stilte. “De stoppen zijn doorgeslagen”, denk ik, maar een blik uit het raam leert me dat de hele straat zonder stroom zit. Aan de overkant kijken bejaarden vertwijfeld naar buiten. De tram rijdt nog, de verkeerslichten doen het nog, in huizen in de verte brandt nog licht, maar bij ons: niks. Ik dacht nog dat het door de buitensporige kerstverlichting bij de buren kwam, die kun je namelijk vanaf de maan zien. Soms ben ik bang dat vliegtuigen het verwarren met Schiphol.

Dat valt nog niet mee, met een draadloze telefoon, combiketel en een pc met adsl. In ons oude huis met keukengeisertje hadden we nog warm water, maar dat was nu ook afgelopen. Ik was ook meteen van slag, dingen die zo gewoon lijken kunnen ineens niet meer. Zelfs met een boek op de bank zitten lukte niet, door het ongemakkelijke idee van geen stroom. En een uur duurt ineens lang, zo lang.

alex | 17:19 | algemeen geleuter | reageer

03.01.2004 E?n hoog

Toen wij in mei 2002 naar onze huidige woning verhuisden, waren we dolblij met onze buren van een en twee hoog. Het was een verademing na jaren onder de buurvrouw from hell te hebben gewoond.

Op een hoog leerden wij een weduwnaar van in de tachtig kennen. Een man vol levenslust die weigerde in een bejaardenhuis te wonen, ondanks de zwakke gezondheid die hem van tijd tot tijd plaagde. Markant ook, omdat hij elke dag netjes gekleed in zijn rode sportwagen naar een nabij gelegen bejaardenhuis reed om zijn ‘vriendin’ te bezoeken. “Niks sexueels hoor”, verzekerde hij ons met een glimlach. Hij kon niet zo goed opschieten met mannen van zijn leeftijd, en verkeerde daarom vrijwel uitsluitend in vrouwelijk gezelschap.

In de loop der tijd heb ik verschillende klusjes voor hem opgeknapt. Zo zette ik iedere week de vuilniszak buiten, stelde alle kanalen van de video en de tv opnieuw in toen het kabelbedrijf dat omgooide en heb ik in een keukenkastje gelegen om een verstopte afvoer te repareren. Tijdens een van deze bezoeken raakten we aan de praat over de oorlog in Irak, die toen nog moest beginnen. Ik, als tegenstander van de oorlog, zette mijn argumenten uiteen waarna er een fel verweer van hem volgde dat deze schurk in Irak een lesje geleerd moest worden. Enthousiast geworden over de discussie trok hij twee biertjes uit de koelkast en gebaarde mij te gaan zitten aan de keukentafel. “Dit vind ik nou zo leuk”, zei hij, “in het bejaardenhuis zitten ze alleen maar te klagen over het weer en wie er nu weer dood is.”. Met veel plezier heb ik geluisterd naar zijn verweer, al had het nog het meeste weg van een Telegraaf-column. Ik beloofde bij het weggaan vaker langs te komen voor een biertje en een goed gesprek.

Enkele weken later hoorden we dat hij in het ziekenhuis lag en er ernstig aan toe was. Met roddelbladen en bloemen hebben we hem nog opgezocht in het VU, waar hij op een kamer met alleen vrouwen herstelde. In eerste instantie herkenden we onze buurman niet eens. Hij was verworden tot een zielig hoopje mens die de hoop op herstel al had opgegeven. Niet zo lang daarna was hij dood. Familie had hij niet meer, zijn woning werd door enkele kennissen geplunderd. Zelfs de armetierige klopper op de voordeur werd verwijderd.

Na enkele maanden leegstand zijn op dit moment klussers het huis aan het strippen om het vervolgens te moderniseren. Het enige dat nog aan hem herinnert is de sticker op de voordeur die aangeeft dat hij kinderpostzegels heeft gekocht.

alex | 17:36 | algemeen geleuter | 4 reacties

02.01.2004 Het perfecte leven van Connie Breukhoven

Aan boord bladerde ik door de Beau Monde van een collega. Uiteraard stond er ook deze maand een rijk met foto’s ge?llustreerd artikel over Connie Breukhoven in. “Connie Breukhoven: een warme winterdag uit haar bewogen leven” heette het. Ik vat het even voor u samen:

Connie begint iedere dag met 10 kilometer hardlopen. Connie rookt en drinkt niet. Connie snoept wel, maar wordt daar gelukkig niet dik van. Connie draagt geen badjassen maar huisjurken. In maatje extra small, zo laat ze ons weten. Connie zit ook heus wel eens in een joggingpak op de bank, maar ze zorgt dan wel dat de kleur van haar sokken is afgestemd op de kleur van het bloesje dat ze er onder draagt. Connie heeft een personal assistant, en dat is z???’n leuke jongen. Bijna familie. Connie bakt graag appeltaart voor Leco. Connies werknemers in de kliniek lopen niet in van die ongezellige witte pakken maar in fleurige kimono’s. Connies gezin is heel belangrijk voor haar. Helaas zijn twee van Connies kinderen tegen haar in opstand gekomen. Daar heeft ze het contact mee moeten verbreken. Gelukkig heeft Connie nog drie kinderen. Die zijn wel perfect.

anneke | 09:53 | algemeen geleuter | 128 reacties

01.01.2004 Oliebollen bakken in Houston

Met kerst was ik de dans ontsprongen, maar met oud en nieuw moest er weer gewoon gewerkt worden. Gelukkig wel samen met vriendin Ilse.
Toen we elkaar de avond voor vertrek naar Houston nog even belden, realiseerden we ons dat we niks feestelijk lekkers hadden ingeslagen. Van onze werkgever moesten we het op dat gebied niet hebben, wisten we inmiddels uit ervaring. Ilse herinnerde zich vaag een pak oliebollenmix dat nog ergens achter in de voorraadkast moest staan. Weliswaar de nodige maanden over de houdbaarheidsdatum heen, maar wellicht viel er nog wat mee aan te vangen. Voor de zekerheid ging er ook een bus poedersuiker in de koffer.

Na aankomst in het hotel in Houston gingen we maar eens bij de receptie informeren naar de mogelijkheden. We hadden meteen de juiste persoon te pakken. Het meisje achter de balie bleek Nederlands, dus toen we haar het pak oliebollenmix lieten zien begreep ze direct de urgentie van de zaak.
Zonder dralen belde ze de keuken. “Een soort donuts”, hoorden we haar uitleggen, “een Nederlandse traditie”. Nog geen minuut later stonden we oog in oog met Pierre, de appetijtelijke Franse chef - met authentiek Frans accent - die ons best die avond in de hotelkeuken wilde ontvangen.

Toen we ons later in de keuken vervoegden begrepen we waarom. Het restaurant was uitgestorven, ook al was het 6 uur ‘s avonds. De Salvadoraanse kok maakte op zijn gemak een clubsandwich, zijn Thaise collega schilde een aardappeltje. Wat afleiding was kortom welkom op deze rustige avond.
Pierre haalde een beslagkom, een metrische maatbeker, een garde en een bak rozijnen, wij voegden lauwwarm water toe en klopten om de beurt het mengsel. Dit was veel makkelijker dan ik me herinnerde. De drie kwartier die het beslag moest rusten overbrugden Ilse en ik met een wit wijntje en een zak Bugles.

Terug in de keuken werd een grote pan olie op het vuur gezet en werden wij gemaand - ongetwijfeld in het kader van de aansprakelijkheid - om op een afstandje toe te kijken. Ilse begon nog omstandig de aanwijzingen op het Koopmans-pak te vertalen, maar Pierre onderbrak haar. “Ietz dzjust like beignets”, begreep hij,”I know what to do”. Vakkundig liet hij zo nu en dan een kloddertje beslag in de pan zakken en werd de temperatuur van het vet gemeten en vaardig omgerekend van Fahrenheit naar Celsius. Dit kon nog wel eens gaan lukken.

Misschien een half uur later stonden we met een grote schaal (“breng maar terug als je hier nog eens bent”) goudbruine bollen in handen. We dwongen de lieve Franse chef een exemplaar te proeven en bedankten hem uit de grond van ons hart. Een tweede oliebol ging naar de general manager - ook een Nederlander. Nog voor we hem poedersuiker hadden kunnen aanbieden had hij hem glunderend soldaat gemaakt. De rest was voor onszelf en onze collega’s.

En zo stonden we de volgende dag in een vliegtuig dat slechts gedeeltelijk gevuld was met voornamelijk ietwat typische, veelal eenzame, whiskeydrinkende passagiers die nauwelijks een boodschap hadden aan onze nieuwjaarswensen, met z’n allen te toosten op 2004 met plastic glazen verse jus en…. zelfgebakken oliebollen.

anneke | 18:13 | algemeen geleuter | 1 reactie