10.09.2003 Autoverhuurperikelen, deel I
Begin juni zijn we op vakantie geweest in Calabri?, Itali?. Via De Jong Intra netjes een reisje geboekt met hotels en auto inbegrepen. Nu had ik in eerste instantie niet zo gelet op het verhuurbedrijf, maar later bleek dit het voor mij volstrekt onbekende Sicily by Car te zijn.
Omdat in Itali? de maximum toegestane snelheid de maximum snelheid van je auto is, er sowieso als een idioot gereden en geparkeerd wordt, en wij geen gezeik wilden, hebben we terplaatse direct de meest uitgebreide aanvullende verzekering ter waarde van ?75 afgesloten, zodat we geen enkel risico zouden lopen met betrekking tot schade of diefstal. De ons toegewezen auto in de klasse B, een Daewoo Matiz, stond met zijn zilverkleurige grijnzende neusje op ons te wachten. Ik vroeg nog wat meewarig aan de medewerker of een Matiz toch echt wel een klasse B auto was, waarop hij bevestigend antwoordde. Een klasse A auto is namelijk een Matiz zonder airco. We kregen nog even uitgelegd dat de benzinemeter van deze auto niet werkte, we ongeveer 400KM konden rijden op een tank en dat we dientengevolge de dagteller goed in de gaten moesten houden. Ook moesten we bij het inleveren van de auto een bonnetje vragen bij het benzinestation als bewijs dat we hem volgetankt in zouden leveren.
Sja, dat was wel even wennen, we hadden tenslotte onze laatste vakantie in de VS rondgereden in een vier-wiel aangedreven Subaru Outback. Deze keer zou dit zilveren koekblikje ons van A naar B moeten transporteren. En ach, we konden wel de upgrade nemen, maar zo groot is Calabri? nou ook weer niet, en dat geld voor de upgrade gebruikte ik liever voor het heerlijke Italiaanse eten. Niet klagen, you get what you pay for…
Met de stoel in de achterste stand en de bank neergeklapt zodat onze koffers erin konden, zetten wij koers naar Morano Calabro, ons verbazend over het voltrekte gebrek aan vastigheid van deze auto, die blijkbaar gemaakt is om van huis naar de tennisbaan te rijden en wellicht van tijd tot tijd een klein boodschapje mee te doen. Bij het rijden in bergachtig gebied kon het beste de airco uitgezet worden, anders bleef er niets van de toch al gebrekkige trekkracht over. Niet dat ons dat echt wat uitmaakte, als het blikkie ons op de plaats van bestemming afleverde vonden we het al lang prima.
Op dag twee van de vakantie sloeg het noodlot toe: ik reed op een lage snelheid door een haarspeldbocht, de auto zakte door zijn vering en zwaaide vervaarlijk heen en weer. Op de eerste de beste uiloopstrook constateerde ik dat de stabilisatorstang in twee?n was gebroken. grmbl… raaah!
Bellen naar het verhuurbedrijf dan maar! Nope, geen ontvangst met mijn mobiel. Nou, dan maar stapvoets naar het eerste dorp. Gelukkig hadden wat verderop wel ontvangst, dus daar stonden we op een weggetje tussen de wijnranken met ons gewonde zilverkleurige monstertje. “Gelukkig ben ik verzekerd”, dacht ik nog. Na vijf telefoontjes met verschillende vestigingen van Sicily by Car werd ons in eerste instantie meegedeeld dat we de auto maar terug naar het verhuurbedrijf moesten brengen (250KM noordelijk) maar na vijftig keer roepen dat ik niet meer met deze auto kon rijden begon het langzaam door te dringen dat er een andere oplossing moest komen. Ik zei dat ik op een sukkelgangetje wel terug naar het hotel kon karren, als zij dan een sleepwagen en een vervangende auto zouden regelen, zou alles al met al nog wel meevallen.
Zo gezegd zo gedaan, ik met 20KM per uur het bergpasje weer op, af en toe stoppend om de stabilisatorstang, die over de grond sleepte en een vonkenregen achter zich liet, weer omhoog te buigen. Na aankomst bij het hotel voor de grap nog even de SOS centrale van mijn reisverzekeraar gebeld, maar die wisten mij te vertellen dat je alleen hulp krijg als je met je eigen auto problemen hebt, met een huurauto zoek je het zelf maar uit.
Diezelfde avond stond, geheel tegen verwachting, de sleepdienst voor het hotel. So far so good. En de volgende dag kwam er zowaar, ik geloofde mijn ogen haast niet, een nieuwe, dit keer blauwe, Daewoo Matiz de oprit op. “Kut”, dacht ik nog, “weer zo’n koekblik”. Niet dat we nou zoveel gelukkiger waren geweest met de Lancia Ypsilon waar onze mede-vakantiegangers in rondtoerden, maar het merk Daewoo liet inmiddels toch wel een vieze smaak in onze mond achter.
Deze nieuwe auto reed zowaar een stuk beter, al ging de versnelling alleen met flink duwwerk in z’n achteruit, we waren er best tevreden mee. Ook hier deed de benzinemeter het niet, maar iemand in het hotel die ook een Matiz had, vertelde ons dat ze dat euvel allemaal hebben. Na vrolijk twee weken met het karretje rondgetuft te hebben, leverden we het in op de luchthaven van Lamezia Terme. Alles werd in orde bevonden, waarna we huiswaarts keerden…
Eind juni zag ik op mijn Credit Card overzicht een bedrag van ?10,80 staan, afgeschreven door Sicily by Car. Vreemd, ik kon me geen reden voorstellen om dit af te schrijven, maar ik liet het maar gaan omdat het niet zo’n hoog bedrag was. Een paar dagen geleden kreeg ik wederom mijn maandelijkse overzicht, met dit keer het bedrag van ?267,14, wederom afgeschreven door Sicily by Car! Pas gisteren kreeg ik een brief met deze mededeling. Mijn schuld dus, want in punt 2.3 staat in miniscule lettertjes: “damage caused by … inexperience and/or negligence and careless driving”.
Jah, zo lust ik er nog wel één! Eerst tot drie keer toe zeggen dat alles in orde is, want ik was tenslotte verzekerd, en dan twee maanden na dato nog eens een keertje een paar honderd euro van mijn credit card afschrijven. Autoverhuurmafia! Eurocard wist mij fijntjes te vertellen dat zij dit mogen, want dat staat in de voorwaarden van ieder verhuurbedrijf, als je niet tekent, krijg je geen auto mee…
Dat wordt brieven schrijven en hell raisen bij het reisbureau. Wordt vervolgd…
dutch directions