30.11.2003 Afdrukken
Na wat verzoeken hier en daar voor afdrukken overweeg ik om deze gewoon via de site aan te gaan bieden. Ik zal, als er interesse is, een pagina maken waarop je het formaat en de hoeveelheid aan kan geven. Ik heb zeer diverse afdrukmogelijkheden tot mijn beschikking, dus als je een leuke poster aan je muur wilt, neem contact met me op.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik me wel een beetje verbaas over deze interesse, aangezien Anneke en ik niet echt typische landschaps- of stillevenfotografen zijn, maar veelal portretten schieten. Maar goed, als we mensen blij kunnen maken… :)
Overigens, ik heb een nieuw album toegevoegd aan de fotogallerij, Amstel. Daarin staan alle foto’s die de laatste tijd langs de kant gemaakt zijn.
30.11.2003 Good Bye Lenin!
1989: Alex, zijn zus en zijn moeder wonen in een appartementje van 79m? in Oost Berlijn. De vader van Alex heeft de familie verlaten en zich in met een andere vrouw West-Duitsland gevestigd. Om het vertrek van haar man te verwerken, stort de moeder zich op het verspreiden van het socialistische gedachtengoed van de DDR. Als zij op een avond Alex gearresteerd ziet worden tijdens een demonstratie tegen het regime, krijgt ze een hartaanval en raakt in een coma. Als zij enkele maanden later ontwaakt is de muur gevallen: Oost en West bestaan niet meer…
Alex staat voor een groot probleem: hij heeft zijn moeder beloofd haar mee naar huis te nemen, maar de dokter heeft hem verteld dat zijn moeder een zeer zwakke gezondheid heeft. Ze mag zich onder geen beding opwinden, anders loopt zij het risico weer een hartaanval te krijgen, dit keer wellicht fataal. Alex neemt zijn moeder mee naar hun oude woning, waar zij in bed in een klein kamertje de wereld van voor de Muur voorgeschoteld krijgt. We zien hoe Alex Hollandse augurken in oude oostblok-augurkenpotten doet, hoe hij TV uitzendingen in sc?ne zet en stiekem via de video op het scherm vertoont, en hij bezoek vraagt net te doen alsof alles nog bij het oude is gebleven.
Steeds verder raakt Alex verstrikt in de leugen die hij heeft gecre?erd, en langzaam zien we hoe hij de DDR ensceneert zoals hij die zelf graag voor ogen had gezien, terwijl de echte wereld steeds verder verwesterd. Good Bye Lenin! is een komische, soms tragische film, die ongetwijfeld veel Duisters in het hart geraakt zal hebben. Zelf vind ik het nog altijd onvoorstelbaar dat deze situatie nog maar zo kort geleden is. Deze film geeft een leuke kijk op het leven in de DDR, zonder al te zwaar of moralistisch te worden. De muziek van Yann Thiersen (bekend van Am?lie) geeft een mooie ondersteuning.
29.11.2003 Mist (2)
27.11.2003 Mist
25.11.2003 Herfst (5)
24.11.2003 Welkom in 2003
Ik zag vanochtend Hedy D’Ancona, oud-politica en mede-oprichtser van feministenblad Opzij, in Goedemorgen Nederland vertellen dat ze toch wel blij was te zien dat er de laatste dertig jaar veel is verbeterd in de status van vrouwen. De pil, legalisering van abortus en gelijke kansen op de arbeidsmarkt hebben ervoor gezorgd dat vrouwen hun leven echt kunnen plannen. Toch was ze niet helemaal tevreden, vooral ongelijkheid in bijvoorbeeld het doen van het huishouden baarde haar toch nog wel zorgen. Mannen die ‘meehelpen’ in de huishouding zijn blijkbaar nog altijd erg schaars.
Voor een tegengeluid hoef je verbazend genoeg alleen maar de Viva van deze week open te slaan:
Er zijn blijkbaar ook nog vrouwen blijven steken in de jaren 50.
22.11.2003 Lenzen testen met Low
Dit is de laatste foto die ik gemaakt heb met de 28-105mm lens. Low is nu de gelukkige bezitter.
Update: nog een 50mm f/1.8 en een 80-200mm f/2.8 shotje, recht uit Low’s stamkroeg. :)
21.11.2003 De pietluttige perfectionist
Vanaf het moment dat ik Movable Type ben gaan gebruiken voor het blog, heb ik me ge?rgerd aan de manier waarop het standaard de url’s van de archieven genereert. De permanente link naar dit stukje is bijvoorbeeld http://www.majesticmoose.net/archives/000163.php, en dat is niet alleen lelijk, maar ook niet handig. Aan een id-nummer heeft niemand wat, en die php extensie is ook vrij zinloos.
Na wat Googlen naar een betere manier heb ik onder andere dit en dit artikel gelezen, waarin methodes worden voorgesteld om de url-structuur te verbeteren, maar de dilemma’s waar in nu voor sta, zorgen voor slapeloze nachten. Wat moet ik doen?
majesticmoose.net/2003/11/21/pietluttige_perfectionist/
majesticmoose.net/2003/11/21/15.57.23/
majesticmoose.net/geleuter/pietluttige_perfectionist/
enz. enz.
In discussies met mensen die dit interesseert (ahum!) word ik uitgemaakt voor pietlut. Google kan de pagina’s vinden, de zoekfunctie van de site werkt, en de archieven zijn best overzichtelijk. Toch moet ik dit doen, hoeveel gezeik ik ook moet doorstaan en hoeveel dode links ik ook moet herstellen. Het leven van een perfectionist gaat niet over rozen…
20.11.2003 Bertolli
We hebben onze vrije dag gisteren zoals gewoonlijk optimaal benut. Beetje gewinkeld (zonder succes, die laarzen zien er in de bladen toch altijd een stuk mooier uit), veel foto’s gemaakt, 2 films gezien. Doordat de films zo krap op elkaar volgden, hebben we noodgedwongen en bij hoge uitzondering tijdens de tweede film gedineerd met chips en m&m’s….
Gelukkig was er wel tijd om te lunchen. Op het moment dat de honger toesloeg waren we net in de buurt van het Bertolli lunchcaf?. Bij ons eerste bezoek aan deze lunchgelegenheid waren we destijds wat sceptisch. Het leek ons zo’n typisch Unilever-uithangbord in de trant van “kijk ons eens authentiek Italiaans zijn”, maar we werden aangenaam verrast door de kwaliteit van de heerlijke salades.
Inmiddels zijn we ook zeer te spreken over de lekkere broodjes en de goddelijke chocoladetaart….
20.11.2003 ?tre et avoir
We waren al heel lang van plan om ?tre et avoir, ons aangeraden door vriendin Maddy op wier mening je blind kunt varen, te gaan zien. De film draait al geruime tijd in de kleinere Amsterdamse bioscopen en aangezien iedere week wel eens de laatste zou kunnen zijn en het op onze gezamenlijke vrije dag droevig herfstweer was, kwam het er gistermiddag dan eindelijk van.
Het eerste dat opviel was de gemiddelde leeftijd van de bezoekers. Een jaartje of 60, schat ik. Ik heb me in lange tijd niet meer zo jong gevoeld. Voor aanvang van de film werd in de zaal beschaafd gekeuveld. De sfeer was zelfs zodanig dat één van de binnenkomende bezoeksters zich geroepen voelde de rest van de zaal een goedemiddag toe te wensen. Geen reclame, de film begon meteen. Wat we vervolgens te zien kregen was prachtig in zijn eenvoud. Een registratie van het dagelijks leven op een dorpsschooltje waar kinderen van verschillende leeftijden les krijgen van één man, onderwijzer Georges Lopez - meer is het niet. Alles is zo dicht op de huid gefilmd dat het bijna beklemmend werkt. Als kijker ruik je haast de viltstiften, voel je haast de warmte van de kachel in het lokaal. Dat is misschien het wel het knapste van deze film: alles is zodanig naturel en je voelt je zo zeer betrokken bij het geheel, dat het idee van de camera, die alles toch echt moet hebben vastgelegd, bijna wegvalt.
?tre et avoir is eigenlijk met geen enkele film te vergelijken. Het is een kleine, lieve film waarin niet veel gebeurt, maar wat er gebeurt raakt je diep. Ik heb veel gelachen en ben in de loop van de film een beetje van meester Lopez gaan houden. Je moet wel van steen zijn wil je niet net als hij een brok in je keel krijgen bij het afscheid van de kinderen voor de zomervakantie…..
Veel tijd om de film te verwerken en na te bespreken was er niet, want we hadden precies een kwartier om van Rialto naar Path? De Munt te fietsen voor de voorpremi?re van Love actually - zie Alex’ recensie hieronder.
19.11.2003 Love Actually
Deze film is gemaakt met de achterliggende gedachte om d? kersthit van 2003 te worden. Het ziet ernaar uit dat dat gaat lukken. Schrijver en regisseur Richard Curtis (Bridget Jones’s Diary, Four Weddings and a Funeral) heeft tien verhaallijnen tot een film verwerkt die ons van enkele weken voor kerst tot kerstavond brengt.
Verliefdheid, overspel, een sterfgeval, een huwelijk, een taalbarri?re, een onbereikbare liefde, een premier die verliefd wordt op eenvoudig burgermeisje, een uitgerangeerde rocker die met een kersthit een comeback wil maken, en nog talloze andere ontroerende, romantische en komische verwikkelingen krijgt u in twee uur en een kwartier voorgeschoteld. De hoeveelheid plots is misschien iets te veel van het goede, zodat ieder personage niet echt de mogelijkheid krijgt om goed uit de verf te komen. Maar de sterrencast die Curtis opvoert slaagt er uitstekend in om er een meeslepende feelgood-movie van te maken. De moraal: Verliefd? Zeg het gewoon!
Verplichte eindejaarskost!
19.11.2003 Leidseplein, vanmiddag
18.11.2003 Naar de bios in Bahrein
Ik voelde me licht schuldig toen ik besloot The Italian job in een shoppingmall in Bahrein te gaan zien in plaats van in Amsterdam, samen met Alex, zoals eigenlijk de bedoeling was geweest. Toen ik thuiskwam bleek echter dat hij hem ook had gezien, op precies hetzelfde moment! Je zou warempel nog in telepathie gaan geloven. Onze mening was zo’n beetje dezelfde: goede film in z’n soort en wat een leuke auto’s!
Na The Italian job was er nog tijd voor een tweede film. Dat werd Once upon a time in Mexico, in Nederland nog niet in de bioscoop. Weliswaar wederom behoorlijk gewelddadig, net als voorgangers El Mariachi en Desperado, zelfs met enkele wegkijkmomenten, maar wel schitterend in beeld gebracht. Antonio Banderas is stoer als altijd, Salma Hayak beeldschoon, Micky Rourke gluiperig en Johnny Depp cool en grappig. Alleen Enrique Iglesias had wat mij betreft thuis mogen blijven. In de film is hij dezelfde seksloze sul die hij in mijn ogen altijd is geweest. Bovendien gaat volgens mij achter dat ponykapsel een kaalheid schuil die al minstens tot halverwege de schedel gevorderd is. (Niks mis met een kalende kop, maar dan ook gewoon millimeteren die hap.)
Ondanks Enrique is mijn oordeel: een fraaie film met veel vaart. Zien!
17.11.2003 Dirkjan is grappig
17.11.2003 The Italian Job
Deze remake van de gelijknamige film uit 1969 is één grote reclamespot voor de nieuwe Mini. En het werkt, want ik wil er één. En dan wel zo’n extra opgekietelde Cooper S, in het lichtblauw, met een Engelse vlag op het dak! Um, ik draaf door, sorry….
Na een perfect uitgevoerde kraak in Veneti? wordt een hoeveelheid goud met een waarde van 35 miljoen dollar buitgemaakt. Waar de groep dieven echter geen rekening mee had gehouden, is dat één van de leden er met de buit vandoor zou gaan. Een jaar later zijn ze de verrader op het spoor in Los Angeles, waar de overgebleven leden een plan bedenken om het goud terug te stelen. Hierbij spelen een door de computer-geek gecre?erde verkeerschaos en de eerder genoemde Mini’s een hoofdrol.
Hier en daar zijn wat clich?’s gebruikt, zoals het inbreken in een computersysteem door als een idioot op een toetsenbord te typen (daar ergerde ik me in Swordfish ook al zo aan), de op techniek vertrouwende kluizenkraker die op het cruciale moment alles op gevoel moet doen, en de knappe getaway-car bestuurder die wordt aangehouden door een hete blonde motoragente. Dit geeft allemaal niks, het is een lekker verhaal, mooi gefilmd, prachtige lokaties en stoere actie. En ik wil zo’n Mini!
15.11.2003 Ontbijt, zaterdagochtend
Ontbijtje, krantje, en de vogels vliegen af en aan. Ook de volledig ingeburgerde allochtonen waren weer van de partij. Toch maar even de camera binnen handbereik gehouden, met dit resultaat.
Ik weet het, het is meer van hetzelfde, ik zal binnenkort de straat op gaan. :)
14.11.2003 Verlichting
Zoals iedere dag fietste ik vandaag vanaf mijn werk nabij Sloterdijk via de Bilderdijkstraat, de Van Baerlestraat en de Ferdinand Bolstraat naar huis. Onderweg ben ik zeker dertig agenten tegengekomen, een ware zee van petten en oranje hesjes. Ze hadden slechts één doelwit: de fietser in overtreding. Ik geloof dat de verlichtingsloze, rood-licht-negerende en op de stoep rijdende fietser het zwaar te verduren krijgt deze winter. Groepen tegelijk werden morrend aan de kant gehaald. Her en der waren motoragenten opgesteld om fietsers die probeerden te ontkomen te onderscheppen.
Deze tactiek werkt overigens wel. Afgelopen Januari werd ik voor het verlichtingsloos door rood rijden op de kruising Bilderdijk- en Kinkerstraat staande gehouden door een agent. Deze aardige, bebrilde man van middelbare leeftijd was echt van het soort dat je in de eerste persoon meervoud aanspreekt: “Zo jongeman, wat denken wij dat wij aan het doen zijn?”. Vervolgens wilde hij graag weten waarom ik door rood reed. Daar had ik niet zo snel een antwoord op klaar, wat zeg je nou op zoiets? “Uuuuuuh, tsja….”, stamelde ik. Mij een misprijzende blik toewerpend begon hij een bon te schijven. Sportief nam ik mijn bekeuring van ?23 in ontvangst, waarna hij deze onvergetelijke woorden sprak: “Nou, ik zou zeggen, gaat heen en zondigt niet meer!”.
Als ik nu bij die kruising braaf sta te wachten, staat er altijd een kleine glimlach op mijn gezicht. Soms zie ik hem nog wel eens staan, schuin achter een boom, wachtend op de volgende zondaar. Ik ben inmiddels verlicht…
13.11.2003 Ze zijn er nog
Ook de parkieten hebben de vetbol ontdekt
12.11.2003 Sint Maarten
Volledig verrast werden we vorig jaar op 11 november door de zingende kinderen die met lampions voor de deur stonden. Net enkele maanden daarvoor verhuisd uit een kinderluwe buurt kenden we dit fenomeen eigenlijk alleen uit onze jeugd. Alex hoorde de liedjes aan, terwijl ik uit de keukenkastjes in aller ijl wat lekkers bijeensprokkelde.
Dit jaar waren we beter voorbereid. Uit sympathie voor dergelijke folkloristische rituelen - ik ben ook dol op Sinterklaas - had ik twee grote zakken feestelijk uitziend snoep gehaald bij Albert Heijn. We zagen de blije snoetjes al voor ons. De fotocamera lag klaar; misschien konden we zelfs nog een leuk plaatje schieten!
Rond half negen hebben we zelf maar wat Schatkistjes en zakjes Gummibeertjes opengetrokken. Er is niet één keer aangebeld.
Wim de Bie bericht over een minder leuke kant van het feest. Gelukkig doet hij meteen ook een oplossing aan de hand.
11.11.2003 Dark Blue
Deze film naar een scenario van de Amerikaanse schrijver James Ellroy kreeg een paar glansrijke recensies, dus we togen op deze grijze middag naar Path? de Munt om eens te kijken wat er van waar is.
Het verhaal speelt zich af in April 1992, enkele dagen voor de vrijspraak van de vier agenten die Rodney King in elkaar trapten en de rellen in LA die daarop volgden. We zien hoe rechercheur Eldon Perry (Kurt Russell) een viervoudige moord moet onderzoeken. Hij wordt hierin bijgestaan door zijn onervaren partner (Scott Speedman), die we herkennen als Ben uit de serie Felicity. Ik zal verder niet veel over het plot vertellen, anders is het de moeite van het zien echt niet meer waard. Het is een voorspelbaar verhaal met een even zo voorspelbare ontknoping. Er wordt goed geacteerd door Kurt Russell, maar het is op het randje van overacting, eigenlijk net erover (denk Jack Nicholson in ‘A few good men’, Sharon Stone in ‘Casino’ en Al Pacino in eeeh, elke film). Dit maakt hem tot een waarschijnlijke Oscarkandidaat. Zonder deze acteerprestatie had het een doodgewone, moralistische, dertien in een dozijn politiethriller geweest. Aardige film, maar niet meer dan dat.
10.11.2003 Hans Warren - Geheim Dagboek 2001
Vrijwel zijn hele leven heeft Hans Warren, dichter, criticus en vertaler, een dagboek bijgehouden. Deze dagboeken zijn sinds 1981 gepubliceerd en hebben hem veel bekendheid opgeleverd. Ik heb zojuist het laatste deel in deze serie, Geheim Dagboek 2001 uitgelezen, waarin hij zijn laatste levensjaar van dag tot dag beschrijft.
De wereld van Warren is niet zo groot (meer). Ik leer hem kennen als een kunstliefhebber die het liefste in zijn huis in Zeeland is en zich omringt met kostbare, zeldzame kunst van over de hele wereld. Hij beschijft de woning als de ‘navel der aarde, waar de hele wereld zich heeft verenigd dankzij de kunstvoorwerpen’. Het liefst zou hij de hele dag in zijn werkkamer zitten, omringd door zijn zo geliefde voorwerpen en de muziek van Scarlatti, ware het niet dat hij keer op keer gedwongen wordt uitstapjes te maken met zijn veertig jaar jongere levensgezel Mario.
Maar Warrens gezondheid gaat zienderogen achteruit, wat de uitstapjes en het leven in en om het huis erg moeilijk maakt. Incontinentie, staar, oogflikkeringen, moeilijk lopen, vochtophopingen en wanen in de nacht zorgen voor een lichamelijke lijdensweg. Dit wordt verstrekt door het feit dat Mario van geen wijken weet als het gaat om werk, koken of uitstapjes. Warren wordt uitgescholden, ruw uit zijn stoel of van zijn bed omhoog gerukt, wordt verteld dat hij zich alleen maar aanstelt en moet de grootste vernederingen doorstaan. Toch blijft hij zijn Mario trouw, die als hij liefdevol is, dat ook met heel zijn hart is.
Eigenlijk gebeurt er niet zo veel. Als er thuis niet luxueus wordt gekookt wordt er wel een exclusief restaurant bezocht voor een recensie in Lekker. Er worden een kunsttentoonstellingen bezocht, kostbare voorwerpen gekocht, rondritten door de natuur gemaakt en er wordt gewerkt, heel veel gewerkt. Toch houdt Warrens schrijfstijl het dagboek interessant, met zijn scherpe analyses, waarin niemand gespaard wordt, ook hijzelf niet. De lezer krijgt alles voorgeschoteld, van de manieren om stront op te vangen tot prachtige anekdotes over de Ashanti in Afrika en de geschiedenis van Troje.
Tijdens de laatste levensdagen van Warren schrijft Mario in het dagboek, wat een ander licht werpt op de 23 jaar die zij samen hebben doorgebracht. Dit maakt de onvermijdelijke afloop van het boek nog aangrijpender.
10.11.2003 Aberdeen
Als we Aberdeen naderen zie ik vanuit het vliegtuigraampje glooiende groene velden, roestbruine bomen en heel veel schapen. De derde stad van Schotland ligt in een landelijke omgeving. Eerder tijdens de vlucht vroeg ik één van de AirUK-stewardessen wat ze vond van haar woonplaats, waarop ze verzuchtte dat het bepaald geen Amsterdam was. Ik laat me hierdoor niet uit het veld slaan - iedere nieuwe stad is tenslotte interessant, nietwaar?
Huiverend in mijn pakje sta ik in druilerig weer voor het luchthavengebouwtje op vervoer te wachten. Men lijkt mij niet te verwachten. Na wat heen-en-weer-geloop tussen kastje en muur wordt geregeld dat een hotelbusje mij komt oppikken. In het busje word ik vergezeld door twee zeer Britse piloten, die mij ongevraagd laten weten dat ik voor vertier in ieder geval niet in het hotel moet zijn.
Als ik aan de receptie sta in te checken komt een mij onbekende Nederlandse man met uitgestoken hand naar me toelopen. Piloot J. blijkt deel uit te maken van de bemanning met wie ik morgenochtend terug zal vliegen. De rest van de bemanning is er ‘s ochtends al op uitgetrokken met een huurauto, hij staat net op het punt om de stad in te gaan. Of ik mee wil, over een half uur vertrekt de trein. Ik haast me naar mijn kamer, schiet snel iets anders aan en dan gaan we half lopend, half rennend naar het station. Als we halverwege zijn realiseer ik me dat ik geen camera bij me heb.
Station is overigens een groot woord voor de twee hokjes die aan weerszijden van de rails staan. We zijn nog net op tijd, maar hoe komen we aan kaartjes? Gewoon instappen, zegt een behulpzame jonge Schot die ook op de trein naar het centrum staat te wachten. Het is vier uur ‘s middags, en reeds aardedonker.
Ietwat ontgoocheld staan we na een korte wandeling door Aberdeen al weer buiten het centrum. Op een paar fraaie gebouwen na lijkt er in de stad niet bijster veel te beleven. J. koopt een paar stevige stappers in een winkel waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan (“hier zou ik al mijn kleren wel kunnen kopen!”, laat hij enthousiast weten) en daarna kunnen we zo snel niets anders bedenken dan maar op zoek te gaan naar een restaurant voor het avondeten.
Het wordt Soprano’s, een Italiaans restaurant aan de winkelstraat. Daar we verzuimd hebben te reserveren worden we in een donker hoekje vlakbij de keuken neergezet. En nee, we blijven niet langer dan een uur, zo beloven we. Begeleid door de klanken van Kenny G. werken we allebei een bremzoute risotto ai frutti di mare en een glas huiswijn weg, J. met iets meer overtuiging dan ik. Onwillekeurig moet ik denken aan het Engelse programma Would like to meet. Op de romantiek na komt het op het zelfde neer: met een volslagen vreemde een gesprek gaande houden bij een etentje. Ik stel me even voor hoe het er uit zou zien als dit gefilmd werd. Wel een lieverd, die J.
Als we bij het station aankomen blijkt de trein die we hadden willen nemen zonder reden te zijn geschrapt (heus, de NS is zo gek nog niet), terwijl een uur later pas de volgende gaat. De bus dan maar. J. is zo iemand die meteen gaat vragen hoe en wat, en zo komen we te weten dat er één op het punt staat te vertrekken. Tijdens de rit zitten we moe en zwijgend naast elkaar. Terug in mijn hotelkamer kijk ik nog even naar de Engelse versie van Idols - de deelnemers, dikke meisjes en piepjonge jongens, moeten elk een nummer van Elton John zingen. Dan doe ik het licht uit om te gaan slapen.
De volgende dag gaat om 4 uur de wekker. Ditmaal voor een echte werkdag.
10.11.2003 Louis Theroux
Gisteren is op de BBC weer een nieuwe serie documentaires van Louis Theroux begonnen. Theroux heeft de afgelopen seizoenen door de Verenigde Staten gereisd om vreemde, vaak bizarre subculturen vast te leggen. Zo heeft hij enkele weken de Ku Klux Klan, ‘swingers’ en vrouwelijke body builders gevolgd. In de jaren daarvoor heeft hij ook reportages gemaakt in andere delen van de wereld. De documentaire over mannen die Filippijnse vrouwen uit een catalogus huwen en het verslag van de extreem rechtse Boeremag in Zuid Afrika behoren tot de klassiekers.
Louis is in mijn ogen een held. Hij weet het vertrouwen van mensen te winnen op een heel subtiele manier. Zijn wat klungelige, ietwat sullige voorkomen werkt erg ontwapenend en zorgt ervoor dat hij vragen kan stellen waar anderen geen antwoord op zouden krijgen. Ook is hij is niet bang om mee te doen met de actie. Zo hebben we hem in een demolition derby mee zien doen, waren getuige van een nachtelijke jacht op buitenaardse wezens en hebben we hem in zijn onderbroek rond zien lopen op een partnerruilavond.
In de aflevering van gisteravond was Louis enkele weken te gast bij één van de weinige legale bordelen in de Verenigde Staten, de Wild Horse in Nevada. Het pas geopende etablissement is een droom die werkelijkheid wordt voor eigenaren Lance en Susan. De twee hebben elkaar ontmoet in een bordeel, waar zij als prostituee werkte en hij één van haar vaste klanten was. Zij hopen met hun eigen, vier miljoen dollar kostende bordeel een beetje klasse en luxe toe te voegen aan het anders zo smoezelige wereldje van de prostitutie. Door de interviewstijl van Louis, die zonder een oordeel te vellen de juiste snaar weet te raken bij zowel de eigenaren als de dames die er werken, is wat we te zien krijgen onthullend en vaak grappig. Een uniek kijkje in de keuken van het oudste beroep ter wereld.
09.11.2003 De Amstel, vanmiddag
09.11.2003 Maansverduistering
Om een uur of één zal ik toevallig nog wat foto’s te bewerken en te kijken of iTunes een handig programma is, toen ik me herinnerde dat er een maansverduistering zou zijn. Nu is Amsterdam sowieso niet de beste plek voor dit soort foto’s door de enorme hoeveelheid omgevingslicht, maar de dikke laag wolken hielp ook niet echt.
Een kwartiertje later was de maan helemaal achter de wolken verdwenen, toen ben ik maar naar bed gegaan. Betere resultaten vind je hier en hier.
08.11.2003 Als de brandweer
Ik geloof dat Cistron de ADSL-lijn heeft opengegooid.
07.11.2003 De eerste afdrukken
Sinds ik digitaal fotografeer ben ik heel erg druk met het werken aan techniek, zowel met de camera zelf als met nabewerking in Photoshop. Ik moet mezelf van tijd tot tijd dwingen om eens rustig naar mijn oude werk te kijken, want vaak ben ik met de ene foto nog niet klaar, of ik ben alweer met de volgende bezig. In eerste instantie was ik van plan om al mijn foto’s zelf af te drukken, gewoon om het hele proces van begin tot eind in eigen handen te houden. Maar na de eerste tests op mijn OfficeJet G85 zag ik al snel dat ook op het beste fotopapier de resultaten niet erg indrukwekkend waren. Ik heb nog verschillende andere printers getest, maar uiteindelijk bleek dat zelf printen te duur is (inkt, papier) en teveel nadelen heeft (kwestbaar, niet watervast).
Na enkele positieve reacties op dpz over pixum.nl, heb ik een dag lang door het archief van nu zo’n 7000 foto’s zitten graven en een serie uitblinkers bewerkt op kleur, contrast en scherpte. Over de verhoudingen van hoogte en breedte hoefde ik me geen zorgen te maken. Bij de Hema fotoservice wordt alles in 3:2 verhouding afgedrukt, zodat talloze bezitters van een digicam met een 4:3 formaat sensor met afgesneden foto’s komen te zitten. Bij Pixum kies je als formaat enkel de hoogte van de foto: 9, 10, 13 of 20cm. De breedte wordt bepaald door de verhoudingen van de sensor van je camera, of door de uitsnede die je zelf in Photoshop hebt gemaakt. Zo kun je bijvoorbeeld ook een vierkante foto insturen, of een hele brede panoramafoto.
Het uploaden werkt wel goed, al werd ik heen en weer geslingerd tussen de Nederlandse en Duiste site en gebruikte ik een upload-programma met een Engelse interface, wat voor een bizarre taalmix zorgde. Na enkele Duitse bevestigings-e-mails te hebben ontvangen en een week vol spanning te hebben gewacht, zijn vandaag de afdrukken binnengekomen. In één woord prachtig! Alles is afgedrukt op luxe Agfa papier en ziet er precies uit zoals ik in Photoshop bedoeld heb. Een aanrader…
06.11.2003 Rondje Vondelpark a.k.a. Herfst (4)
05.11.2003 Sugababes
Deze Engelse meidengroep is ongelofelijk goed in het maken van catchy nummers. Ze steken met kop en schouders boven de fluffy pop-middenmoot van tegenwoordig uit. ‘Overload’, ‘Round Round’, ‘Shape’, ‘Freak Like Me’, stuk voor stuk leuke deuntjes. Daarnaast zijn de dames één van de weinigen die 80-er jaren styling kunnen hebben (Birgit Schuurman is trouwens ook zo iemand).
De Sugababes hebben, zoals mij door talloze abri’s toegescheeuwd werd, een nieuw album uit: Three. De nieuwe single daarvan, ‘Hole in the Head’ wordt vrijwel doorlopend gedraaid op The Box en TMF. Keer op keer vraag ik me af waar ik het loopje in dat nummer nou van ken. Volgens mij is het een sample van een nog niet zo oud dancenummer, maar ik kan er niet opkomen. Er staat me vaag iets bij van een videoclip met Anime erin. Het zou echter ook van een veel ouder nummer kunnen zijn, of dat ik maar wat loop te bazelen. In ieder geval spookt het de hele dag door m’n hoofd, catchy zoals ik al zei. Iemand enig idee?
De sample die in ‘Whatever Makes You Happy’ gebruikt wordt, schoot me gelukkig wel meteen te binnen: ‘Let’s Go All The Way’ van Sly Fox.
05.11.2003 Daar zijn ze weer!
03.11.2003 Kameroen
Het is drukkend warm als we aankomen in Douala, Kameroen. Door raamloze betonnen gangen lopen we naar de aankomsthal, waar we met bezwete rode koppen op onze bagage wachten. Chaos, geen airco. De muggenmelk die ons tegen de malariamuggen moet beschermen gaat van hand tot hand. We sleuren onze tassen en koffers de trap af een met uitlaatgassen gevulde parkeerkelder in, waar een busje op ons staat te wachten. Negerjongetjes drommen om ons heen en bedelen om shampoo en pennen. Als we weer vertrekken, beloven we.
We zijn in Afrika.
De tour die we voor de volgende dag hebben geregeld - Mount Cameroon beklimmen- kan niet doorgaan vanwege de zware regenval van de afgelopen nacht. Gelukkig komt Joseph, onze lokale gids, gelijk met een plan b op de proppen, waar we mee instemmen. Hij vergewist zich ervan dat we allemaal een paspoort bij ons hebben in verband met de beruchte roadblocks, we laden de medical kit in die onder anderen bloedplasma en naalden bevat en we gaan op weg.
De rit is kleurrijk en afwisselend. Vanachter de ramen van de plakkerig warme bus zien we complete National Geographic-reportages aan ons voorbijtrekken. Overal langs de weg wordt koopwaar aan de man gebracht, vaak draagt men deze op het hoofd. Zo heeft de schoenenverkoper één schoen, de notenboer een schaal losse noten, een ander een complete etalage vol prullaria op het hoofd. De stad is druk en rommelig, een ontspoorde treinwagon hangt half naast de rails met eromheen mannen in gele pakken, en op de brug die ons de stad uitvoert staan we even in de file. Buiten de stad blijken de wegen verrassend goed onderhouden en de natuur overweldigend mooi. Alles is onvoorstelbaar groen. 9 maanden regen per jaar, legt Joseph uit, dan krijg je dat. We rijden langs uitgestrekte bananen- en rubberplantages en hij vertelt hoe gezegend dit land is met al haar voedsel- en andere natuurlijke bronnen. De Kameroeners die we spreken zijn zonder uitzondering trots op hun land.
We stoppen langs de kant van de weg bij een rubberplantage, waar mannen in vettig vuile t-shirts ons de winning van rubber met behulp van een mesje en een opvangbakje demonstreren. E?n van de mannen laat zich verbijsterd door collega M. het fenomeen wegwerpcamera uitleggen.
Een prachtige dag beleven we met onder andere een bezoek aan een botanische tuin en een apenopvang. De meeste indruk maakt de lavastroom aan de voet van vulkaan Mt. Cameroon, die sinds de uitbarsting van 1999 over de weg ligt en vlak bij de kust tot stilstand is gekomen. We klimmen een stuk naar boven (toch niet voor niets bergschoenen aangetrokken) en zien hier en daar nog rook uit de brede zwarte stroom komen. Joseph geeft lavastenen door, die gloeiend heet aanvoelen. Fotoverkopers met foto’s van de uitbarsting volgen ons op de voet.
We hebben nog even tijd voor we de terugreis naar Douala moeten aanvaarden - het is belangrijk om voor het donker invalt terug te zijn - en die brengen we door op het nabijgelegen strand van Limbe. Op een paar Duitse toeristen na is het er uitgestorven. We lopen er wat, laten het fijne zwarte zand door onze vingers glijden en genieten van de verkoelende wind. Als ik een foto van Joseph maak haast hij zich om zijn adres te geven. Ook de chauffeur wil graag op de foto, maar dan wel met onze piloot met wie hij zo fijn over voetbal kan praten! Ik beloof dat ik de foto’s op zal sturen. Een lokale grapefruitfrisdrank aan de bar besluit de tour.
Een uurtje of 2 later zijn we weer in de stad. We snakken naar een douche en schone kleren, en prijzen onszelf gelukkig met het beste hotel van de stad.
E?n van de vliegers heeft voor het avondeten gereserveerd bij Senat. Een Libanees restaurant, zegt hij en ik verwacht dan ook een cafetaria-achtige tent waar je bij tl-licht mezze kan eten, maar het blijkt een chique gelegenheid met als enige Libanese tintje de nationaliteit van de eigenaar. We bestellen allemaal vis, duur maar lekker, en voor de bijbehorende witte wijn hebben we slechts keus uit Chablis en Sancerre - duur, maar lekker.
2 uur ‘s nachts. We hebben heerlijk nageborreld in de naast het restaurant gelegen ruimte waar langbenige dunne serveersters met ronde billen af en aan lopen met drankjes en een fantastische live-band van geen ophouden weet. Een Ierse bezoekster die een nummer mocht meezingen maakt er 3 nummers later een rommelige jamsessie van en ik heb een lichte hoofdpijn. Anita en ik willen zoetjesaan naar het hotel. We willen immers de volgende dag ook nog wat van Douala zien. Vlieger T. wil gelukkig - in verband met de veiligheid - wel een taxi met ons delen. De taxichauffeur die ons eerder die avond voor een paar dollar naar het restaurant had gereden blijkt nog steeds op ons te staan wachten. Konden we de hele dag met het busje ongestoord doorrijden, nu worden we na slechts enkele meters rijden tot stilstaan gemaand door 3 politiemannen. Een roadblock, toch nog. Onze paspoorten worden doorgebladerd, men loopt ermee weg, wil weten wat we hier doen. We halen alle mogelijke paperassen die ons reisdoel toelichten erbij. T. worstelt met zijn schoolfrans. Uit de taxi die voor ons tot staan is gebrachte komt een hysterische Kameroense gerend die snikkend op de stoeprand gaat zitten. Ik heb spijt dat ik voor vertrek niet nog even ben gaan plassen. Net als de situatie grimmig dreigt te worden komt het verlossende woord. Une bi?re is wat de politieman wil. Met 1000 francs (2 dollar) koop ik ons vrij.
De volgende dag.
Van de stad zelf hebben we weinig verwachtingen. De bijnaam “armpit of Africa”, die we lazen op de Lonely Planetsite, is dan ook niet bepaald een aanbeveling. Slechts 3 bezienswaardigheden weet diezelfde site te melden. Voor het hotel staat alweer dezelfde taxichauffeur van gisteren paraat. We spreken af dat hij ons een tour van de stad zal geven voor 2000 francs. Tijdens de rit hebben we met hem discussies in het Frans over wat we gaan doen. Wij willen niet naar de markt en wel naar het museum, maar hij denkt daar anders over. Na wat vruchteloze omzwervingen eindigen we op een terras op een pier. Le dernier comptoir colonial heet het sfeervolle restaurant waar we aan een tafeltje schuiven. Anita vindt me veel te aardig als ik de chauffeur aanbied wat met ons te komen drinken. Wij bestellen allebei een cola light, hij smoest wat met de serveerster terwijl hij met duim en wijsvinger aangeeft hoeveel er in het glas moet.
Als de bestelling even later voor ons wordt neergezet blijkt wat we al dachten bewaarheid. Hij heeft een whisky besteld.
Terug bij het hotel volgt het eeuwige gesteggel over de ritprijs. Welnee, natuurlijk was het geen 2000, kijk maar, hier staat het: 12.000 voor een stadstour! Tja, dat misverstand komt natuurlijk door ons slechte Frans, zo zegt hij….. Door al het gedoe vergeet ik mijn camera. Ik ren terug en kan hem nog net op tijd van de achterbank redden.
’s Avonds, op weg naar het vliegtuig, puilen de zakken van mijn uniform uit van de flesjes shampoo, stukken zeep, pennen en muntjes. De jongetjes zijn er weer. Ze grissen alles uit mijn handen en rennen weg.
02.11.2003 Herfst (3)
Koud, guur, nat, donker, windkracht 9. Heel even overwogen om naar buiten te gaan om wat foto’s te maken, maar uiteindelijk op de bank beland met een kopje thee en een extra dikke Vrij Nederland. Wat foto’s in en om het huis dan maar…
herfstkleuren in de binnentuinen
Betty’s niet aflatende jacht op duiven
01.11.2003 Herfst (2)
het balkon, 5 minuten na het ophangen van de vetbol
01.11.2003 Spelling
Ik spel slecht. Ik haat dat. Het is niet zo dat ik niet weet hoe ik moet spellen, maar op één of andere manier lees ik keer op keer over mijn spelfouten heen. Ik laat soms ook hele woorden weg. Vaak vind ik pas dagen na het plaatsen van een stukje fouten terug.
Een spelchecker gebruik ik niet, want ik vind dat ik daar alleen maar lui van word. Ik moet mezelf trainen om beter op te letten, maar na een paar maanden bijna dagelijks schrijven wordt het maar niet beter. Hoe doet mijn medeweblogger dit? Is een spelchecker een faux-pas, of komt een stukje alleen op het web als het eerst grondig door de spel- en grammaticachecker overhoop is gehaald?
dutch directions
